Γενικός Δείκτης:749.230.37%
EUR/USD: 1.18
 Βασίλης Στεφανακίδης

Βασίλης Στεφανακίδης

Βασίλης Στεφανακίδης

Website URL:

Φαντασθείτε τι θα δούμε όταν ο κ. Τσίπρας περάσει στις πραγματικές παροχές!

Εξοργισμένος εμφανίστηκε στη συνέντευξη ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλ. Τσίπρας γιατί τα μέσα ενημέρωσης, εμφάνισαν τα εξαγγελθέντα μέτρα όταν το κόμμα του ανέλθει στην εξουσία, ως παροχές, ενώ κατά τον ίδιο δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρωπιστική βοήθεια!

Κι όμως υπάρχει και η Ελλάδα της ελπίδας!

Έχουμε οξειδωθεί τα τελευταία χρόνια , από τα δεινά που μας επέφερε η χρεοκοπία και μοιραία μέχρις ενός βαθμού, φωτίζουμε καθημερινά τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα στην κοινωνία, των παντοειδών μέτρων που μας επιβάλλουν κατά ριπάς οι δανειστές και προσπαθούν άκομψα έως άγαρμπα να δικαιολογήσουν οι κυβερνήσεις μας.

Φοροελαφρύνσεις: Ή τώρα ή από τον Τσίπρα!

Οπως αναμενόταν, η διαπραγμάτευση με την τρόικα στο Παρίσι δεν περιείχε συμφωνίες σε θέματα που μας καίνε όπως οι φοροελαφρύνσεις, τα κόκκινα δάνεια, η παράταση της απαγόρευσης πλειστηριασμών κ.λπ. Ακουγαν και σημείωναν οι εκπρόσωποι των δανειστών, και αυτό οι δικοί μας το εξέλαβαν ως σιωπηρή αποδοχή των θέσεων της ελληνικής πλευράς!

Μακάρι να είναι σωστή η δική τους ερμηνεία και στην επόμενη συνάντηση να το δούμε και έμπρακτα και να μην αποδειχθεί ότι συνήθως καταλαβαίνουμε αυτά που θέλουμε να καταλάβουμε.

Πάντως, από αλλού περιμέναμε το pressing και από αλλού μας ήρθε, αφού οι τροϊκανοί είναι μη βάλουν κάτι στο μυαλό τους. Κολλάνε και δεν τους το βγάζεις με τίποτα.

Ετσι, επανέφεραν απαιτητικά και μετ’ επιτάσεως το θέμα  των ομαδικών απολύσεων θέτοντας μάλιστα κόκκινη γραμμή, όπως και στις αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο αλλά και στην επανεξέταση του Ασφαλιστικού.

Πέρα όμως από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές των τροϊκανών, πρέπει να παραδεχτούμε και κάποια πράγματα όσο κι αν εκ πρώτης όψεως μοιάζουν αδιαπραγμάτευτα για την ελληνική κοινωνία και τους πολιτικούς.

Οταν, λοιπόν, τα τελευταία πέντε χρόνια έχει καταστραφεί το 1/3 της ελληνικής οικονομίας, όταν οι άνεργοι στη χώρα  αγγίζουν το 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας και η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα απασχολείται σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αφού οι μεγάλες που απασχολούν πολλούς μετριούνται πια στα δάχτυλα, δεν μπορώ να εκτιμήσω αν αξίζει η κόντρα σε αυτό το θέμα, η οποία μπορεί κιόλας να επηρεάσει τα άλλα ανοιχτά μέτωπα που αφορούν πολύ περισσότερους συμπολίτες μας.

Μήπως και μέχρι τώρα, όπου ισχύει στα χαρτιά ο νόμος που απαγορεύει τις ομαδικές απολύσεις, είδαμε στην πράξη καμιά προστασία των εργαζομένων;

Πόσες και πόσες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια δεν  έβαλαν λουκέτο σε μια νύχτα και δεν άφησαν στον δρόμο χιλιάδες εργαζομένους; Τους έσωσε το επιτρεπόμενο όριο 2%-3% στις απολύσεις ανά μήνα; Και το 1,5 εκατομμύριο  άνεργοι από πού μαζεύτηκαν; Δεν υπήρχαν μήπως νόμοι προστασίας των εργαζομένων από την εργοδοτική αυθαιρεσία;

Γι’ αυτό θεωρώ πως εκεί που φτάσαμε με τις απολύσεις, τις υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και σε όποιον του αρέσει, την περιοδική απασχόληση και την καταρράκωση όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων η άρση του ορίου απολύσεων είναι μεν κακό, αλλά όχι και η συντέλεια του κόσμου.

