Στις 25 Μαΐου και αφού η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων είχε επιδείξει μια πρωτόγνωρη συμμετοχή σε μια τεράστια συλλογική προσπάθεια αντιμετώπισης της πανδημίας του κορονοϊού, ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης αποφαινόταν ότι «πρακτικά δεν έχουμε κρούσματα» και ανακοίνωνε ότι ανοίγει ο τουρισμός, διαβεβαιώνοντας μάλιστα, με βάση 1300 δειγματοληπτικά τεστ που είχαν γίνει την προηγούμενη εβδομάδα των δηλώσεών του και είχαν βγει αρνητικά, ότι αρκεί ο δειγματοληπτικός έλεγχος και όχι ο έλεγχος όλων όσων θα εισέλθουν στη χώρα.

Η ιστορία με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο έφερε στην επιφάνεια τη μεγάλη απειλή που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, την ώρα που υπήρχε η ψευδαίσθηση ότι η πολιτική ήττα του κατεξοχήν πολιτικού εκπροσώπου της ρατσιστικής και ξενοφοβικής ακροδεξιάς (Χρ.Αυγή) θα έκλεινε τον κύκλο επανεμφάνισης του φασισμού στη χώρα.

Όταν τα κόμματα χάνουν είναι δύσκολο να αναγνωρίσουν τις αιτίες της εκλογικής ήττας. Το δυσκολότερο είναι να κοιτάξουν στον καθρέπτη και να δουν τα δικά τους λάθη. Συνήθως προσπερνούν τους βαθύτερους λόγους και απλώς κάνουν υπομονή.

Με το σποτ, που κυκλοφόρησε ο ΣΥΡΙΖΑ επιτιθέμενος στο σύνολο του δημοσιογραφικού κόσμου, τον οποίο εμφανίζει χυδαία ως τζουκ μποξ, κατάφερε ως ένα βαθμό να γίνει ασπίδα του Στέλιου Πέτσα. Πρέπει να έχεις φοβερό «ταλέντο», ή να σε δέρνει μεγάλη ανοησία για να το πετύχεις αυτό.

Ο «Μεγάλος Περίπατος», μία κατ’ αρχήν καλή ιδέα του δημάρχου Αθηναίων Κώστα Μπακογιάννη, όχι απλώς διχάζει το κοινό, αλλά προκαλεί από έντονες αντιδράσεις έως τη χλεύη πολλών πλευρών.

Λίγες μόνο εβδομάδες μετά την έναρξη άρσης των περιοριστικών μέτρων, που επιβλήθηκαν λόγω πανδημίας και ενώ η επιστροφή στη λεγόμενη «κανονικότητα» δεν έχει ολοκληρωθεί καν, φαίνεται ότι αυτή η περιπέτεια (που πάντως εξελίσσεται ακόμα), δεν έχει διδάξει σχεδόν κανέναν, σχεδόν τίποτα.

Ο Τζορτζ Κλούνι το είπε μια χαρά. Κι ας ενοχλούνται κάποιοι, που πολύ θα ήθελαν να πουν ότι είναι με τον Τραμπ, αλλά δεν το τολμούν κιόλας.

Ο Τζορτζ Κλούνι το είπε μια χαρά. Κι ας ενοχλούνται κάποιοι, που πολύ θα ήθελαν να πουν ότι είναι με τον Τραμπ, αλλά δεν το τολμούν κιόλας.

Αν μιλούσαμε για τη Μαίρη και αναρωτιόμαστε εάν τρέχει κάτι μαζί της, θα είχαμε μία πολύ ωραία ταινία, έστω της δεκαετίας του 90, που πολύ θα τη διασκεδάζαμε. Με την Ντίαζ, τον Στίλερ και τον Ντίλον να δίνουν ρέστα

Απόρρητο Απόρρητο