Το ΔΝΤ, για άλλη μια φορά έρχεται με δυσοίωνες προβλέψεις, να προσπαθήσει να ψαλιδίσει τους στόχους και την αισιοδοξία της ελληνικής κυβέρνησης, όπως αυτές περιγράφονται στο σχέδιο προϋπολογισμού που στάλθηκε για έγκριση στην Κομισιόν.

Ολη η κοινωνία, πλην ιδεοληπτικών και φανατικών, κατάλαβε από τις αρχές κιόλας του 2015 πως ο ΣΥΡΙΖΑ είχε ως βασικό του στόχο να ρίξει απλώς τον Σαμαρά, μέσω της προεδρικής εκλογής, και να πάρει τη θέση του στην κυβέρνηση χωρίς κάποιο ουσιαστικό και ρεαλιστικό σχέδιο διακυβέρνησης

Από τη μια παρατηρούμε την κυβέρνηση να καταβάλλει προσπάθειες να αποκαταστήσει το όνομα της χώρας και να το επανατοποθετήσει στην ατζέντα των επενδυτών και από την άλλη την αξιωματική αντιπολίτευση να επιδίδεται σε έναν στείρο και παράλογο αγώνα εναντίωσης ακόμα και στις δικές της επιλογές, δεσμεύσεις και νόμους

Ακούγοντας κανείς τους Συριζαίους να επαναλαμβάνουν σε κάθε ευκαιρία και με ιδιαίτερο κομπασμό ότι είναι αυτοί που μας έβγαλαν από τα μνημόνια (παραλείποντας φυσικά να πουν ποιος μας φόρτωσε το τρίτο και επαχθέστερο), θα νόμιζε πως η χώρα μας έχει επιστρέψει για τα καλά στην κανονικότητα και πλέον έχει την άνεση να διαχειρίζεται τα οικονομικά και τις τύχες των πολιτών εν πλήρει ελευθερία.

Καλή και ευπρόσδεκτη η ανάπτυξη με τις επενδύσεις και τις νέες δουλειές, αλλά μέχρι τότε, ας ασχοληθούν παράλληλα και κάποιοι με την καθημερινότητα κι ας επαναφέρουν την κοινή λογική εκεί που λείπει

Από τη μια, κατανοώ την άποψη του Κυριάκου Μητσοτάκη να μην κάνει “δώρο” στον Αλέξη Τσίπρα ,μια παραπομπή σε προανακριτική για τη Novartis και να συσπειρώσει το χώρο του, έναντι μιας “ρεβανσιστικής δεξιάς”. Κι είναι σωστό να μη στέλνεις χωρίς ισχυρές αποδείξεις ένα πρώην πρωθυπουργό στα δικαστήρια