Το μείζον ζητούμενο άμεσα από την κοινωνία είναι οι φοροελαφρύνσεις, κατά πρώτον, και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης μέσω επενδύσεων, κατά δεύτερον. Γιατί, αν δεν μειώσουν από τον επόμενο κιόλας μήνα τη φορολογία στο πετρέλαιο θέρμανσης, ακόμα και να βρει ο Σαμαράς 180 βουλευτές να ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα την πάθει από τον χειμώνα όπως ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στη Ρωσία. Αν δεν δει ο εργαζόμενος ενίσχυση των εισοδημάτων του μέσω της μείωσης του έκτακτου φόρου αλληλεγγύης, οι υποσχέσεις για μείωση των φορολογικών συντελεστών και του ΕΝΦΙΑ από το 2015 δεν θα έχουν καμία αξία μπροστά στην κάλπη από τους εξουθενωμένους πολίτες.

Μπορεί τα μακροοικονομικά πλάνα να αντέχουν μειώσεις φόρων σε 3-4 χρόνια, αλλά το θέμα είναι ποιος μπορεί να αντέξει μέχρι τότε. Το σήμερα είναι αυτό που μετράει και πονάει και πάνω σ’ αυτό πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν  η κυβέρνηση, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια της ανέχειας και της εξαθλίωσης όλο και λιγότεροι αναγνωρίζουν ότι όλες αυτές οι θυσίες στις οποίες υποβαλλόμαστε έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η λογική χάνεται όταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αναλαμβάνει να αποδώσει ευθύνες.

Αν λοιπόν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν μπορούν να αποφασίσουν ελάφρυνση βαρών τώρα, το έργο αυτό θα ανατεθεί σε άλλους, όχι σώνει και καλά γιατί τους πιστεύουν, αλλά για λόγους απόδοσης μιας ιδιότυπης  καταδίκης.

Πώς είναι τα κέφια της τρόικας σήμερα;

Σήμερα το βράδυ ,εκτός απροόπτου, θα κατατεθεί στη Βουλή η τροπολογία η οποία θα επιχειρήσει να μπαλώσει κάποια από τα εγκληματικά ανεύθυνα λάθη που έγιναν στον καταλογισμό του ΕΝΦΙΑ.
Και λέω κάποια που είναι εξόφθαλμα παρανοϊκά, αν και η άποψη μου είναι ότι όλος ο νόμος είναι πέρα για πέρα ληστρικός ,άδικος και αντισυνταγματικός.

Και γιατί θα κατατεθεί σήμερα το βράδυ; Μα  γιατί πρέπει να πάρει το πράσινο φως από την Τρόικα που συζητά με την ελληνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι!
 
Κι αυτό τον ευτελισμό της ελληνικής πολιτείας, της κυβέρνησης και της χώρας γενικότερα, τον περνάμε έτσι στο ντούκου, σαν μια καθημερινή φυσιολογική διαδικασία. Λες κι έχουμε πάθει ένα  είδος εθνικού μιθριδατισμού και δεν μας αγγίζει καμιά πλέον ταπείνωση.

Να τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.  Αφού επί 1,5 χρόνο οι υπηρεσίες   του υπουργείου Οικονομικών ετοίμαζαν τον νέο νόμο( το λέμε αυτό καλοπροαίρετα γιατί δεν  δεχόμαστε ότι μας ήρθε  έτοιμος απ' έξω κι απλώς τον μεταφράσαμε!) τον οποίο επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον Ιούλιο, δεν τους βγήκε όμως και ανέβαλλαν την εφαρμογή για τον Αύγουστο.
 
Τότε  κατάλαβαν από τα πρώτα κιόλας ειδοποιητήρια, ότι είχαν λάθη επί λαθών και χρέωναν τα χωράφια στις ραχούλες ωσάν να ήταν στην Ηρώδου του Αττικού. Γι' αυτό και τα προσδοκώμενα έσοδα ξεπερνούσαν τα 4 δισ. αντί για 3,3 δισ που ήταν ο σχεδιασμός έτσι ώστε με μια εισπραξιμότητα της τάξης του 80-83% να πετύχουν το στόχο του προϋπολογισμού που είναι 2,65 δισ.

