Βραχυκυκλωμένοι από την επικαιρότητα, που τις τελευταίες μέρες κινείται γύρω από την τρόικα και τις απαιτήσεις της, πολύ φοβάμαι ότι έχουμε χάσει το δάσος, που στην περίπτωσή μας είναι η δεινή οικονομική κατάσταση και η παντελής έλλειψη έστω και ενδείξεων πως με τον νέο χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ενώ λοιπόν έχουμε ως δεδομένα: ότι περαιτέρω φορολόγηση -είτε φυσικών προσώπων, είτε επιχειρήσεων- δεν αντέχει κανείς και ούτε βεβαίως είναι σε θέση να περάσει η παρούσα Βουλή. Οτι η κοινωνία έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια αντοχής και ανοχής. Οτι οι κοινωνικές δαπάνες έχουν περιοριστεί στα όρια της κοινωνικής πρόνοιας. Οτι η ανεργία παρά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς είναι -κι ας μην το ξεχνάμε- στο 26,5%. Οτι η κατανάλωση, παρά τις κατά καιρούς ψυχολογικές ντόπες, σέρνεται, καθώς η αγοραστική δύναμη συνεχίζει να μειώνεται λόγω των συνεχών φορολογικών επιβαρύνσεων. Και, τέλος, ότι οι μόνες πραγματικές κινήσεις που παρατηρούνται στην αγορά είναι το άνοιγμα φούρνων και καφετεριών (λες και το ρίξαμε όλοι στο ψωμί και τον καφέ για να ξεχνάμε τον πόνο μας!). Παρά ταύτα οι δανειστές επιμένουν να μας βλέπουν απλώς σαν Ελληνες που με την πονηριά και την κοροϊδία ζουν εις βάρος τους. Δεν ξεχωρίζουν καλούς και κακούς, τίμιους και άτιμους, εργατικούς και τεμπέληδες, πλούσιους και πένητες, δεξιούς και αριστερούς. Ολοι στα μάτια τους είμαστε ένα και το αυτό. Ελληνες που δεν έχουν τιμωρηθεί αρκετά για την περιπέτεια στην οποία τους βάλαμε. Και γι’ αυτό έχουν χαθεί η λογική και ο εποικοδομητικός διάλογος, αλλά και η αξιολόγηση των προτεραιοτήτων που πρέπει να έχει η χώρα. Κάθονται λοιπόν και διαπραγματεύονται με σκληρό τρόπο για το πόσες μέρες άδεια θα πρέπει να παίρνουν οι συνδικαλιστές και τι ποσοστό απαιτείται για την προκήρυξη μιας απεργίας λες κι αυτό είναι το μείζον πρόβλημα της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας για να το συζητάνε μήνες τώρα και οι μεν και οι δε. Ασκούν βέτο για τις δόσεις στον ΕΝΦΙΑ και για το αν πρέπει να ενταχθούν στη ρύθμιση όλοι ή μόνο οι ληξιπρόθεσμοι, όταν στην πράξη, όπως δείχνουν τα στοιχεία από τις πρώτες δύο δόσεις (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος), πάνω από το 80% των υπόχρεων πλήρωσε κανονικά. Απαιτούν τώρα να απενταχθούν από τον νόμο για τις 100 δόσεις οι επιχειρήσεις, την ώρα που ακόμη κι ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι αυτές που απέμειναν εν λειτουργία πρέπει να φροντίσουν να τις κρατήσουν ανοιχτές, προσφέροντας έστω και τέτοιου τύπου διευκολύνσεις. Αντί λοιπόν στις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις να ασχολούνται με τρόπους ενίσχυσης της ανάπτυξης, δηλαδή το μεγάλωμα της πίτας που θα φέρει και περισσότερα φορολογικά έσοδα, θα ανοίξει θέσεις εργασίας που θα συνεισφέρουν και στα ασφαλιστικά ταμεία και με φόρους εισοδήματος, κάθονται και δημιουργούν συνεχώς νέα προσκόμματα με μπροστάρη το ΔΝΤ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν βολεύονται και οι Ευρωπαίοι με αυτή τη μέθοδο του καλού και του κακού μπάτσου. Γιατί εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα είναι πλέον σαφές ότι οι δανειστές δεν θέλουν στην πραγματικότητα κάποια λύση. Δεν θέλουν να βγει η χώρα από το μνημόνιο, δεν εμπιστεύονται καθόλου το ελληνικό πολιτικό σύστημα και γι’ αυτό το θέλουν όσο το δυνατόν απόλυτα εξαρτημένο από τα λεφτά τους και παράλληλα με ισχυρό έλεγχο. Αδιαφορούν για το αν θα έχουμε εκλογές και ποιος θα αναλάβει τη διακυβέρνηση τον Μάρτιο, καθώς αν δεν υποκύψουμε πλήρως στις απαιτήσεις τους, δεν πρόκειται να εκταμιευτούν τα 7,5 δισ. που είναι η τελευταία δόση από το τρέχον πρόγραμμα και κατά συνέπεια η νέα κυβέρνηση με το καλημέρα θα βρεθεί με άδειο ταμείο. Επομένως, άντε να βρει επιχειρήματα και να πάει να διεκδικήσει όταν σε λίγες ημέρες δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Κανονικό πρόβατο επί σφαγήν!

