Γενικός Δείκτης:857.821.21%
EUR/USD: 1.23
 Βασίλης Στεφανακίδης

Βασίλης Στεφανακίδης

Βασίλης Στεφανακίδης

Website URL:

Κάλλιο πέντε και στο χέρι...

Είναι αλήθεια πως δεν είναι καθόλου ευχάριστο για  ένα εργαζόμενο, στον οποίο έχουν περικοπεί οι απολαβές και στη συνέχεια δικαιώθηκε από το ΣτΕ και πάνω που περίμενε την εφαρμογή της δικαστικής απόφασης και να πάρει αυτά που του επιδικάστηκαν, να διαπιστώνει πως η  κυβέρνηση με  τροπολογία που φέρνει στη Βουλή, θα του πληρώσει μόνο τα μισά.

Όμως πριν  ρίξουμε το ανάθεμα στην εκτελεστική εξουσία, καλό είναι να ρίξουν και μια ματιά στο ταμείο  της κυβέρνησης αλλά και μια ματιά και σε όλους τους άλλους εργαζόμενους σε δημόσιο και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα , οι απολαβές των οποίων περικόπηκαν το ίδιο αλλά και πολύ περισσότερο.

Μιλάμε λοιπόν για δυο κατηγορίες εργαζομένων , τους ένστολους και τους Δικαστικούς οι οποίοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά των περικοπών που τους επιβλήθηκαν και δικαιώθηκαν εδώ και μερικούς μήνες και τώρα αναμένουν να πάρουν τα αναδρομικά αλλά και την επαναφορά των μισθών τους στα προ του 2012 επίπεδα.

Ο αρμόδιος υπουργός κ. Σταικούρας που χθες κατέθεσε τη σχετική τροπολογία υποστήριξε ότι στην περίπτωση πλήρους καταβολής των ανωτέρω αναδρομικών διαφορών η προκύπτουσα συνολική δαπάνη, ύψους 829 εκατ. ευρώ, η οποία αντιστοιχεί περίπου στο 0,5% του ΑΕΠ, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για το 2014.

Με άλλα λόγια έκανε σαφές ότι και να ήθελε η κυβέρνηση, λεφτά δεν υπάρχουν και ακόμα χειρότερα, η πλήρης υλοποίηση της απόφασης θα έθετε σε κίνδυνο όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες όλου του ελληνικού λαού τα τελευταία  5 χρόνια.

 Και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που  είναι όλα ανοικτά στο τραπέζι με τους δανειστές και οι αξιώσεις τους τείνουν να πάρουν μορφή απειλής εγκατάλειψης της στήριξης τους.

Μπορεί λοιπόν να έχουν όλα τα δίκια  του κόσμου   οι ένστολοι  και οι δικαστικοί αλλά κινδυνεύουν να προσχωρήσουν σε μια συντεχνιακή λογική η οποία αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει γύρω της  και στοχοπροσηλώνεται  στο πνεύμα και το γράμμα του νόμου και του Συντάγματος που στη συγκεκριμένη περίπτωση δικαιώνουν τους ίδιους και αφήνουν στο περιθώριο της ζωής όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους της χώρας οι οποίοι είτε δεν εμπίπτουν σε ανάλογους νόμους είτε δεν έχουν τη δύναμη να προσφύγουν  στο ΣτΕ και ούτε  είναι βέβαιο ότι θα επιτύγχαναν μια ευνοϊκή απόφαση.

Καθημερινά πολυβολούμαστε με μαύρες ειδήσεις που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται από τους δανειστές της χώρας και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας επισημαίνουν τον κίνδυνο πως, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα  και οι όποιες εξελίξεις στην υπόθεση μας είναι συνάρτηση “καλής διαγωγής και συμφωνίας” με τις απαιτήσεις τους. Φάγαμε δηλαδή το γάιδαρο αλλά αν δεν φάμε και την ουρά , δεν αποκλείεται να μας υποχρεώσουν να φάμε κι άλλο γάιδαρο!

Εμείς που δεν είμαστε ένστολοι και δεν φοράμε τήβεννο τρέμουμε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και δεν το κρύβουμε πως  στα κρυφά και στα φανερά σας ζηλεύουμε γι αυτά που θα πάρετε έστω και περικομμένα στο 50%. Οι του ιδιωτικού τομέα μάλιστα , ζούμε πάντα με το φόβο κι άλλων περικοπών, κι άλλων μειώσεων αλλά και απολύσεων. Για μας η κρίση δεν βρίσκεται στο τέλος καθώς  το φως στο τούνελ που βλέπει η χώρα, εμείς θα αργήσουμε πολύ ακόμα να το δούμε.
Και όχι πως προσχωρούμε σε κάποιου είδους κοινωνικό αυτοματισμό. Καλά κάνουν και τα παίρνουν όσοι τα δικαιούνται και μπορούν. Καθείς  εφ΄ ω ετάχθη.

Μόνο να, πάει πολύ να βλέπουμε τις “Εξουσίες” να τσακώνονται για την...ανεξαρτησία τους και να τη συναρτούν με το μισθό τους.

Πάει πολύ και αγγίζει τα όρια της πρόκλησης της υπόλοιπης κοινωνίας που πληρώνει τις αποφάσεις που βγάζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Ας  συγκρατηθούν λίγο γιατί είναι βέβαιο ότι μόλις καλυτερέψουν τα πράγματα, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα το νοιώσουν  και θα καλύψουν τις απώλειες τους.