Ξεκίνησαν λοιπόν τις διορθώσεις για  4.000 οικισμούς ανά την επικράτεια. Παράλληλα, ξεσηκώθηκε και ο κόσμος που έχει ακίνητα ξενοίκιαστα και μη ηλεκτροδοτούμενα, δηλαδή δεν του αποφέρουν κανένα εισόδημα, και η φορολόγηση τους με τις πλαστές αντικειμενικές τιμές, συνιστά  καθαρή δήμευση περιουσίας.

Οι υπουργοί και η κυβέρνηση αναγνώρισαν την αδικία  , έκαναν τους λογαριασμούς τους και είδαν πως  “αντέχει”  το σύστημα χωρίς να ξεφύγει από τον εισπρακτικό  στόχο  μια έκπτωση γι αυτά τα ακίνητα.

Έλα όμως  που έστω κι αν αναγνωρίζουν την κατάφωρη αδικία, έστω κι αν δεν επηρεάζεται ο στόχος που μας έχουν επιβάλλει, θα πρέπει  κι αυτό το θέμα να υποβληθεί για διαπραγμάτευση!

Και εν προκειμένω έχω την εξής απορία. Δηλαδή οι τροικανοί θα  βάλλουν κάτω με το κομπιουτεράκι τα στοιχεία με τα ακίνητα που τους πήγαμε και θα αρχίσουν να ξαναλογαριάζουν γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στην δική μας αριθμητική;

Όμως αν δεν απατώμαι σε μια κανονική χώρα, υπάρχουν οι εγχώριοι ειδήμονες και επιστήμονες οι οποίοι σε συνεργασία με την εκλεγμένη κυβέρνηση, αφουγκράζονται τις ανάγκες της κοινωνίας, σφυγμομετρούν τις αντοχές της και σε συνδυασμό με τις ανάγκες του κράτους, επιχειρούν ένα συνδυασμό με όσο το δυνατόν λιγότερες αδικίες. Τώρα  φθάσαμε να ανεχόμαστε ως φυσιολογική κατάσταση ένας αποστεωμένος συναισθηματικά ξένος τεχνοκράτης, να αποφασίζει αν πρέπει να πληρώνει χαράτσι αυτός  που έχει ένα  άχρηστο και μη ηλεκτροδοτούμενο ακίνητο.

Κατανοώ, χωρίς να συμμερίζομαι, τις απαιτήσεις τους να μαζεύει το κράτος  συγκεκριμένα έσοδα, να περικόψει σπατάλες και περιττές δαπάνες, να έχει λόγο για το πόσους δημοσίους υπαλλήλους αντέχει η οικονομία μας κλπ. Επ΄ουδενί όμως ανέχομαι να ορίζουν αυτοί με ποιο τρόπο  και με πόσες δόσεις η κυβέρνηση θα μαζεύει τους φόρους  που έχουν θέσει αυτοί ως στόχο.
 
Είπαμε, με τα μνημόνια  οι κυβερνήσεις των τελευταίων 5 ετών, παραχώρησαν και κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή όμως η κατάσταση, αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι κομμάτι αλλά το σύνολο της διακυβέρνησης της χώρας. Εν τοιαύτη όμως περιπτώσει δεν μιλάμε ούτε για διαπραγματεύσεις, ούτε για τεχνική βοήθεια. Με υπαλλήλους της τρόικας μοιάζουν οι υπουργοί που πηγαίνουν στο παρακαλετό με τα αιτήματα τους, ρωτώντας πριν, στον προθάλαμο τη γραμματέα τους, “πως είναι τα κέφια του αφεντικού σήμερα...”
 

Καλύτερα να μη βλέπουμε όλο το κάδρο

Είναι αλήθεια,  ότι όταν σε πνίγουν τα προβλήματα, ελάχιστο έως καθόλου ενδιαφέρον έχεις να μάθεις τι γίνεται παραδίπλα. Σου αρκούν τα δικά σου. Κατ΄ αναλογίαν το ίδιο συμβαίνει και σε γενικότερο επίπεδο. Όλοι μας ασχολούμαστε με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες στην καθημερινότητα και αγωνιούμε αν θα τα καταφέρουμε με τους φόρους και τις υποχρεώσεις, αν οι ρυθμίσεις στον ΕΝΦΙΑ μας αφορούν ή όχι, αν οι δόσεις στα χρέη μας θα αυξηθούν, αν η τρόικα δώσει το πράσινο φως στην κυβέρνηση για φοροελαφρύνσεις, αν θα αρχίσουν οι συζητήσεις για διευθέτηση του χρέους, αν η εύθραυστη  πλειοψηφία της κυβέρνησης αντέχει, αν τούτη η Βουλή μπορεί να εκλέξει πρόεδρο ή αν θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές.