Είναι απόλυτα κατανοητή η ρεαλιστική στροφή, με άξονα την κυβερνησιμότητα που επιχειρεί εσχάτως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το στρογγύλεμα των θέσεων του ώστε  αυτές να μην τρομάζουν τους νοικοκυραίους, κλείνοντας όμως το μάτι με νόημα προς  τις πιο επαναστατικές συνιστώσες αλλά και το πολιτικό άνοιγμα προς το εξωτερικό, είναι μια τακτική στην πορεία προς την εξουσία που μπορεί κανείς να καταλάβει καθώς αυτοί είναι οι όροι για την επιτυχία του στόχου μέσα από εκλογές.  Με πολιτικούς όρους λοιπόν είναι πάγια η τακτική όσων φτάνουν τόσο κοντά  στην εξουσία, να τάξουν όσο περισσότερα μπορούν, σε όσους το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους σε μια προσπάθεια να χαϊδέψουν αυτιά και να ξεφοβίσουν. Ηχεί ακόμα στ' αυτιά μου το κεντρικό σύνθημα του Α. Παπανδρεου στην κεντρική συγκέντρωση  στο Σύνταγμα το 1981 “ Έξω από την ΕΟΚ και  από το ΝΑΤΟ” και θυμάμαι έντονα τον αφιονισμό από τα αλαλάζοντα πλήθη. Φυσικά ούτε από  το ΝΑΤΟ ούτε από την ΕΟΚ βγήκαμε. Κατανοητές λοιπόν οι στροφές και οι νέου τύπου προσεγγίσεις και συμμαχίες και για τους εχέφρονες, οι μελλοντικές αποστάσεις λόγων και έργων. Αυτό όμως που δεν κατανοώ είναι η προσπάθεια να ενημερώσουν τους πιο “στυγνούς” καπιταλιστές, αυτούς που ομνύουν μόνο στο κέρδος , στο χρήμα και στις ευκαιρίες. Τι δηλαδή περίμεναν από μια συνάντηση μαζί τους; Να τους πείσουν πως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πανάκεια για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της ευρωζώνης; Περίμεναν να ενθουσιάσουν τους εκπροσώπους των funds με τις ιδέες τους και να τους καθησυχάσουν ότι οι παροχές που υπόσχονται στο λαό όχι μόνο δεν θα επηρεάσουν το πρωτογενές πλεόνασμα αλλά θα φέρουν και ιλιγγιώδη ανάπτυξη; Θεωρούν ότι ,το να τους  λες πως θα υποχρεώσεις την ΕΚΤ και την Ευρώπη να κουρέψει το χρέος της χώρας όπως έγινε το 1952 με τη Γερμανία, κι αυτοί να συγκρατήσουν τα γέλια, είναι  και η ρεαλιστικότερη θέση; 'Η μήπως το να στείλεις δυο καθηγητές όπως ο Σταθάκης και ο Μηλιός, οι θέσεις των οποίων απέχουν όσο ο Βορράς από το Νότο, είναι η καλύτερη εικόνα που μπορεί να εκπέμψει ένα κόμμα που βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας.  Με τα “κοράκια” των αγορών ή δεν μιλάς καθόλου ή αν  είναι αναγκαίο και αναπόφευκτο, στέλνεις κάποιους από τους λεγόμενους “χορτάτους” αριστερούς, με την έννοια του ανοικτού μυαλού που πιάνει τα μηνύματα των καιρών και μπορεί  να ελιχθεί. Οι ξεροκεφαλιές και οι δογματικές απόψεις με αφετηρία των “πεζοδρόμια των αγώνων” το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι ραπόρτα, παρόμοια με αυτό που είδε χθες το φως της δημοσιότητας. Και αυτό μπορεί να μην είναι απαραίτητα κακό καθώς  καθησυχάζει την αριστερή πλατφόρμα που δεν είναι  αμελητέα δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ, σίγουρα όμως δεν επιτυγχάνει το σκοπό φαντάζομαι για τον οποίο κλείσθηκαν αυτές οι συναντήσεις και μάλιστα σε μια χρονική συγκυρία που και πάλι το μέλλον της χώρας παίζεται σε κάποια  τραπέζια διαπραγματεύσεων με άκαμπτες απαιτήσεις που μπορούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα.

Δεν ξέρουμε ποιο είναι το ρεαλιστικό και πιο το υπερβατικό έτσι που στο τέλος των διαπραγματεύσεων να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε την επιτυχία από την αποτυχία.

Με remake της «Οδύσσειας», όπου στον ρόλο του Οδυσσέα η Ελλάδα και όλοι εμείς οι πολίτες στον ρόλο των συντρόφων του, μοιάζει η εξελισσόμενη πολιτική κατάσταση, αλλά και με μια ουσιώδη διαφορά: στο ομηρικό έπος υπήρχε ο στόχος, το όνειρο και η ελπίδα της επιστροφής στην Ιθάκη, ενώ στη σύγχρονη εκδοχή αυτή η παράμετρος λείπει και απομένουν όλα τα άλλα δεινά, και από την οργή των θεών σε κάθε νέα περιπέτεια κάποιοι από εμάς, όπως και οι σύντροφοι του Οδυσσέα, αποσύρονται από τη σκηνή! Επί τρεις εβδομάδες τώρα παρακολουθούμε αυτή την κακότεχνη παράσταση «έρχεται - δεν έρχεται η τρόικα». Καθημερινά μάς σπάνε τα νεύρα τόσο οι δανειστές όσο και οι διαπραγματευτές της κυβέρνησης με απαιτήσεις και κόκκινες γραμμές εκατέρωθεν, με εναλλακτικές προτάσεις και απορρίψεις, με τελεσίγραφα και μπαμπούλες, ενώ στο τέλος διαισθανόμαστε όλοι τι θα γίνει. Αλλωστε έχουμε εμπειρία από προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Στον τόπο λοιπόν όπου γεννήθηκε το δράμα και οι μεγάλοι κλασικοί δραματουργοί φρόντιζαν στο τέλος να επέλθει η κάθαρση και να αποσυμπιεστούν οι θεατές της παράστασης, παίζεται ένα διαφορετικό δράμα χωρίς κάθαρση και αίσιο τέλος, αλλά με σκληρή