Για μας τους υπόλοιπους, έχει ο Θεός.(μόνο που δεν δίνει)

Πορεία μέσα στην ομίχλη

Είναι ίσως από τις πιο θολές περιόδους που ζούμε τις τελευταίες μέρες, με πολλά ενδεχόμενα ανοικτά, τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο.

Δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάτι είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται σαν αισιόδοξη εξέλιξη,  καθώς πλησιάζουμε στη λήξη του παρόντος προγράμματος της τρόικας, αίφνης για άλλη μια φορά όλα κρέμονται από μια κλωστή.

Εκβιασμοί από τους δανειστές, ψυχρή στάση από τους Γερμανούς, κόκκινες γραμμές και  αμηχανία από την ελληνική πλευρά και ένα οικονομικό περιβάλλον κάθε άλλο παρά ιδανικό για μια χώρα που θεωρητικά ετοιμάζεται να σταθεί ξανά στα πόδια της μετά από μακρά ανάρρωση.

Τα  spreads στα ύψη και απαγορευτικά, το χρηματιστήριο βουλιάζει καθημερινά, η πραγματική οικονομία στο αναμείνατε για ρευστότητα και η κοινωνία κυριολεκτικά παραδομένη και αποκαμωμένη από τα βάρη που της έχουν φορτώσει στους ώμους, σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο.
Τα χρονικά περιθώρια ασφυκτικά και περιπλεγμένα. Διαπραγματεύσεις με την τρόικα η οποία θέτει όρους για να  έρθει στην Αθήνα, το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου και η Σύνοδος Κορυφής μια εβδομάδα αργότερα, η καταληκτική ημερομηνία της 31ης Δεκεμβρίου οπότε αν δεν βρεθεί κάποια λύση η χώρα εγκαταλείπεται   αβοήθητη στις ορέξεις των αγορών, ενώ τον Φεβρουάριο κρίνεται και η κυβερνητική θητεία με την ψηφοφορία για την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας.

Και μέσα σε αυτά τα στενά πλαίσια όπου κρίνονται όλα και μπορούν να συμβούν επίσης όλα, από το καλύτερο σενάριο μέχρι το χειρότερο, δηλαδή από το να υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, συμφωνία  στήριξης χωρίς νέο μνημόνιο και ελάφρυνση του χρέους, μέχρι μια νέα περιπέτεια γιατί οι Ευρωπαίοι απηύδησαν και δεν αντέχουν άλλο την ελληνική...”ιδιαιτερότητα”!

 Έστω λοιπόν  και τώρα , θα περίμενε κανείς στο εσωτερικό μια άτυπη έστω ανοχή και στήριξη από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο μέχρι να κλείσουν αυτά τα κρίσιμα κεφάλαια γιατί αυτό δεν βολεύει όπως λάθος νοείται την κυβέρνηση, αλλά τη χώρα και την επόμενη κυβέρνηση.

 Κι όμως στην πράξη όλοι έχουν βαλθεί να σταματήσουν όλα σε αυτό το σημείο, για να γίνει το πολιτικό ξεκαθάρισμα. Και πες ότι  ο Σαμαράς ενδίδει και πάει σε εκλογές  τώρα. Μετά; Τι θα γίνει μετά; Θεωρούν εκεί στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι έχουν μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό; Δεν βλέπουν πως η πατάτα που θα  πιάσουν στα χέρια τους θα είναι καυτή και δεν θα 'χουν σε ποιόν να την πετάξουν; 'Η  μήπως πιστεύουν αυτά που λένε, πως θα πάνε στους Ευρωπαίους και θα απαιτήσουν να  μας σβήσουν το χρέος κι αυτοί θα πουν, μετά χαράς!

Ούτε φαντάζομαι πως περνάει από το μυαλό τους ότι  θα μας δώσουν όσο χρόνο χρειαζόμαστε για να κάνουμε  απανωτές εκλογές μέχρι να  σχηματιστεί  κυβέρνηση, πληρώνοντας αυτοί τις υποχρεώσεις του κράτους εντός και εκτός συνόρων.

Αν λοιπόν υπάρχει προσέγγιση με τον ρεαλισμό, τούτες τις  μέρες ας δοθεί  έστω σιωπηλά ένα τράτο μέχρι να δούμε και να καταλάβουμε που ακριβώς το πάνε οι δανειστές και μετά  θα έχουμε όλο το χρόνο για  πολιτικά  ξεκαθαρίσματα.

 Άλλωστε ούτως ή άλλως,  νέο μνημόνιο και νέα μέτρα που απαιτούν εγκρίσεις από τη Βουλή, δεν περνούν με τίποτα  και η όποια αυστηρή επιτήρηση μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του χρέους, είναι δεδομένη και συμβολαιοποιημένη και θα δεσμεύει, θέλει δεν θέλει,  κάθε μελλοντική κυβέρνηση, εφόσον θέλουμε να παραμείνουμε  στην Ευρωπαϊκή Ένωση . Όλα τα άλλα είναι  λόγια που χαϊδεύουν τα αυτιά αδαών ψηφοφόρων.

