Το κράτος δεν μπορεί να είναι ανίκανο να ξεχωρίσει τον μπαταχτσή από τον άτυχο στη ζωή αλλά έντιμο πολίτη

Οσοι από εμάς σχολιάζουμε, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, το πρόβλημα του Μεταναστευτικού, έχουμε μια εικόνα από την τηλεόραση και τα υπόλοιπα ηλεκτρονικά μέσα για το τι συμβαίνει στη Μυτιλήνη, στη Χίο και στη Λέρο, πλην βεβαίως των ανθρώπων που ζουν εκεί και βιώνουν καθημερινά την όλη κατάσταση

Πρέπει να ήταν κάπου μέσα στον Αύγουστο που πέρασε όταν, υποθέτω, κάποιο στέλεχος του κ. Ιβάν Σαββίδη θα πήρε τηλέφωνο κάποιο ανώτερο κυβερνητικό στέλεχος και θα του ζήτησε μια τροπολογία για τη ΣΕΚΑΠ.

Ποιο είναι ακριβώς το πρόβλημα όλων όσοι δεν θέλουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια στην Ελλάδα, μήπως ότι θα πέσει το επίπεδο των επιστημόνων στη χώρα μας όπως... έπεσε στις ΗΠΑ, στη Βρετανία ή στην Κύπρο;

Δεν γνωρίζω αν έκανε λάθος η κυβέρνηση που κατάργησε το υπουργείο Μεταναστευτικής Πολιτικής όταν εξελέγη ή έπραξε σωστά που το επανέφερε - την προηγούμενη Τετάρτη

Το ότι ζούμε μία από τις πιο ταραγμένες εποχές της εικοσαετίας στην Ανατολική Μεσόγειο είναι ορατό διά γυμνού οφθαλμού.

Μπορεί το 2020 να είναι η αρχή μιας καλύτερης δεκαετίας για την Ελλάδα, για τους πολίτες της, για τους νέους που ψάχνουν δουλειά, για όσους έφυγαν μακριά για να επιβιώσουν, αλλά λαχταρούν κάποτε να επιστρέψουν στην οικογένειά τους;

Εάν τύχαινε σε όλους εσάς που αγοράσατε ή κληρονομήσατε ένα σπίτι, να ζουν δίπλα σας τύποι που είχαν καταλάβει ένα δημόσιο κτίριο και να είχαν πόρτες με καρφιά, όταν θα ερχόταν η Αστυνομία για να τους βγάλει έξω και σας ζητούσε να περάσει από τη μεσοτοιχία σας, θα προβάλατε αντίσταση;

Πώς γίνεται ένα εκλογικό αποτέλεσμα που οδηγεί τη Βρετανία οριστικά εκτός Ενωμένης Ευρώπης να γίνεται δεκτό με ανακούφιση (έως ενθουσιασμό) από την παγκόσμια κοινότητα και να σημειώνουν άνοδο οι τιμές των νομισμάτων και τα χρηματιστήρια;