τιμωρία ακόμα και στις επόμενες γενιές. Ανεξάρτητα λοιπόν αν έρθουν και πότε οι τροϊκανοί, το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος κάπου θα συμφωνήσουν, με προφανείς τις αναπόφευκτες υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς υπό τον εκβιασμό του χάους. Και λοιπόν, τι θα αλλάξει την επομένη για όλους εμάς; Τίποτα εντελώς. Η δε πολυδιαφημισμένη έξοδος από το μνημόνιο μοιάζει περισσότερο με την ιστορική έξοδο του Μεσολογγίου. Κάπως σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους και εξουθενωμένους από την πείνα και τη δίψα που επιχείρησαν την ηρωική έξοδο, κι ας τους περίμενε το λεπίδι. Και να τα βρούμε με την τρόικα, μετά αρχίζει ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων για τη μετά μνημόνιο εποχή και τις δεσμεύσεις που πρέπει να αναλάβουμε, αν θέλουμε ένα δίχτυ ασφαλείας με χρηματοδοτική στήριξη. Χώρια που πρέπει να ψάξουν και στα λεξικά να βρουν την κατάλληλη λέξη που θα πρέπει να αντικαταστήσει τον όρο «μνημόνιο» που έχει αρνητική φόρτιση, αλλά παράλληλα να έχει το ίδιο περιεχόμενο! Οπως όμως και να βαφτίσουν τη «νέα σχέση», θεωρήστε βέβαιο ότι θα συνοδεύεται από νέα μέτρα. Μα θα είναι εισπρακτικά, μα θα είναι μειώσεις συντάξεων και μισθών, μα θα είναι έμμεσοι φόροι και ευρηματικά νέα τέλη, έτσι πάντως όπως είμαστε δεν θα μας αφήσουν. Οι δανειστές επιμένουν σε περισσότερο αίμα για τον Μινώταυρο του χρέους. Και σαν να μην έφταναν οι απαιτήσεις τους, έχουμε και τα δικά μας, τα εσωτερικά, καθώς, αντί να σκίσουν όλοι μαζί τα μνημόνια, σκίζουν τα προσκλητήρια και αρνούνται να συναντηθούν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον πρωθυπουργό λες και ο ένας από τους δύο είναι Τούρκος και ορκισμένος εχθρός! Περιχαρακωμένοι στην «αυθεντία» των απόψεών τους, δεν θέλουν ο ένας να ακούσει τον άλλον λες και υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν τον Εμπολα! Περί της κρισιμότητας των στιγμών και το γεγονός ότι για άλλη μία φορά μάς παίζουν στα ζάρια, αδιάφορο. Και δεν μιλάμε για ελάχιστες συναινέσεις που επιβάλλει η στοιχειώδης φιλοπατρία. Δεν προσέρχονται καν σε συνάντηση αλληλοενημέρωσης των θέσεών τους. Μετά ταύτα και απόντων των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου κ.ά. από τη σύγχρονη δραματουργία, ας ξεχάσουμε καλύτερα την κάθαρση και το ανακουφιστικό τέλος!

Δεν ξέρω αν είναι η  “μητέρα των μαχών” ή η σκληρότερη διαπραγμάτευση που έχει γίνει με την τρόικα, αυτό που παρακολουθούμε  τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω αν είναι καν διαπραγμάτευση, καθώς αυτό που μαθαίνουμε μέσες άκρες  μια και κανένας δεν μιλάει καθαρά, είναι οι αλλεπάλληλες νέες απαιτήσεις από την πλευρά των δανειστών ακόμα και για θέματα για τα οποία μας είχαν καθησυχάσει πως θα πάνε για επανεξέταση το '15. Αδιαφορώντας η απέναντι πλευρά για την εύθραυστη πολιτική ισορροπία που επικρατεί στη χώρα και χωρίς ίχνος κατανόησης της  εκρηκτικής εσωτερικής κατάστασης, αξιώνουν μέχρι και  νέα  τροποποίηση αυτού του νόμου για τις 100 δόσεις που έχει καταντήσει κουρελού και ταπείνωσε όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και ολόκληρο το κοινοβούλιο. Φθάνουν στο σημείο να αξιώνουν άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών  κατοικιών από 1-1-15  αδιαφορώντας για τις κοινωνικές επιπτώσεις όταν οι ίδιοι οι τραπεζίτες δημόσια έχουν τονίσει πως δεν είναι στις προθέσεις τους ούτε ενδιαφέρονται να εκπλειστηριάσουν σπίτια αξίας 50 και 100.000 ευρώ ! Τα επιχειρήματα  τους κυνικά και ταπεινωτικά και για τους τραπεζίτες, συνοψίζονται στη φράση, “οι τραπεζίτες να δείξουν την ευαισθησία τους με δικά τους λεφτά και όχι με τα δικά μας!” Την ίδια ώρα  ο δικομματικός κυβερνητικός σχηματισμός, τρίζει συθέμελα με τις αμετροεπείς δηλώσεις  πολιτικών στελεχών και μια ακατανόητη πολεμική που αναπτύσσεται την ώρα που θεωρητικά τουλάχιστον τα δύο κόμματα θα έπρεπε να είναι συμπαγή για να πετύχουν στο βέλτιστο βαθμό θετικά αποτελέσματα για τη χώρα. Κι έτσι  μεταξύ χρηματοδοτικής τρύπας  2,5-3 δισ. που βλέπουν οι τροικανοί αλλά δεν βλέπει η ελληνική πλευρά, με το δημόσιο χρέος που θα μας ρύθμιζαν όταν και εάν από το 2012, αλλά τώρα κάποιοι, όπως ο Ντράγκι δεν θεωρούν απαραίτητο ούτε χρήσιμο και με μια ασφυκτική χρονική πίεση καθώς το τρέχον πρόγραμμα τελειώνει στο τέλος του χρόνου, η 1η Γενάρη μοιάζει με εφιάλτη καθώς  επί του παρόντος δεν διαφαίνεται καμιά προοπτική. Δε λέω πως  και η ελληνική πλευρά είναι συνεπής στις δεσμεύσεις της με τα προαπαιτούμενα. Όχι, είναι αρκετά τα θέματα που οφείλαμε να τα έχουμε λύσει και τώρα, εν' όψει και της προεδρικής εκλογής αλλά και του ενδεχόμενου προσφυγής σε εκλογές, τα έχουν μετατρέψει σε κόκκινες γραμμές. Κόκκινες γραμμές από το ΠΑΣΟΚ, κόκκινες γραμμές από τη Ν.