Ευρωπαϊκή σχιζοφρένεια και ιδιωτικοποιήσεις

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ένα από τα πρώτα πράγματα που μετ’ επιτάσεως μας επέβαλαν οι τροϊκανοί, σχεδόν άμα τη αφίξει τους στην Αθήνα, ήταν να προχωρήσουμε άμεσα σε ένα ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων ώστε σταδιακά να μειώνεται το χρέος. Κάποιοι μάλιστα ονόμασαν τις αποκρατικοποιήσεις «μεταρρυθμίσεις», ενώ η αντιπολίτευση, «ξεπούλημα των ασημικών». Οι προσπάθειες της κυβέρνησης, παρότι «φιλότιμες» με τη δημιουργία ακόμα και ειδικού οργανισμού, του ΤΑΙΠΕΔ, σαφώς και υπολείπονται των στόχων καθώς πολλά projects κυριολεκτικά σέρνονται και μόνο λίγες περιπτώσεις προχώρησαν.

Και εδώ έρχεται ο κυριολεκτικός παραλογισμός της Commission και των Ευρωπαίων γραφειοκρατών, που μπορεί να βγάλει από τα ρούχα του κάθε νουνεχή άνθρωπο.

Ολες οι ελληνικές αποκρατικοποιήσεις σαπίζουν στα συρτάρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού εδώ και χρόνια και ουσιαστικά παραμένουν στον αέρα γιατί κάποιοι στην Ευρώπη κινούνται με τους δικούς τους ρυθμούς και, φαντάζομαι, όχι εντελώς αθώα. Και είναι οξύμωρο οι πολιτικοί προϊστάμενοι της Ε.Ε. να πιέζουν για επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ δίπλα τους ακριβώς οι χαρτογιακάδες φρενάρουν κάθε προσπάθεια.

Το τελευταίο επεισόδιο με την ευρωπαϊκή σχιζοφρένεια αφορά τη γνωστή υπόθεση του ΔΕΣΦΑ. Εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο και ύστερα από μεγάλες προσπάθειες βρέθηκε ένας και μόνο επενδυτής, η αζέρικη Socar, κι έτσι ο διαγωνισμός είχε επιτυχή κατάληξη και μάλιστα με βελτιωμένο τίμημα από την αρχική προσφορά.

Κι όμως, η πώληση δεν ολοκληρώνεται γιατί πρώτα πρέπει να αποφανθεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού για το αν ο διαγωνισμός ήταν διαφανής και αν προκύπτει μονοπωλιακός χαρακτήρας στην εσωτερική μας αγορά! Δηλαδή τόσα χρόνια που λειτουργεί η ΔΕΣΦΑ στην ελληνική αγορά δεν ήταν μονοπώλιο και θα γίνει τώρα επειδή θα υπάρξει νέος ιδιοκτήτης!

Και το ερώτημα που προκύπτει είναι μήπως δεν θέλουν να ολοκληρωθεί η πώληση γιατί ο αγοραστής είναι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση;

Αλλά και εν τοιαύτη περιπτώσει, αν υπήρχε κάποια ευρωπαϊκή εταιρεία που ενδιαφερόταν, γιατί δεν προσήλθε στον σχετικό διεθνή διαγωνισμό να κάνει τη δική της προσφορά;

Είπαμε όμως ο παραλογισμός δεν έχει όρια. Και τώρα μας λέει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού ότι θα εξετάσει το θέμα και θα εκδώσει την απόφασή της -αλήθεια, τι σύμπτωση- περί το τέλος Μαρτίου του 2015. Όταν δηλαδή θα έχει ξεκαθαρίσει και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας με την εκλογή Προέδρου ή και νέας κυβέρνησης!

Ομως, αν συνεχίσουμε την αναφορά και σε άλλες αποκρατικοποιήσεις, θα διαπιστώσουμε ότι ακόμα και η πώληση του ΟΤΕ στους Γερμανούς, το 2006, δεν πήρε το τελικό OK από την Επιτροπή Ανταγωνισμού! Ούτε φυσικά η επένδυση της κινεζικής Cosco στο λιμάνι του Πειραιά!

Και βέβαια, ο αίσχιστος εμπαιγμός με την περίφημη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, που, ενώ είχε βρεθεί ως αγοραστής ένας παγκόσμιος κολοσσός, η ρωσική Gazprom, η Commission παρενέβη εκ των προτέρων και τίναξε τον διαγωνισμό στον αέρα, επειδή η εν λόγω εταιρεία είναι ρωσική και δεν ταιριάζει στα ευρωπαϊκά γεωπολιτικά παιχνίδια!

Λες και είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πολλές άλλες προσφορές!

Έτσι, σήμερα καθόμαστε και κοιτάμε τη ΔΕΠΑ, αλλά και αρκετές άλλες υπό κρατικοποίηση επιχειρήσεις και τα ακούμε από πάνω, γιατί δεν προχωράει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων με βάση τον προγραμματισμό!

Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει η διπλωματική γλώσσα να δώσει τη θέση της στην αγοραία και να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Θέλετε ιδιωτικοποιήσεις; Ορίστε, εμείς αυτά έχουμε προς πώληση, θέλουμε τόσα, βρείτε εσείς αγοραστή. Διαφορετικά κόψτε το καλαμπούρι γιατί παρατράβηξε.

Κλειστόν λόγω συνδικαλιστικών υποχρεώσεων!

Από ένα τέτοιο αμπέλι, τέτοιο και το κρασί...
Μπορεί σ' αυτή τη χώρα, τα τελευταία χρόνια να ανατράπηκαν σχεδόν τα πάντα, όμως υπάρχουν κάποιες “αξίες” που παραμένουν ανεξίτηλες και διαχρονικές είτε διάγουμε περιόδους παχιών αγελάδων, είτε ισχνών.
Υπάρχουν κάποιες νοοτροπίες και άγραφοι κανόνες που έχουν περάσει στο DNA  ορισμένων και δεν μπορεί κανένα μνημόνιο και καμιά χρεοκοπία να τους αλλάξει.