Έτσι, κοιτώντας τα δικά μας που ούτε λίγα είναι ότι ελάσσονος σημασίας, φοβάμαι ότι χάνουμε τη γενικότερη εικόνα που υπάρχει στο κάδρο. Το ίδιο πράττει και η κυβέρνηση προσπαθώντας μέρα με τη μέρα να πετύχει ότι μπορεί περισσότερο ή τουλάχιστον έτσι νομίζει.

Η γενικότερη όμως εικόνα η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα ,έχει νομίζω πολύ μεγαλύτερη αξία από το τι επιδιώκουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, οι υπουργοί τους, ο Τσίπρας κλπ.
Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει και είναι βέβαιο πως το αμέσως επόμενο διάστημα, θα αναληφθούν πρωτοβουλίες και αποφάσεις που κανείς δεν ξέρει σε τι βαθμό  και πώς θα μας επηρεάσουν.
Δεν είναι δυνατόν να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν η Ιταλία μπήκε ξανά σε ύφεση και έχει ένα χρέος κοντά στα 2,5 τρισ. ευρώ και ζητάει από τους υπόλοιπους  Ευρωπαίους πίστωση  χρόνου. Δεν είναι δυνατόν η δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γαλλία, να αντιμετωπίζει  τόσα εσωτερικά προβλήματα και στην πράξη να μην παίρνει ουσιαστικά κανένα περιοριστικό μέτρο, όντας η κυβέρνηση αδύναμη και ο πρόεδρος της  άβουλος και αναποφάσιστος από τα πολλά πλήγματα που έχει δεχθεί τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στο εξωτερικό. Ούτε φυσικά η Γερμανία ανέμενε πως  το συνεχώς αυξανόμενο ΑΕΠ της θα έδειχνε σημεία κόπωσης και αναστροφής ή ότι  θα συνέβαιναν όλα αυτά με τη Ρωσία  τα οποία κτυπούν καμπανάκι για ολόκληρη την Ευρώπη από τα οικονομικά αντίμετρα του Πούτιν.

Για να μη πούμε και για την κατάσταση και στις υπόλοιπες χώρες  του Νότου αλλά και την ανησυχητική  διόγκωση των ευρωσκεπτικιστών και των ακροδεξιών.

Είναι βέβαιο   ότι κάποιες αποφάσεις θα πάρουν χωρίς να  είναι προβλέψιμο αν θα είναι προς την κατεύθυνση της χαλάρωσης της  ευρωπαϊκής πολιτικής λιτότητας ή αν θα είναι κάποιες παρεμβάσεις σε νομισματικό επίπεδο από την Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα.

Όπως επίσης είναι δύσκολο να  πει κανείς τι θα γίνει με την περίπτωση μας κι αν οι όποιες εξελίξεις στην ΕΕ θα μας περιλαμβάνουν μέσα στο γενικότερο πακέτο ή αν  θα μας αφήσουν έξω από τις εξελίξεις να συνεχίζουμε στην πιστή εφαρμογή του αδιέξοδου σχεδίου τους.

Όμως κι όλα  όσα  πρόκειται να συμβούν ακόμα κι αν είναι ευνοϊκά και για μας, ούτε και τότε χρειάζεται εφησυχασμός και οραματισμός επιστροφής στα προ 2009 επίπεδα ζωής.

Και είναι άλλη μια παράμετρος την οποία ούτε θέλω να τη σκέφτομαι κι έχει τη βάση της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εκεί λοιπόν, στη Μέκκα του καπιταλισμού, τα τελευταία χρόνια οι αγορές ακολουθούν ένα ξέφρενο πάρτυ  και κάθε τόσο σπάνε ένα ακόμα ανοδικό ρεκόρ στις μετοχές καθώς τα ομόλογα έχουν πάψει από καιρό να είναι  το ασφαλέστερο επενδυτικό λιμάνι.