Δ σε βαθμό να έχουν εξοργίσει τους τροικανούς που πλέον αντιδρούν με τη λογική μικρών παιδιών. Έτσι μου είστε, πάρτε κι αυτό μέτρο για να μάθετε  και διαφορετικά δεν ερχόμαστε καν στην Αθήνα!  Όλα αυτά, αν δεν ήταν τραγικά για τους Έλληνες και τη χώρα μας, θα έμοιαζαν με μια άχαρη και κακόγουστη κωμωδία. Δυστυχώς όμως όταν αυτοί οι άνθρωποι που  επικοινωνούν με τα email-  και ενδεχομένως χωρίς να το αντιλαμβάνονται- παίζουν για άλλη μια φορά με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.  Συνοδεύουν τις απαιτήσεις τους με “προσαρτώμενα” τα όνειρα και τις αγωνίες ενός ολόκληρου λαού και η λογική έχει χαθεί κάτω από το μαστίγιο του προτεσταντισμού.  Τα καλά λόγια των προηγούμενων μηνών για τις θυσίες των Ελλήνων και τα θετικά αποτελέσματα, έχουν ξεχασθεί και για άλλη μια φορά επιχειρείται να υπερισχύσει το “δίκιο του ισχυρού”. Κοντά σ' αυτά και η αξιωματική αντιπολίτευση  η οποία δείχνει να μην έχει καταλάβει τίποτα απ' όλα όσα διακυβεύονται  και επιμένει  σε ανερμάτιστες πολιτικές  που περισσότερους τρομάζουν και λιγότερους πείθουν για μια εναλλακτική  αλλά και  συνάμα ρεαλιστική πορεία. Τούτων δοθέντων πολύ φοβούμαι πως το Κινέζικο μαρτύριο θα κρατήσει πολύ με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, από μια ξαφνική προσφυγή σε εκλογές με καταγγελία της τρόικας ακόμα και από το Σαμαρά, έως μια λύση πακέτο για όλα τα θέματα στο παρά ένα ακόμα και με επιτυχή εκλογή Προέδρου. Μπρα ντε φερ για γερά νεύρα και   παθητικό θεατή ένα ολόκληρο λαό και ο Θεός να βάλλει το χέρι του.  

Παλάτι στην άμμο αποδεικνύεται τελικά ο φιλόδοξος στόχος της εξόδου από τα μνημόνια και η απεξάρτηση από τους δανειστές και τις απαιτήσεις τους. Ο τελευταίος «τσαμπουκάς» τους για τον ΕΝΦΙΑ, που ταπείνωσε με τρόπο ωμό και κυνικό όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και τους βουλευτές που στήριξαν την τροπολογία για τις δόσεις -και ήταν πολλοί και πέρα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης-, γκρέμισε και τις τελευταίες ελπίδες για μια αξιοπρεπή σχέση με τους δανειστές μετά τη λήξη του παρόντος προγράμματος. Ο αγώνας δρόμου των 20 ημερών που απομένουν μέχρι το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου εξελίσσεται σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση, καθώς η απέναντι πλευρά εμφανίζεται όχι μόνο αδιάλλακτη αλλά και σκληρότερη από κάθε άλλη φορά. Και ο βομβαρδισμός των ελληνικών θέσεων δεν γίνεται αυτή τη φορά πάνω σε κάποιο τραπέζι διαπραγματεύσεων αλλά με email. Ωσάν σε πραγματικό πόλεμο, όπου η Αεροπορία βομβαρδίζει και ισοπεδώνει και τον τελευταίο θύλακα αντίστασης και μετά ακολουθεί το Πεζικό για την τυπική διαδικασία της κατάληψης. Πώς όμως φτάσαμε πάλι ως εδώ; Οπως όλα δείχνουν, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για άλλη μια φορά ανήκει στην ελληνική πλευρά. Αναθάρρησε η κυβέρνηση με την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος (big shit που λένε και οι Αγγλοσάξονες, καθώς ήταν και το εύκολο μέρος του προγράμματος αφού το μόνο που απαιτούσε ήταν η φορολογική εξόντωση των Ελλήνων) και άφησε στην άκρη τις άλλες προϋποθέσεις που έθετε το μνημόνιο και έπρεπε να θίξουν τον σκληρό πυρήνα της κομματικής πελατείας. Το Δημόσιο και τα προνόμια των συνδικαλιστών. Εκοψε δηλαδή με μεγάλη ευκολία τις συντάξεις των ανυπεράσπιστων συνταξιούχων, φτωχοποίησε όλους τους Ελληνες, αλλά δεν τολμά μέχρι και σήμερα να θίξει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων - είτε τους χρειάζεται το κράτος είτε όχι. Πατώντας λοιπόν στο πλεόνασμα, άρχισε τις μαξιμαλιστικές κορόνες για αυτοδύναμη έξοδο στις αγορές, απεμπλοκή από τα μνημόνια, διαπραγμάτευση για ελάφρυνση του χρέους, 100 δόσεις στις οφειλές προς την Εφορία, μέρισμα στην κοινωνία από το πλεόνασμα και διάφορα άλλα επηρμένα που δεν συμβάδιζαν με την πραγματική εικόνα της οικονομίας της χώρας που συνεχίζει να έχει τα χάλια της και τα οποία δεν καλύπτονται πίσω από το πλεόνασμα. Λέγεται μάλιστα ακόμα ότι και η καλή χημεία που είχε αναπτυχθεί μεταξύ Μέρκελ - Σαμαρά διαταράχθηκε όταν στο Βερολίνο πριν από δύο μήνες ο Ελληνας πρωθυπουργός δημοσιοποίησε τις προθέσεις της κυβέρνησής του. Μπορεί η Μέρκελ για λόγους τακτ να μην τον αντέκρουσε μπροστά στους δημοσιογράφους, όμως η συνέχεια απέδειξε ότι η μονομέρεια και η σπουδή δεν είναι πάντα χωρίς