Χθες τα Δημόσια Σχολεία της χώρας, κατέβασαν ρολά. Ο λόγος; Οι δάσκαλοι έπρεπε να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους στα συνδικαλιστικά τους όργανα!

Μάλιστα εν έτει 2014, οι μαθητές έπρεπε να χάσουν άλλη μια διδακτική μέρα, προκειμένου οι δάσκαλοι τους, να ασκήσουν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Λες και δεν υπάρχει χρόνος  να το πράξουν κάποιο Σαββατοκύριακο ή το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ ή ακόμα σε 2 και 3 ημέρες ψηφοφορίας. Όχι, έπρεπε να κλείσουν τα σχολεία αυτοί που θεωρητικά ασκούν ένα από τα ύψιστα λειτουργήματα, αυτό της μετάδοσης της γνώσης και της αγωγής στα παιδιά μας. Μια αντίληψη των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Όπως φυσικά δεν καταλαβαίνω τις κατά καιρούς απεργίες των εκπαιδευτικών που γίνονται τελείως...συμπτωματικά σε περιόδους εξετάσεων, έτσι ώστε οι μαθητές να μετατρέπονται σε μοχλό πίεσης για την ικανοποίηση των αιτημάτων των εκπαιδευτικών.

Την περασμένη εβδομάδα, νέκρωσε για σχεδόν μια μέρα το Μετρό της Αθήνας, προκειμένου οι εργαζόμενοι σ' αυτό, να πάρουν μέρος στη γενική συνέλευση του κλάδου τους, κάτι που συμβαίνει παγίως και με τους εργαζόμενους στις υπόλοιπες συγκοινωνίες, αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις του ευρύτερου Δημόσιου τομέα.

Πριν 10 περίπου ημέρες, οι εφοριακοί έκλεισαν τις εφορίες από τις 10 το πρωί, προκειμένου επίσης οι εφοριακοί να ψηφίσουν τους αντιπροσώπους τους. Για την ταλαιπωρία των φορολογούμενων ποιος νοιάζεται, ας ξαναπεράσουν άλλη μέρα!

Φυσικά δεν τους περνάει από το μυαλό να κλέψουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους, ο οποίος είναι προφανώς ιερότερος από το να τον σπαταλούν σε συνδικαλιστικές υποχρεώσεις.

Και μπορεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάποια στιγμή να βγούμε από τα μνημόνια και τους ασφυκτικούς ελέγχους. Δεν αποκλείεται ούτε το ενδεχόμενο σε κάποια χρόνια να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία και να αναφερόμαστε, όπως οι παλιότεροι ημών, στην κατοχή και στα δεινά που πέρασαν. Αυτοί όμως, όσο κι αν περιπαιχτικά τους κολλούσαμε το “κατοχικό σύνδρομο”, τους είδαμε στη συνέχεια να προκόβουν, να αποταμιεύουν και να προχωρούν χωρίς υπερβολές και νοικοκυρεμένα τη ζωή τους, φροντίζοντας να μη βρεθούν ποτέ ξανά στην ίδια θέση.

Εμείς απ' όλο αυτό το κακό που μας βρήκε και μάλιστα εντελώς απροετοίμαστους και ανυποψίαστους, μάλλον δεν πήραμε το μάθημά μας και είμαστε έτοιμοι να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και τις ίδιες πρακτικές που μας έφεραν ως εδώ.

Με μια στρεβλή άποψη για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας και στην ουσία αλώβητο το Δημόσιο που φέρει και το μεγαλύτερο βάρος στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας, αλλά και της συνδικαλιστικής εξουσίας του Δημοσίου που, στην ουσία, συνδιοικεί τη χώρα μαζί με τους πολιτικούς που, όχι απλά δεν θέλουν να συγκρουστούν μαζί τους, αλλά τουναντίον ακόμα και τώρα, προσπαθούν να μην τους ψαλιδίσουν τα προνόμια, όπως απαιτεί η τρόικα.

Βλέπουμε τα μαύρα σύννεφα αλλά όχι τον αέρα!

 Ένα περίεργο και δυσνόητο σε μεγάλο βαθμό σκηνικό, διαμορφώνεται το τελευταίο διάστημα, έτσι που ακόμα και οι προσεκτικοί παρατηρητές, να αδυνατούν να κατανοήσουν που οδηγούμαστε. Τα γεγονότα αρκετά και εν πολλοίς  αλληλοαναιρούμενα η δε σύνθεση του παζλ δύσκολη.

 Αξίζει όμως να δούμε μερικά από αυτά στο πεδίο τόσο της οικονομίας όσο και της πολιτικής και τα οποία έχουν τη σημασία τους ,όσο κι αν φαίνεται πως μεταξύ τους δεν συνδέονται.

-Επίσκεψη Χαρδούβελη στον Σόιμπλε και συζητήσεις για την επόμενη μέρα στη σχέση μας με τους δανειστές, καθώς στο τέλος του χρόνου λήγει το μνημόνιο. Πέραν όμως από τσάι και συμπάθεια δεν είδαμε    να δημοσιοποιούνται οι προθέσεις της Γερμανίας. Ίσα-ίσα που το Γερμανικό υπουργείο Οικονομικών, έσπευσε να διευκρινίσει για όσους μπορεί να εικάζουν διάφορα, πως καμιά συμφωνία δεν υπάρχει, πέρα από γενικές κουβέντες.