Τι θα γίνει όμως όταν αυτές οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές φούσκες σκάσουν και δημιουργηθεί μέσα στα πλαίσια της κυκλικότητας της οικονομίας ένα ακόμα κραχ στις αγορές;

Πόσο και σε τι βάθος θα επηρεάσουν τη μικρή Ελλάδα που 5 χρόνια τώρα προσπαθεί απελπισμένα να σηκώσει κεφάλι;

Και πολύ περισσότερο τι θα  συμβεί στους δύσμοιρους πολίτες που  έχουν τραβήξει και συνεχίζουν να τραβούν,  του Χριστού πάθη από τα μνημόνια και τις εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόζουν στις πλάτες τους; Καλύτερα να μην τα σκεφτόμαστε. Ή μάλλον ας κάνουμε  και πάλι focus  στα καθημερινά μας με τις δόσεις και τις υποχρεώσεις μας, στα μικρά και μεγάλα άγχη και στις αγωνίες μας για επιβίωση. Καλύτερα να μην ξέρουμε και να ελπίζουμε πως  όπου να 'ναι βγαίνουμε από τα...μνημόνια!

Άλλωστε ακόμα κι αν ο Σαμαράς  δεν μας βγάλει από την κρίση, έχουμε... εναλλακτική τον Τσίπρα που θα θέσει τέρμα στην κρίση σκίζοντας τα μνημόνια!

Για το ταγκό (στο Παρίσι) χρειάζονται δύο!

Σε ουδέτερο γήπεδο (Παρίσι) αρχίζει η πιο αποφασιστική διαπραγματευτική μάχη με την τρόικα, από την έκβαση της οποίας θα εξαρτηθούν πολλά για το μέλλον της κυβέρνησης.
Η ελληνική αποστολή με τους υπουργούς, εκτός από μια μακρά ατζέντα διεκδικήσεων σχεδόν σε όλους τους τομείς, θα έχει απέναντί της μια τρόικα που προφανώς αδιαφορεί για το ευρωπαϊκό καζάνι που βράζει και αναμένεται να τηρήσει σκληρή στάση, καθώς θα είναι ίσως η τελευταία ευκαιρία να δεσμεύσει τη χώρα με τις απαιτήσεις των δανειστών.

Είναι άλλωστε σαφές ότι οι τεχνοκράτες δεν ασχολούνται με τις τρέχουσες πολιτικές εξελίξεις και τις διογκούμενες φωνές διαμαρτυρίας για την πολιτική του Βερολίνου.
Ούτε νοιάζονται ιδιαίτερα για τις εσωτερικές ανάγκες των κυβερνητικών εταίρων να δείξουν στροφή πολιτικής εν όψει και της προεδρικής εκλογής, που μπορεί να σηματοδοτήσει ακόμα και πρόωρες εκλογές. Οι ντιρεκτίβες που έχουν να εφαρμόσουν είναι σαφείς και συγκεκριμένες και μάλλον δύσκολα θα κάνουν πίσω.

Ομως η ελληνική πλευρά οφείλει να αισιοδοξεί για τα αιτήματά της σε ό,τι αφορά τη σταδιακή φοροελάφρυνση των πολιτών, χωρίς ωστόσο να έχει στα χέρια της ισοδύναμα για την κάλυψη των εσόδων που θα χαθούν από αυτές. Το επιχείρημά της θα είναι ο ΦΠΑ εστίασης, στη μείωση του οποίου επέμενε η κυβέρνηση και απεδείχθη ότι έχει δίκιο καθώς τα έσοδα από τον συγκεκριμένο φόρο, παρότι μειώθηκε ο συντελεστής, αυξήθηκαν από την ενίσχυση της κατανάλωσης.

Αυτό όμως που προκαλεί ανησυχία είναι το γεγονός ότι η ελληνική αποστολή θα βρεθεί διχασμένη ως προς τις δεσμεύσεις των δύο κομμάτων για τις απολύσεις στο Δημόσιο. Και τούτο γιατί ενώ υπάρχει ρητή δέσμευση για άλλες 6.500 απολύσεις μέχρι το τέλος του έτους, ο κυβερνητικός συνασπισμός έχει αρχίσει και πάλι να μπάζει νερά στο συγκεκριμένο θέμα. Πληθαίνουν οι φωνές από το ΠΑΣΟΚ που αφήνουν να εννοηθεί ότι όσες απολύσεις έγιναν, έγιναν και το «κακό» θα σταματήσει εδώ.