τίμημα. Οι αγορές αντέδρασαν και υπενθύμισαν ότι η χώρα δεν είναι ακόμα έτοιμη να της εμπιστευτούν τα χρήματά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δανειστές διά της τρόικας υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία πως ή θα κάνουμε αυτά που έχουμε δεσμευτεί ή διακόπτεται η αρωγή και οι στρόφιγγες των δανεικών. Ετσι ωμά και ανερυθρίαστα. Αν δεν κάνουμε αυτά που ζητάει η τρόικα με τα 19 προαπαιτούμενα σε εργασιακά, απολύσεις, συνδικαλιστικό νόμο, αλλά και απόσυρση διατάξεων και αποφάσεων, όπως οι πολλές δόσεις αλλά και τα κόκκινα δάνεια, ακόμα κι αν δεήσουν να έρθουν δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά συμφωνία. Και χωρίς καλή έκθεση πεπραγμένων από την τρόικα, τα άλλα και πιο σημαντικά που έχουν να κάνουν με το μέλλον μας από την 1η Ιανουαρίου είναι κυριολεκτικά στον αέρα. Ούτε γραμμή χρηματοδοτικής στήριξης, ούτε νέα συμφωνία για τη σχέση μας με τους δανειστές εφεξής, ούτε ελάφρυνση του χρέους. Οχι πως έχουμε καμιά αμφιβολία ποιανού θα περάσει στο τέλος, αλλά όπως και να το κάνουμε ο τωρινός απροκάλυπτος ευτελισμός της ελληνικής κυβέρνησης, να την αναγκάζουν να πάρει πίσω νόμους που ψηφίστηκαν από το Κοινοβούλιο μιας «ανεξάρτητης» χώρας μόλις πριν μερικές ημέρες, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν δεν κάναμε τις γνωστές κουτοπονηριές αγνοώντας τις προειδοποιήσεις τους. Οι μονομερείς ενέργειες δυστυχώς έχουν κόστος και καλό είναι αυτό να το λάβουν υπόψη τους κι αυτοί που δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν την εξουσία.

Είναι αλήθεια πως δεν είναι καθόλου ευχάριστο για  ένα εργαζόμενο, στον οποίο έχουν περικοπεί οι απολαβές και στη συνέχεια δικαιώθηκε από το ΣτΕ και πάνω που περίμενε την εφαρμογή της δικαστικής απόφασης και να πάρει αυτά που του επιδικάστηκαν, να διαπιστώνει πως η  κυβέρνηση με  τροπολογία που φέρνει στη Βουλή, θα του πληρώσει μόνο τα μισά. Όμως πριν  ρίξουμε το ανάθεμα στην εκτελεστική εξουσία, καλό είναι να ρίξουν και μια ματιά στο ταμείο  της κυβέρνησης αλλά και μια ματιά και σε όλους τους άλλους εργαζόμενους σε δημόσιο και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα , οι απολαβές των οποίων περικόπηκαν το ίδιο αλλά και πολύ περισσότερο. Μιλάμε λοιπόν για δυο κατηγορίες εργαζομένων , τους ένστολους και τους Δικαστικούς οι οποίοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά των περικοπών που τους επιβλήθηκαν και δικαιώθηκαν εδώ και μερικούς μήνες και τώρα αναμένουν να πάρουν τα αναδρομικά αλλά και την επαναφορά των μισθών τους στα προ του 2012 επίπεδα. Ο αρμόδιος υπουργός κ. Σταικούρας που χθες κατέθεσε τη σχετική τροπολογία υποστήριξε ότι στην περίπτωση πλήρους καταβολής των ανωτέρω αναδρομικών διαφορών η προκύπτουσα συνολική δαπάνη, ύψους 829 εκατ. ευρώ, η οποία αντιστοιχεί περίπου στο 0,5% του ΑΕΠ, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για το 2014. Με άλλα λόγια έκανε σαφές ότι και να ήθελε η κυβέρνηση, λεφτά δεν υπάρχουν και ακόμα χειρότερα, η πλήρης υλοποίηση της απόφασης θα έθετε σε κίνδυνο όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες όλου του ελληνικού λαού τα τελευταία  5 χρόνια.  Και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που  είναι όλα ανοικτά στο τραπέζι με τους δανειστές και οι αξιώσεις τους τείνουν να πάρουν μορφή απειλής εγκατάλειψης της στήριξης τους. Μπορεί λοιπόν να έχουν όλα τα δίκια  του κόσμου   οι ένστολοι  και οι δικαστικοί αλλά κινδυνεύουν να προσχωρήσουν σε μια συντεχνιακή λογική η οποία αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει γύρω της  και στοχοπροσηλώνεται  στο πνεύμα και το γράμμα του νόμου και του Συντάγματος που στη συγκεκριμένη περίπτωση δικαιώνουν τους ίδιους και αφήνουν στο περιθώριο της ζωής όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους της χώρας οι οποίοι είτε δεν εμπίπτουν σε ανάλογους νόμους είτε δεν έχουν τη δύναμη να προσφύγουν  στο ΣτΕ και ούτε  είναι βέβαιο ότι θα επιτύγχαναν μια ευνοϊκή απόφαση. Καθημερινά πολυβολούμαστε με μαύρες ειδήσεις που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται από τους δανειστές της χώρας και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας επισημαίνουν τον κίνδυνο πως, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα  και οι όποιες εξελίξεις στην υπόθεση μας είναι συνάρτηση “καλής διαγωγής και συμφωνίας” με τις απαιτήσεις τους. Φάγαμε δηλαδή το γάιδαρο αλλά αν δεν φάμε και την ουρά , δεν αποκλείεται να μας υποχρεώσουν να φάμε κι άλλο γάιδαρο! Εμείς που δεν είμαστε ένστολοι και δεν φοράμε τήβεννο τρέμουμε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και δεν το κρύβουμε πως  στα κρυφά και στα φανερά σας ζηλεύουμε γι αυτά που θα πάρετε έστω και περικομμένα στο 50%. Οι του ιδιωτικού τομέα μάλιστα , ζούμε πάντα με το φόβο κι άλλων περικοπών, κι άλλων μειώσεων αλλά και απολύσεων. Για μας η κρίση δεν βρίσκεται στο τέλος καθώς  το φως στο τούνελ που βλέπει η χώρα, εμείς θα αργήσουμε πολύ ακόμα να το δούμε. Και όχι πως προσχωρούμε σε κάποιου είδους κοινωνικό αυτοματισμό. Καλά κάνουν και τα παίρνουν όσοι τα δικαιούνται και μπορούν. Καθείς  εφ΄ ω ετάχθη. Μόνο να, πάει πολύ να βλέπουμε τις “Εξουσίες” να τσακώνονται για την...