-Η τρόικα αρνείται να  διασαφηνίσει πότε ακριβώς θα έρθει στην Αθήνα για την ολοκλήρωση των συζητήσεων, οι δικοί μας στέλνουν συνεχώς email  με θέσεις και προτάσεις επί των εκκρεμών θεμάτων αλλά δεν παίρνουν καμιά  απάντηση όπως στο παρελθόν.

-Η Κομισιόν και επίσημα πλέον ανακοινώνει πως θεωρεί  εξαιρετικά απίθανο το ενδεχόμενο να βγει η χώρα στις αγορές  στην παρούσα φάση.

-Για τα περίφημα 11,4 δισ. που περίσσεψαν στο ΤΧΣ κι ενώ η ελληνική πλευρά ήδη τα θεωρεί ως μαξιλάρι ασφαλείας όταν βγει στην αγορά,  επίσημα οι δανειστές δεν ανοίγουν τα χαρτιά τους και παραπέμπουν το θέμα στο  Eurogroup και στη Σύνοδο Κορυφής του Δεκεμβρίου , όπου πιθανώς να μας ανακοινώσουν και τα νέα προαπαιτούμενα που δεν θα υπάγονται σε κάποιο νέο μνημόνιο αλλά στην υπό διαμόρφωση  “νέα σχέση”.

-Για την υλοποίηση της δέσμευσης  των Ευρωπαίων περί ρύθμισης του χρέους ώστε  αυτό να καταστεί βιώσιμο, όταν πετύχουμε πρωτογενή πλεονάσματα, κουβέντα  από κανένα. Λες και δεν υπάρχει το θέμα ή λες κι έγινε ξαφνικά  από μόνο του βιώσιμο και δεν χρειάζεται πλέον ελάφρυνση!

-Τόσο οι Ευρωπαίοι όσο και το ΔΝΤ εξαρτούν  τις όποιες συζητήσεις από την τελική αξιολόγηση της τρόικας.

- Όμως τόσο η ελληνική πλευρά όσο και της τρόικας ανταγωνίζονται ποιος θα βάλλει περισσότερες κόκκινες γραμμές, με αποτέλεσμα το χάσμα διαρκώς να μεγαλώνει και να ξαναμπαίνουν στο τραπέζι ακόμα και παλιές και ξεχασμένες (όπως νομίζαμε) απαιτήσεις.

- Ωστόσο η προετοιμασία της ελληνικής πλευράς πάνω σε ανοικτά θέματα-δεσμεύσεις φαίνεται πως δεν έχουν προχωρήσει στο ελάχιστο ωσάν να γίνεται ένα σικέ  παιγνίδι ροκανίσματος του χρόνου μέχρι τη διαφαινόμενη προκήρυξη των πρόωρων εκλογών.

Από την άλλη το πολιτικό σκηνικό αγγίζει τα όρια του παραλόγου με την κυβέρνηση να υποστηρίζει πως η παρούσα Βουλή μπορεί να βγάλει πρόεδρο της Δημοκρατίας και την αντιπολίτευση να προσέρχεται σε εθνικό διάλογο και συναινέσεις των πολιτικών δυνάμεων αφού όμως... προηγηθούν εκλογές!

Εν τοιαύτη όμως περιπτώσει ,αν η κυβέρνηση είναι τόσο σίγουρη και αισιόδοξη γιατί δεν προχωρά και δεν κλείνει τα δεκάδες ανοικτά μέτωπα για να μπορέσει η οικονομία και ο κόσμος να πάρει μια ανάσα; Μήπως τα  “σαπίζει” όλα ώστε να τα θέσει διλληματικά στο  εκλογικό σώμα;

Όσον αφορά στην αξιωματική αντιπολίτευση, τι σόι προσέγγιση στη συναίνεση  είναι αυτή; Αφού αναγνωρίζει την κρισιμότητα των στιγμών γιατί σώνει και καλά εμφανίζεται να συναινεί  και για Πρόεδρο Δημοκρατίας και  εθνική συνεννόηση για το χρέος και για κοινή γραμμή στη διαπραγμάτευση, αλλά κατόπιν εκλογών; Και πως το ξέρει ότι το εκλογικό αποτέλεσμα θα είναι τέτοιο που θα επιτρέπει προσεγγίσεις μεγαλύτερες απ' ότι σήμερα; Και τέλος πάντων είναι σοβαρή θέση η συναίνεση αλά καρτ;

Την ίδια ώρα, στα λεγόμενα  εθνικά θέματα,  μαύρα πυκνά σύννεφα μαζεύονται στο Αιγαίο μέχρι κάτω στην Κύπρο. Οι Τούρκοι αυτή τη φορά φαίνεται πως δεν κάνουν τα γνωστά κολπάκια τεχνητών κρίσεων που μας έχουν συνηθίσει όλα τα προηγούμενα χρόνια. Τόσο οι κινήσεις στην Κύπρο, όσο και η κινητικότητα στη Θράκη, δείχνουν ότι αυτή τη φορά κινούνται με σχέδιο το οποίο εντάσσεται στη γενικότερη γεωπολιτική σκακιέρα της γείτονος. Τα ανοικτά της μέτωπα με τους Κούρδους, τους Σύριους του Ισλαμικού χαλιφάτου, οι τεντωμένες σχέσεις με τις ΗΠΑ και οι εκβιασμοί της, συνδέονται άμεσα και με την Ελλάδα αλλά κυρίως με την Κύπρο σε ένα σενάριο που μπορεί να πάρει επικίνδυνη και καταστροφική τροπή τέτοια που τα Ιμια να μοιάζουν με καλαμπούρι. Άλλωστε είναι πάγια  πολιτική τους, όταν μας βλέπουν διαιρεμένους και αδύναμους να προβάλλουν τη δική τους ισχύ και να γεννούν  παράλογες απαιτήσεις γράφοντας στα παλιά τους υποδήματα, το διεθνές δίκαιο και τα κυριαρχικά δικαιώματα άλλων χωρών.