Αλλωστε τι άλλο να σημαίνει η δήλωση του Ευάγγελου Βενιζέλου «οι δημόσιοι υπάλληλοι δεν έχουν να φοβηθούν τίποτα»; Ή οι δηλώσεις του Ανδρέα Λοβέρδου πως κανένας από τους διοικητικούς υπαλλήλους των οκτώ ανώτατων εκπαιδευτικών ιδρυμάτων που αξιολογήθηκαν δεν πρόκειται να απομακρυνθεί, ότι στον χώρο της παιδείας ο τύπος του 10:1 δεν μπορεί να ισχύσει και ότι η εκπαιδευτική κοινότητα χρειάζεται άμεσα 10.000 προσλήψεις δασκάλων, καθηγητών και νηπιαγωγών;

Αυτές οι δηλώσεις κι αυτά τα κλεισίματα ματιού από το ΠΑΣΟΚ, για ευνόητους λόγους, φρονώ ότι δεν περνούν απαρατήρητα από τους δανειστές, γι' αυτό και ο αρμόδιος υπουργός Διοικητικής Μεταρρύθμισης θα περάσει δύσκολες ώρες στο Παρίσι. Το θέμα των απολύσεων στο Δημόσιο είναι η κόκκινη γραμμή της τρόικας και μέχρι τώρα δεν μας έχουν δείξει πως τις δικές τους κόκκινες γραμμές τις πατάνε, σε αντίθεση με την ελληνική πλευρά που τις περισσότερες φορές τις θέτει απλώς για να τις θέσει.

Φρονώ δε ότι στο συγκεκριμένο θέμα, για το οποίο έχουν αναλωθεί χιλιάδες ώρες συζητήσεων και παζαριών, και με δεδομένο ότι υπάρχει η δέσμευση της ελληνικής πλευράς που περιέχεται στο Μνημόνιο 2, οι τροϊκανοί θα έχουν δίκιο ό,τι και να πουν. Η ασυνέπεια και οι καθυστερήσεις μπορεί να συγχωρεθούν μια φορά, άντε δύο. Πάντως όχι στο διηνεκές. Ούτε οι κουτοπονηριές και οι διαρκείς αλλαγές στάσης από την κυβέρνηση μπορούν να γίνουν ανεκτές.

Και ούτε το σύνολο της κοινωνίας, που έχει φορτωθεί στις πλάτες του όλες τις αμαρτίες του υπερτροφικού δημόσιου τομέα και πληρώνει τα σπασμένα του εδώ και 5 χρόνια, μπορεί να βλέπει με απάθεια ότι στο τέλος της ιστορίας οι μόνοι που θα μείνουν σχετικά αλώβητοι θα είναι οι μετέχοντες στον δημόσιο τομέα.

Θα είναι λάθος επομένως, κατά την ταπεινή μου άποψη, να μπει ένα τέτοιο θέμα προς διαπραγμάτευση, γιατί είναι σφόδρα πιθανό οι τροϊκανοί να στυλώσουν τα πόδια και να μην επιτρέψουν και τις «ώριμες» φοροελαφρύνσεις που στο κυβερνητικό στρατόπεδο θεωρούν σχεδόν δεδομένες!
 

Μας έκαναν σκιάχτρο των “άτακτων” Ευρωπαίων!

Ο κ. Μάνφρεντ Βέμπερ, είναι ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος  και μας επισκέφθηκε κι αυτός προχθές, προκειμένου να ενημερωθεί από πρώτο χέρι για την κατάσταση στη χώρα μας. Ανάμεσα στα άλλα που είπε κατά τη διάρκεια των επαφών του με τον πρωθυπουργό και υπουργούς, ο κ. Βέμπερ εκστόμισε και το εξής αναπάντεχο:

“ η Ελλάδα, ως χώρα που έχει εφαρμόσει Πρόγραμμα Δημοσιονομικής προσαρμογής, ίσως θα μπορεί να επικοινωνήσει στη Γαλλία και την Ιταλία την εμπειρία της, δεδομένου ότι οι συγκεκριμένες χώρες δέχονται πιέσεις για εφαρμογή προγραμμάτων Δημοσιονομικής Προσαρμογής”.