ανεξαρτησία τους και να τη συναρτούν με το μισθό τους. Πάει πολύ και αγγίζει τα όρια της πρόκλησης της υπόλοιπης κοινωνίας που πληρώνει τις αποφάσεις που βγάζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Ας  συγκρατηθούν λίγο γιατί είναι βέβαιο ότι μόλις καλυτερέψουν τα πράγματα, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα το νοιώσουν  και θα καλύψουν τις απώλειες τους. Για μας τους υπόλοιπους, έχει ο Θεός.(μόνο που δεν δίνει)

Είναι ίσως από τις πιο θολές περιόδους που ζούμε τις τελευταίες μέρες, με πολλά ενδεχόμενα ανοικτά, τόσο στο οικονομικό όσο και στο πολιτικό επίπεδο. Δεν ξέρω πώς, αλλά εκεί που κάτι είχε αρχίσει να αχνοφαίνεται σαν αισιόδοξη εξέλιξη,  καθώς πλησιάζουμε στη λήξη του παρόντος προγράμματος της τρόικας, αίφνης για άλλη μια φορά όλα κρέμονται από μια κλωστή. Εκβιασμοί από τους δανειστές, ψυχρή στάση από τους Γερμανούς, κόκκινες γραμμές και  αμηχανία από την ελληνική πλευρά και ένα οικονομικό περιβάλλον κάθε άλλο παρά ιδανικό για μια χώρα που θεωρητικά ετοιμάζεται να σταθεί ξανά στα πόδια της μετά από μακρά ανάρρωση. Τα  spreads στα ύψη και απαγορευτικά, το χρηματιστήριο βουλιάζει καθημερινά, η πραγματική οικονομία στο αναμείνατε για ρευστότητα και η κοινωνία κυριολεκτικά παραδομένη και αποκαμωμένη από τα βάρη που της έχουν φορτώσει στους ώμους, σε ένα οδυνηρό αδιέξοδο. Τα χρονικά περιθώρια ασφυκτικά και περιπλεγμένα. Διαπραγματεύσεις με την τρόικα η οποία θέτει όρους για να  έρθει στην Αθήνα, το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου και η Σύνοδος Κορυφής μια εβδομάδα αργότερα, η καταληκτική ημερομηνία της 31ης Δεκεμβρίου οπότε αν δεν βρεθεί κάποια λύση η χώρα εγκαταλείπεται   αβοήθητη στις ορέξεις των αγορών, ενώ τον Φεβρουάριο κρίνεται και η κυβερνητική θητεία με την ψηφοφορία για την εκλογή του επόμενου Προέδρου της Δημοκρατίας. Και μέσα σε αυτά τα στενά πλαίσια όπου κρίνονται όλα και μπορούν να συμβούν επίσης όλα, από το καλύτερο σενάριο μέχρι το χειρότερο, δηλαδή από το να υπάρξει συμφωνία με την τρόικα, συμφωνία  στήριξης χωρίς νέο μνημόνιο και ελάφρυνση του χρέους, μέχρι μια νέα περιπέτεια γιατί οι Ευρωπαίοι απηύδησαν και δεν αντέχουν άλλο την ελληνική...”ιδιαιτερότητα”!  Έστω λοιπόν  και τώρα , θα περίμενε κανείς στο εσωτερικό μια άτυπη έστω ανοχή και στήριξη από σύσσωμο τον πολιτικό κόσμο μέχρι να κλείσουν αυτά τα κρίσιμα κεφάλαια γιατί αυτό δεν βολεύει όπως λάθος νοείται την κυβέρνηση, αλλά τη χώρα και την επόμενη κυβέρνηση.  Κι όμως στην πράξη όλοι έχουν βαλθεί να σταματήσουν όλα σε αυτό το σημείο, για να γίνει το πολιτικό ξεκαθάρισμα. Και πες ότι  ο Σαμαράς ενδίδει και πάει σε εκλογές  τώρα. Μετά; Τι θα γίνει μετά; Θεωρούν εκεί στην αξιωματική αντιπολίτευση ότι έχουν μπροστά τους πεδίο δόξης λαμπρό; Δεν βλέπουν πως η πατάτα που θα  πιάσουν στα χέρια τους θα είναι καυτή και δεν θα 'χουν σε ποιόν να την πετάξουν; 'Η  μήπως πιστεύουν αυτά που λένε, πως θα πάνε στους Ευρωπαίους και θα απαιτήσουν να  μας σβήσουν το χρέος κι αυτοί θα πουν, μετά χαράς! Ούτε φαντάζομαι πως περνάει από το μυαλό τους ότι  θα μας δώσουν όσο χρόνο χρειαζόμαστε για να κάνουμε  απανωτές εκλογές μέχρι να  σχηματιστεί  κυβέρνηση, πληρώνοντας αυτοί τις υποχρεώσεις του κράτους εντός και εκτός συνόρων. Αν λοιπόν υπάρχει προσέγγιση με τον ρεαλισμό, τούτες τις  μέρες ας δοθεί  έστω σιωπηλά ένα τράτο μέχρι να δούμε και να καταλάβουμε που ακριβώς το πάνε οι δανειστές και μετά  θα έχουμε όλο το χρόνο για  πολιτικά  ξεκαθαρίσματα.  Άλλωστε ούτως ή άλλως,  νέο μνημόνιο και νέα μέτρα που απαιτούν εγκρίσεις από τη Βουλή, δεν περνούν με τίποτα  και η όποια αυστηρή επιτήρηση μέχρι να αποπληρωθεί το 75% του χρέους, είναι δεδομένη και συμβολαιοποιημένη και θα δεσμεύει, θέλει δεν θέλει,  κάθε μελλοντική κυβέρνηση, εφόσον θέλουμε να παραμείνουμε  στην Ευρωπαϊκή Ένωση . Όλα τα άλλα είναι  λόγια που χαϊδεύουν τα αυτιά αδαών ψηφοφόρων.