Μετά ταύτα μπορεί κανείς να αισθάνεται ότι όλα βαίνουν καλώς και πως  όλα είναι υπό έλεγχο; ΄'Η μήπως η εικόνα του πολιτικού προσωπικού όπως εμφανίζεται, δίνει την αίσθηση ότι μπορεί να σταθεί στο ύψος των περιστάσεων γιατί υπάρχει στρατηγική και σχεδιασμός;

Ο δρόμος για το ξέφωτο περνάει από Συμπληγάδες

Η ανώμαλη προσγείωση στη σκληρή πραγματικότητα για άλλη μία φορά καταδεικνύει ότι η χώρα προσπαθεί να σταθεί όρθια πάνω σε γυάλινα πόδια. Ούτε τα δημοσιονομικά επιτεύγματα, ούτε η επιτυχία στις εξετάσεις των τραπεζών, ούτε η συμμόρφωση με τις απαιτήσεις των δανειστών στάθηκαν γεγονότα ικανά να αλλάξουν την εικόνα της χώρας στα μάτια της διεθνούς κοινότητας και της οικονομοπολιτικής ελίτ που αποφασίζει για εμάς χωρίς εμάς. Και παρότι ο δρόμος της εξόδου από το μνημόνιο χρονικά μετράται σε μόλις δύο μήνες, εντούτοις οι δυσκολίες για το πέρασμα στην επόμενη μέρα είναι πάρα πολλές.

Κυριαρχεί μάλιστα το διαρκές μήνυμα που εκπέμπουν οι αγορές και δεν είναι άλλο από το να ξεχάσουμε προσώρας το ενδεχόμενο να βγούμε να δανειστούμε σαν κανονική χώρα με επιτόκια που μπορεί να αντέξει η αδύναμη οικονομία μας. Η επίσημη εξήγηση που δίνεται απ’ όλους σχετίζεται με την πολιτική αβεβαιότητα που έχει ενσκήψει στην πολιτική σκηνή, με το σοβαρό ενδεχόμενο των πρόωρων εκλογών και το επίσης σοβαρό ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να είναι το πρώτο κόμμα.

Ενα σενάριο που προβληματίζει αυτούς που μας δανείζουν ή δυνητικά θα μπορούσαν να μας δανείσουν μέσω έκδοσης ομολόγων, επειδή οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ δεν έχουν πείσει για τη συνέχεια του κράτους, με την έννοια της εκπλήρωσης των δεσμεύσεων από τις προηγούμενες κυβερνήσεις.

Ακόμα και η προσπάθεια για ρεαλιστική στροφή που επιχειρεί εσχάτως η ηγεσία της αξιωματικής αντιπολίτευσης δεν πείθει καθόλου, καθώς η πολυφωνία, η πολυτασικότητα στο εσωτερικό του κόμματος, αλλά και οι αποφάσεις του τελευταίου τους συνεδρίου στέλνουν ένα εντελώς διαφορετικό μήνυμα.

Και δεν είναι μόνο οι ακραίες φωνές από κάποιους νοσταλγούς της δραχμής και αντιευρωπαϊστές που θεωρούν πως οι εξαθλιωμένοι Ελληνες δεν έχουν να χάσουν τίποτα παρά μόνο τις... αλυσίδες τους. Αυτές οι Συνιστώσες θα μπορούσαν ίσως να απομονωθούν. Αυτό στο οποίο εστιάζουν οι ξένοι που εντρυφούν στο φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ είναι η επίσημη εσωτερική διαφορετικότητα Λαφαζάνη, που μετράει δύναμη ίση σχεδόν με το 40%. Και είναι αυτό το κομμάτι που, αντί να χαρεί που οι ελληνικές τράπεζες πέρασαν επιτυχώς τα stress tests της ΕΚΤ, βγήκε και κατήγγειλε μαγειρέματα και μαϊμού αποτελέσματα! Τι να πει κανείς. Αν οι Ελληνες τραπεζίτες και ο Σαμαράς έχουν τόση δύναμη και μπορούν να αναγκάζουν τον Ντράγκι να μαγειρέψει τα αποτελέσματα για τις τράπεζές μας, ε, τότε μαγκιά τους!

Για να σοβαρευτούμε, όμως, η κατάσταση σε κάθε περίπτωση είναι κρίσιμη και για άλλη μία φορά όλα κρέμονται από μια κλωστή.

Ή θα βάλουν πλάτη ξανά οι Ευρωπαίοι και θα μας βοηθήσουν να σταθούμε όρθιοι χωρίς να μας τσαλακώσουν εκ νέου με απαιτήσεις και πρόσθετα μέτρα (που ούτως ή άλλως δεν περνάνε από την παρούσα Βουλή) ή θα αφήσουν τα πράγματα να εξελιχθούν με δική μας ευθύνη και πρωτοβουλία, νίπτοντας τας χείρας τους για ό,τι μέλλει γενέσθαι.

