Σιγά-σιγά πρέπει να αρχίσουμε να το παίρνουμε απόφαση. Αυτά που δαπανά σήμερα το κράτος για τη στήριξη των πολιτών και των επιχειρήσεων (3,5% του ΑΕΠ μέχρι τώρα) μπορεί για μερικούς να φαίνονται λίγα σε σχέση με τις δαπάνες άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όμως είναι πάρα πολλά για τις δημοσιονομικές αντοχές της χώρας μας. Και αφορούν μόνο μέχρι τον Απρίλιο, ενώ είναι πανθομολογουμένως βέβαιο πως ούτε η υγειονομική ούτε η οικονομική κρίση τελειώνουν τον Μάιο.

Απορροφημένοι (και καλά κάνουμε) από την καθημερινή εξέλιξη της πανδημικής νόσου και από τα δικαιολογημένα “ζόρια” του εγκλεισμού μας στα σπίτια, μετράμε τις μέρες μέχρι να περάσει το κακό

Είναι πασιφανές πλέον ότι ο κόσμος μας, όπως τον ξέραμε και με όλες τις μεταβολές που έγιναν με τις προηγούμενες οικονομικές κρίσεις, αλλάζει με γρηγορότερους ρυθμούς και από την ίδια την εξάπλωση του κορωνοϊού.

Ο κόσμος άλλαξε δραματικά από τη μια στιγμή στην άλλη και όλοι κρεμόμαστε από τις νέες ανακοινώσεις για τα κρούσματα, τους θανάτους και τις έρευνες για τα φάρμακα

Βλέπαμε στις χολιγουντιανές ταινίες, την αχαλίνωτη φαντασία τους, με την εξάπλωση θανατηφόρων ιών από τη μια στιγμή στην άλλη και γελούσαμε γιατί απλώς θεωρούσαμε πως αυτά δεν γίνονται στην πραγματική ζωή. Κι όμως, ήρθε η στιγμή και τα βλέπουμε να περνούν μπροστά από τα μάτια μας σε real time.

Μπορεί το θέμα της εξάπλωσης του κορωνοϊού covid 19 να έχει γίνει σχεδόν το αποκλειστικό θέμα απασχόλησης της κοινής γνώμης, εν τούτοις έχω την αίσθηση πως ελάχιστα έχουμε όλοι αντιληφθεί τι μας βρήκε αναπάντεχα

Mεταξύ σφύρας και άκμονος για άλλη μία φορά η ελληνική κοινωνία και οικονομία. Ή, για την ακρίβεια, μεταξύ Μεταναστευτικού και κορωνοϊού, τη στιγμή ακριβώς που προσπαθούσε να σηκώσει κεφάλι και να γιατρέψει τις πληγές που άφησαν τα μνημόνια και η χρεοκοπία