Όπως όλοι γνωρίζουμε, ένα από τα πρώτα πράγματα που μετ’ επιτάσεως μας επέβαλαν οι τροϊκανοί, σχεδόν άμα τη αφίξει τους στην Αθήνα, ήταν να προχωρήσουμε άμεσα σε ένα ευρύτατο πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων ώστε σταδιακά να μειώνεται το χρέος. Κάποιοι μάλιστα ονόμασαν τις αποκρατικοποιήσεις «μεταρρυθμίσεις», ενώ η αντιπολίτευση, «ξεπούλημα των ασημικών». Οι προσπάθειες της κυβέρνησης, παρότι «φιλότιμες» με τη δημιουργία ακόμα και ειδικού οργανισμού, του ΤΑΙΠΕΔ, σαφώς και υπολείπονται των στόχων καθώς πολλά projects κυριολεκτικά σέρνονται και μόνο λίγες περιπτώσεις προχώρησαν. Και εδώ έρχεται ο κυριολεκτικός παραλογισμός της Commission και των Ευρωπαίων γραφειοκρατών, που μπορεί να βγάλει από τα ρούχα του κάθε νουνεχή άνθρωπο. Ολες οι ελληνικές αποκρατικοποιήσεις σαπίζουν στα συρτάρια της Ευρωπαϊκής Επιτροπής Ανταγωνισμού εδώ και χρόνια και ουσιαστικά παραμένουν στον αέρα γιατί κάποιοι στην Ευρώπη κινούνται με τους δικούς τους ρυθμούς και, φαντάζομαι, όχι εντελώς αθώα. Και είναι οξύμωρο οι πολιτικοί προϊστάμενοι της Ε.Ε. να πιέζουν για επίσπευση των ιδιωτικοποιήσεων, ενώ δίπλα τους ακριβώς οι χαρτογιακάδες φρενάρουν κάθε προσπάθεια. Το τελευταίο επεισόδιο με την ευρωπαϊκή σχιζοφρένεια αφορά τη γνωστή υπόθεση του ΔΕΣΦΑ. Εδώ και σχεδόν ενάμιση χρόνο και ύστερα από μεγάλες προσπάθειες βρέθηκε ένας και μόνο επενδυτής, η αζέρικη Socar, κι έτσι ο διαγωνισμός είχε επιτυχή κατάληξη και μάλιστα με βελτιωμένο τίμημα από την αρχική προσφορά. Κι όμως, η πώληση δεν ολοκληρώνεται γιατί πρώτα πρέπει να αποφανθεί η Επιτροπή Ανταγωνισμού για το αν ο διαγωνισμός ήταν διαφανής και αν προκύπτει μονοπωλιακός χαρακτήρας στην εσωτερική μας αγορά! Δηλαδή τόσα χρόνια που λειτουργεί η ΔΕΣΦΑ στην ελληνική αγορά δεν ήταν μονοπώλιο και θα γίνει τώρα επειδή θα υπάρξει νέος ιδιοκτήτης! Και το ερώτημα που προκύπτει είναι μήπως δεν θέλουν να ολοκληρωθεί η πώληση γιατί ο αγοραστής είναι έξω από την Ευρωπαϊκή Ενωση; Αλλά και εν τοιαύτη περιπτώσει, αν υπήρχε κάποια ευρωπαϊκή εταιρεία που ενδιαφερόταν, γιατί δεν προσήλθε στον σχετικό διεθνή διαγωνισμό να κάνει τη δική της προσφορά; Είπαμε όμως ο παραλογισμός δεν έχει όρια. Και τώρα μας λέει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού ότι θα εξετάσει το θέμα και θα εκδώσει την απόφασή της -αλήθεια, τι σύμπτωση- περί το τέλος Μαρτίου του 2015. Όταν δηλαδή θα έχει ξεκαθαρίσει και το πολιτικό πρόβλημα της χώρας με την εκλογή Προέδρου ή και νέας κυβέρνησης! Ομως, αν συνεχίσουμε την αναφορά και σε άλλες αποκρατικοποιήσεις, θα διαπιστώσουμε ότι ακόμα και η πώληση του ΟΤΕ στους Γερμανούς, το 2006, δεν πήρε το τελικό OK από την Επιτροπή Ανταγωνισμού! Ούτε φυσικά η επένδυση της κινεζικής Cosco στο λιμάνι του Πειραιά! Και βέβαια, ο αίσχιστος εμπαιγμός με την περίφημη ιδιωτικοποίηση της ΔΕΠΑ, που, ενώ είχε βρεθεί ως αγοραστής ένας παγκόσμιος κολοσσός, η ρωσική Gazprom, η Commission παρενέβη εκ των προτέρων και τίναξε τον διαγωνισμό στον αέρα, επειδή η εν λόγω εταιρεία είναι ρωσική και δεν ταιριάζει στα ευρωπαϊκά γεωπολιτικά παιχνίδια! Λες και είχαμε να επιλέξουμε ανάμεσα σε πολλές άλλες προσφορές! Έτσι, σήμερα καθόμαστε και κοιτάμε τη ΔΕΠΑ, αλλά και αρκετές άλλες υπό κρατικοποίηση επιχειρήσεις και τα ακούμε από πάνω, γιατί δεν προχωράει το πρόγραμμα αποκρατικοποιήσεων με βάση τον προγραμματισμό! Κάποια στιγμή, όμως, πρέπει η διπλωματική γλώσσα να δώσει τη θέση της στην αγοραία και να ειπωθούν τα πράγματα με το όνομά τους. Θέλετε ιδιωτικοποιήσεις; Ορίστε, εμείς αυτά έχουμε προς πώληση, θέλουμε τόσα, βρείτε εσείς αγοραστή. Διαφορετικά κόψτε το καλαμπούρι γιατί παρατράβηξε.