Πολύ δε περισσότερο αν ο ελληνικός λαός αποφασίσει να στείλει ως συνομιλητές-διαπραγματευτές αυτούς που προσεγγίζουν το πρόβλημα με μια παγκόσμια πρωτοτυπία, αυτή της απαίτησης διαγραφής του μεγαλύτερου μέρους του χρέους της χώρας. Ενός χρέους που έχει περάσει σε άλλες χώρες, πολλές από τις οποίες είναι φτωχότερες από εμάς.

Πάντως, το μήνυμα των αγορών δεν αφορά μόνο την κυβέρνηση και την αστήρικτη υπεραισιοδοξία της ότι βγαίνουμε στο ξέφωτο. Αφορά και την αντιπολίτευση για το τι έχει να αντιμετωπίσει στο πραγματικό πεδίο μάχης και όχι στις θεωρητικές ασκήσεις επί χάρτου.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές ότι οι όποιες εξελίξεις δεν είναι μόνο ελληνική υπόθεση, αλλά στο μεγαλύτερο μέρος τους ετεροπροσδιορίζονται, και τους κανόνες δεν τους ορίζουμε εμείς αλλά οι άλλοι - είτε μας αρέσει είτε όχι.

Αισθήματα έχουν οι άνθρωποι,όχι οι αγορές!

Θα περίμενε κανείς πως μετά την αποφυγή του σκοπέλου των stress tests των τραπεζών,θα βλέπαμε μια θετική αντίδραση από την κεφαλαιαγορά και πως γενικότερα θα άλλαζε επί το θετικότερο η εικόνα της οικονομίας,καθώς η 26η Οκτωβρίου,ήταν μια κομβική ημερομηνία.

Κι όμως για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι οι αγορές έχουν τους δικούς τους κανόνες και λογικές και ενδεχομένως, τα όποια νέα μαθαίνουμε  εμείς εκ των υστέρων αυτές ήδη τα έχουν προεξοφλήσει. Έτσι, χωρίς  κάποιες εμφανείς  εξελίξεις βλέπουμε  στο ταμπλό του χρηματιστηρίου τις μετοχές των τραπεζών που επιτυχώς πέρασαν τις  ευρωπαϊκές εξετάσεις, να σημειώνουν σημαντικές απώλειες και να δημιουργούν μοιραία δεύτερες σκέψεις και προβληματισμούς, μήπως τελικά υπάρχουν και ψιλά γράμματα στις αξιολογήσεις σαν αυτά που  υπάρχουν στα ασφαλιστήρια συμβόλαια και τα οποία διαπιστώνουμε όταν έρχεται η ώρα να κάνουμε χρήση των καλύψεων που νομίζαμε ότι είχαμε.

Αυτά προφανώς θα τα μάθουμε προσεχώς καθώς τώρα ,έχουμε μπροστά μας  πενήντα ημέρες στις οποίες θα κριθούν όλοι οι κόποι, οι θυσίες και οι αντοχές της ελληνικής κοινωνίας καθώς  σ' αυτό το διάστημα θα αποφασισθεί πως θα πορευτεί η χώρα στα επόμενα χρόνια.

Κι όταν λέμε θα αποφασιστεί, εννοούμε από τους δανειστές, οι οποίοι έχουν αναλάβει από το 2012 τη δέσμευση πως θα εξετάσουν το θέμα της ελάφρυνσης του χρέους έτσι ώστε να καταστεί βιώσιμο μόλις πετύχουμε πρωτογενές πλεόνασμα. Κι αυτό τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, το πετύχαμε και το έχουν αναγνωρίσει. Με τις υπόλοιπες δεσμεύσεις στα διαρθρωτικά μέτρα, τις ομαδικές απολύσεις, τις απολύσεις από το δημόσιο και το ασφαλιστικό αλλά και μια σειρά από θεσμικές παρεμβάσεις, συνεχίζουμε να είμαστε ελλειμματικοί, διστακτικοί  και φoβικοί και γι αυτό έρχονται και ξανάρχονται οι τροικανοί.

Και μάλιστα χωρίς καμιά  διαλλακτική διάθεση όπως θα ήταν το  αναμενόμενο τη στιγμή που βρισκόμαστε  στην τελική ευθεία εξόδου από το πρόγραμμα.

Είναι σαφές πως οι εντολές που έχουν από τα αφεντικά τους είναι αυστηρές και δεν επιδέχονται εκπτώσεις στις απαιτήσεις.

Ακόμα κι  αυτό που θεωρούσαμε  ως απλό, δηλαδή τα λεφτά που θα περισσέψουν από το ΤΧΣ να χρησιμοποιηθούν ως προληπτική  χρηματοδοτική γραμμή στήριξης, φαίνεται πως θα χρειαστούν σκληρές διαπραγματεύσεις και ενώ  δεν χρειάζεται έγκριση από τα εθνικά κοινοβούλια, εν τούτοις οι απαιτήσεις όπως κι αν αυτές βαφτιστούν δεν θα είναι καθόλου light.

Όλα επομένως, φαίνεται πως θα κριθούν από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα που έρχεται την άλλη εβδομάδα και κυρίως από την έκθεση αξιολόγησης τους. Μέχρι τότε είναι εξαιρετικά παρακινδυνευμένη οιαδήποτε ερμηνεία των αγορών και του τρόπου αντίδρασης τους είτε στα spread είτε στις μετοχές πολύ δε περισσότερο σε ενδεχόμενες επενδύσεις στη χώρα. Εκτός και εάν οι πολιτικές εξελίξεις είναι  ταχύτερες από το αναμενόμενο και όλα πλέον παγώσουν μέχρι να σχηματισθεί νέα κυβέρνηση, γεγονός που με τα σημερινά δεδομένα δεν φαντάζει εύκολη υπόθεση με ό,τι τούτο συνεπάγεται.
 