 Για όσους δεν το κατάλαβαν με την πρώτη, ο κ. Βέμπερ ομολόγησε ουσιαστικά αυτό που όλοι χρόνια τώρα υποψιαζόμασταν.

 Ότι δηλαδή,  με τις επιλογές τους οι Ευρωπαίοι, μετέτρεψαν τη χώρα μας σε δακτυλοδεικτούμενο κακό παράδειγμα για το τι μπορεί να πάθει μια χώρα της ΕΕ αν δεν ακολουθήσει και δεν φορέσει τον στενό δημοσιονομικό κορσέ που έχει σχεδιάσει το Βερολίνο.

Μια χώρα “σκιάχτρο-φόβητρο” με εξαθλιωμένους πολίτες για να μην παίρνουν αέρα τα μυαλά των υπόλοιπων Ευρωπαίων που ζητούν αλλαγή στην Ευρωπαϊκή πολιτική και χαλάρωση των μέτρων λιτότητας.

 Με άλλα λόγια ο κ. Βέμπερ την ίδια ώρα που διογκώνονται οι φωνές σε όλη την Ευρώπη για την ανάγκη αλλαγής οικονομικής πολιτικής και πληθαίνουν αυτοί που τα βάζουν ευθέως με την Μέρκελ και τον Σόιμπλε (Γαλλία, Ιταλία, ακόμα και Αυστρία) αποφασίζει να “απειλήσει” τις δυο μεγαλύτερες οικονομίες της Ευρώπης μετά τη Γερμανία, να σκεφτούν τι πρόκειται να πάθουν αν δεν εφαρμόσουν τα Βερολινέζικα προγράμματα Δημοσιονομικής προσαρμογής!

Ο κ. Βέμπερ, προφανώς αδιαφορεί όπως  και οι ομοϊδεάτες του Μερκελ, Σόιμπλε κλπ αν οι Ευρωπαϊκοί λαοί και κυρίως αυτοί του Νότου, έχουν βρεθεί σε ένα αδιέξοδο ένεκα των προγραμμάτων λιτότητας και διάλυσης των  κοινωνικών παροχών. Όπως αδιαφορούν για τα ογκούμενα ποσοστά ανεργίας και κυρίως στους νέους, στη συνεχή  καταβαράθρωση του βιοτικού επιπέδου και στην υφεσιακή πορεία ολόκληρου του Ευρωπαϊκού οικοδομήματος  αλλά και στην συνεχή μείωση της ανταγωνιστικότητας της Ευρώπης με απώλεια  παραδοσιακών αγορών.

Πάνω από όλα, το δόγμα των μηδενικών ελλειμμάτων και της μηδενικής ανοχής σε όσους έχουν άλλες σκέψεις.

Οι δε κουβέντες για ανάπτυξη πραγματοποιούνται εν κενώ, καθώς η Ευρώπη  είναι βαθιά διχασμένη και τα συμφέροντα εντελώς αντικρουόμενα. Τον δε πρώτο και τελευταίο λόγο έχει πάντα αυτός που έχει  τη δύναμη του χρήματος και εν προκειμένω ο Ευρωπαϊκός Βορράς.

Δεν είναι άλλωστε διόλου τυχαίο που κοτζάμ Γαλλία και αναγκάσθηκε να αλλάξει κυβέρνηση γιατί οι δηλώσεις 2-3 υπουργών στράφηκαν κατά της Μερκελ, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο την πλήρη υποταγή στο Γερμανικό imperium.

Κι ύστερα κάποιοι  από την εσωτερική αντιπολίτευση, οραματίζονται σύγκρουση με τη Γερμανία,  σκίσιμο των μνημονίων  και διώξιμο της τρόικας! Αστεία πράγματα. Το μόνο τελικά που μπορούμε να κάνουμε έτσι που μας κατάντησαν, είναι αυτό που είπε κυνικά ο Βέμπερ. Να αποδεχθούμε ότι  ο ρόλος μας είναι αυτός του σκιάχτρου για τους  άτακτους Ευρωπαίους ελπίζοντας μόνο στην ελεημοσύνη που θα θελήσει, αν θελήσει, να μας δώσει η Γερμανία με κάποιου τύπου διευθέτηση του χρέους και τίποτα παραπάνω. Όλα τ' άλλα  είναι για εφήμερη εσωτερική κατανάλωση μικράς διάρκειας.




 

Subscribe to this RSS feed