Από ένα τέτοιο αμπέλι, τέτοιο και το κρασί... Μπορεί σ' αυτή τη χώρα, τα τελευταία χρόνια να ανατράπηκαν σχεδόν τα πάντα, όμως υπάρχουν κάποιες “αξίες” που παραμένουν ανεξίτηλες και διαχρονικές είτε διάγουμε περιόδους παχιών αγελάδων, είτε ισχνών. Υπάρχουν κάποιες νοοτροπίες και άγραφοι κανόνες που έχουν περάσει στο DNA  ορισμένων και δεν μπορεί κανένα μνημόνιο και καμιά χρεοκοπία να τους αλλάξει. Χθες τα Δημόσια Σχολεία της χώρας, κατέβασαν ρολά. Ο λόγος; Οι δάσκαλοι έπρεπε να ψηφίσουν τους εκπροσώπους τους στα συνδικαλιστικά τους όργανα! Μάλιστα εν έτει 2014, οι μαθητές έπρεπε να χάσουν άλλη μια διδακτική μέρα, προκειμένου οι δάσκαλοι τους, να ασκήσουν τα συνδικαλιστικά τους δικαιώματα. Λες και δεν υπάρχει χρόνος  να το πράξουν κάποιο Σαββατοκύριακο ή το απόγευμα μέχρι αργά το βράδυ ή ακόμα σε 2 και 3 ημέρες ψηφοφορίας. Όχι, έπρεπε να κλείσουν τα σχολεία αυτοί που θεωρητικά ασκούν ένα από τα ύψιστα λειτουργήματα, αυτό της μετάδοσης της γνώσης και της αγωγής στα παιδιά μας. Μια αντίληψη των δικαιωμάτων των εκπαιδευτικών που ειλικρινά δεν καταλαβαίνω. Όπως φυσικά δεν καταλαβαίνω τις κατά καιρούς απεργίες των εκπαιδευτικών που γίνονται τελείως...συμπτωματικά σε περιόδους εξετάσεων, έτσι ώστε οι μαθητές να μετατρέπονται σε μοχλό πίεσης για την ικανοποίηση των αιτημάτων των εκπαιδευτικών. Την περασμένη εβδομάδα, νέκρωσε για σχεδόν μια μέρα το Μετρό της Αθήνας, προκειμένου οι εργαζόμενοι σ' αυτό, να πάρουν μέρος στη γενική συνέλευση του κλάδου τους, κάτι που συμβαίνει παγίως και με τους εργαζόμενους στις υπόλοιπες συγκοινωνίες, αλλά και σε άλλες επιχειρήσεις του ευρύτερου Δημόσιου τομέα. Πριν 10 περίπου ημέρες, οι εφοριακοί έκλεισαν τις εφορίες από τις 10 το πρωί, προκειμένου επίσης οι εφοριακοί να ψηφίσουν τους αντιπροσώπους τους. Για την ταλαιπωρία των φορολογούμενων ποιος νοιάζεται, ας ξαναπεράσουν άλλη μέρα! Φυσικά δεν τους περνάει από το μυαλό να κλέψουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους, ο οποίος είναι προφανώς ιερότερος από το να τον σπαταλούν σε συνδικαλιστικές υποχρεώσεις. Και μπορεί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο κάποια στιγμή να βγούμε από τα μνημόνια και τους ασφυκτικούς ελέγχους. Δεν αποκλείεται ούτε το ενδεχόμενο σε κάποια χρόνια να ξαναπάρει μπροστά η οικονομία και να αναφερόμαστε, όπως οι παλιότεροι ημών, στην κατοχή και στα δεινά που πέρασαν. Αυτοί όμως, όσο κι αν περιπαιχτικά τους κολλούσαμε το “κατοχικό σύνδρομο”, τους είδαμε στη συνέχεια να προκόβουν, να αποταμιεύουν και να προχωρούν χωρίς υπερβολές και νοικοκυρεμένα τη ζωή τους, φροντίζοντας να μη βρεθούν ποτέ ξανά στην ίδια θέση. Εμείς απ' όλο αυτό το κακό που μας βρήκε και μάλιστα εντελώς απροετοίμαστους και ανυποψίαστους, μάλλον δεν πήραμε το μάθημά μας και είμαστε έτοιμοι να επαναλάβουμε τα ίδια λάθη και τις ίδιες πρακτικές που μας έφεραν ως εδώ. Με μια στρεβλή άποψη για τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις μας και στην ουσία αλώβητο το Δημόσιο που φέρει και το μεγαλύτερο βάρος στον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της χώρας, αλλά και της συνδικαλιστικής εξουσίας του Δημοσίου που, στην ουσία, συνδιοικεί τη χώρα μαζί με τους πολιτικούς που, όχι απλά δεν θέλουν να συγκρουστούν μαζί τους, αλλά τουναντίον ακόμα και τώρα, προσπαθούν να μην τους ψαλιδίσουν τα προνόμια, όπως απαιτεί η τρόικα.

Απόρρητο Απόρρητο