Το ποτήρι τώρα, είναι μισογεμάτο ό,τι και να λένε

Το αποτέλεσμα των stress tests  των τραπεζών, όπως και να το δει κανείς, είναι αδιαμφισβήτητα θετικό. Πόσο μάλλον αν σκεφτούμε τα καταστροφικά σενάρια που έβλεπαν το φως της δημοσιότητας από τους διάφορους αναλυτές και ξένους οίκους οι οποίοι έφθαναν στο σημείο να υποστηρίζουν πως  ακόμα και τα 11 δισ. του ΤΧΣ δεν θα επαρκούσαν  για να καλύψουν τις κεφαλαιακές ανάγκες των ελληνικών τραπεζών.

Τώρα είτε με το δυσμενές σενάριο είτε με το δυναμικό και παρά τις απαιτούμενες αναδιαρθρώσεις πγια  το επόμενο διάστημα, η ουσία είναι μία και δεν αλλάζει όσο κι αν κάποιοι επιμένουν, κυρίως από την αντιπολίτευση, να βλέπουν το ποτήρι μισοάδειο. Οι τράπεζες στάθηκαν όρθιες και δεν αποτελούν πλέον τον άγνωστο χ για την κυβερνητική επιχειρηματολογία έναντι των δανειστών και τα 11 δισ. του ΤΧΣ μπορούν να αποτελέσουν μια καλή “προίκα” όταν και εάν η χώρα αποφασίσει να δοκιμάσει τις δυνάμεις της στις αγορές.

Όλες οι επιμέρους παράμετροι μπορούν να  συζητούνται και να αναλύονται όσο θέλει  ο καθένας αλλά η γενική εικόνα είναι καλύτερη σήμερα από την χθεσινή κι αυτό θα φανεί στο επόμενο διάστημα αν δεν προκύψουν απρόβλεπτες εμπλοκές και αστάθμητοι παράγοντες από το εξωτερικό.

Αν επομένως δεν γίνουν βεβιασμένες και εσπευσμένες ενέργειες  υπερβολικής αισιοδοξίας από την κυβέρνηση (όπως προσφάτως όταν οι αγορές έστειλαν το σκληρό τους μήνυμα σε κυβέρνηση και αντιπολίτευση) ίσως μετά από δύο μήνες να μιλάμε για μια εντελώς νέα κατάσταση για τη χώρα.

 Σε συνεννόηση πάντα με τους δανειστές  και με προσεκτικά βήματα, δεν αποκλείεται να δούμε την απεμπλοκή από τα μνημόνια και χωρίς  επώδυνες νέες δεσμεύσεις. Σαφώς και η αυστηρή επιτήρηση θα συνεχιστεί επί μακρόν, καθώς ο υπερδανεισμός της χώρας στις χώρες της Ευρωζώνης είναι τέτοιος, που σε κάθε περίπτωση θα ζητούνται εξασφαλίσεις πως θα πάρουν πίσω τα λεφτά τους κάποτε και δεν  θα επιστρέψουμε ξανά σε πολιτικές δημιουργίας ελλειμμάτων.

Αυτό όμως, όπως και να το κάνουμε , θα είναι διαφορετικό από το να βλέπουμε κάθε τρεις και λίγο τους τροϊκανούς να έρχονται και να το παίζουν αυστηροί δάσκαλοι σε αμελείς μαθητές.

Άλλωστε ακόμα και οι χώρες που δεν βρίσκονται σε μνημόνια αλλά έχουν ελλειμματικούς προϋπολογισμούς όπως η Γαλλία και η Ιταλία, μήπως δεν υπάρχει ο στενός κορσές της Μέρκελ με τη αυστηρή δημοσιονομική πολική;

Με λίγη περισσότερη σοβαρότητα λοιπόν, μπορεί και ο νέος χρόνος να μας βρει από άλλη αφετηρία και να δημιουργηθούν οι προϋποθέσεις ώστε η αλλαγή σελίδας να γίνει άμεσα αντιληπτή από τον πολυδοκιμαζόμενο ελληνικό λαό.

Κι όπως  γίνεται αντιληπτό από  μικρές και διάσπαρτες ενδείξεις από το χώρο της πραγματικής οικονομίας,  χρειάζεται ένα τσακ για να πάρει μπροστά η οικονομία. Να αρχίσει να κινείται, γιατί μόνο έτσι θα υπάρχουν ουσιαστικές ελπίδες ανάκαμψης και όχι από τις μάχες στα χαρτιά και στα τραπέζια των διαπραγματεύσεων.

Όταν αρχίσει να κινείται η παραγωγή και η αγορά, όταν αλλάξει το κλίμα, όταν διοχετευτεί  από τις τράπεζες ρευστότητα, τότε τα αποτελέσματα μπορεί να είναι άμεσα και θεαματικά.

Όσο όμως η μιζέρια  και ο πεσιμισμός ανακυκλώνονται σε όλα τα επίπεδα, τότε δυστυχώς, οι ελπίδες περιορίζονται και το βλέμμα μας θα είναι διαρκώς στους δανειστές και  θα διασταυρώνονται συνεχώς, οι απαιτήσεις τους με τις δικές μας ανάγκες.

Subscribe to this RSS feed