'>

Μπορεί το μείζον θέμα  της χώρας και ημών των πολιτών, να είναι σήμερα, η αναγκαιότητα εξόδου  από τα μνημόνια και η χαλάρωση της φορομπηχτικής πολιτικής, εν τούτοις αυτά τα δύσκολα χρόνια της χρεοκοπίας, έχουν δημιουργηθεί και διάφορα άλλα προβλήματα που σε ένα μεγάλο βαθμό είναι απότοκα της κρίσης και σε καμιά περίπτωση δεν είναι αμελητέα. Ένα από αυτά είναι και το γεγονός ότι  η χώρα τείνει να γίνει  χώρα συνταξιούχων και ανέργων. Οι αριθμοί μιλάνε από μόνοι τους. Σήμερα στη χώρα των 10,9 εκατομμυρίων Ελλήνων, οι συνταξιούχοι  φθάνουν στους 2,656 εκατ. Και σε τρία χρόνια από σήμερα ,με το νέο κύμα φυγής θα ανέλθουν στα 2,845 εκατ.  Στον ιλιγγιώδη αυτό αριθμό αν προσθέσουμε και το 1,3 εκατ. των ανέργων  και με βάση τους απασχολούμενους οι οποίοι τον Ιούνιο έφθαναν τα 3,527 εκατ. ,τότε το συμπέρασμα που προκύπτει είναι πως ο κάθε εργαζόμενος έχει αναλάβει να συντηρεί 1,1 συνταξιούχους!  Δηλαδή ,ο κάθε εργαζόμενος( και όχι απαραίτητα αμειβόμενος) με τους φόρους του και τις ασφαλιστικές του εισφορές, πρέπει να συντηρεί ένα και πλέον  μη ενεργό  εργασιακά συμπολίτη μας. Δεν ξέρω αν υπάρχει ανάλογο παράδειγμα σε άλλη χώρα αλλά αυτοί οι αριθμοί εμένα προσωπικά με τρομάζουν γιατί βλέπω  μπροστά ένα βουνό και ανεξάρτητα πως θα εξελιχθούν τα πράγματα με το χρέος της χώρας, με τα μνημόνια και τις τρόικες. Μόνο στα τελευταία χρόνια, από τις αλλαγές των νόμων και από το φόβο του εγκλωβισμού, εξαναγκάσθηκαν να βγουν σε σύνταξη πάνω από 400.000 άνθρωποι που είχαν  να δώσουν πολλά ακόμα στο χώρο εργασίας τους ,ενώ  στην πόρτα εξόδου βρίσκονται άλλες 189.000  εργαζόμενοι για τα επόμενα τρία χρόνια. Τούτων δοθέντων, γίνεται εύκολα αντιληπτό ότι ακόμα κι αν όλα πάνε  κατ΄ ευχήν, το βιοτικό επίπεδο όλων μας , θα βαίνει συνεχώς μειούμενο και οι κοινωνικές παροχές θα ελαχιστοποιηθούν και ανεξάρτητα από αναλογιστικές μελέτες , κόκκινες γραμμές και διαβεβαιώσεις, οι συντάξεις αποκλείεται να παραμείνουν  στα σημερινά επίπεδα. Πόσο μάλιστα που το όποιο όφελος στις δαπάνες για συντάξεις από την περικοπή της 13ης και 14ης  σύνταξης, έχει σχεδόν ήδη εξανεμιστεί από την προσθήκη χιλιάδων νέων συνταξιούχων. Η μόνη λύση είναι... η μείωση του προσδόκιμου που εδώ που τα λέμε  με αυτές τις παροχές κι αυτές τις συντάξεις και αυτό το κόστος ιατροφαρμακευτικής περίθαλψης, θα προκύψει νομοτελειακά σε μια άλλη εκδοχή, το γνωστό,”σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν”!

Ολοι θυμόμαστε πόσο αλγεινή ήταν η εντύπωση που μας άφησε ο πρώην επίτροπος για την οικονομία Ολι Ρεν, όταν επισκεπτόμενος την Ελλάδα το 2011 και αφού μας κατσάδιασε γι’ αυτά που δεν έχουμε κάνει και οφείλουμε να κάνουμε, στο τέλος μάς πέταξε στα ελληνικά το «ellines kalo kouragio»! Κουράγιο στο κουράγιο, φτάσαμε στο σήμερα και ακόμα η τρόικα, οι επίτροποι και οι ειδικοί απεσταλμένοι των δανειστών διαδραματίζουν καταλυτικό ρόλο στα εσωτερικά της χώρας, περνώντας πολύ συχνά τα όρια παρέμβασης σε ένα δημοκρατικό και ανεξάρτητο κράτος, χωρίς να τους έχει δοθεί από κάπου η δημοκρατική νομιμοποίηση. Τις ημέρες αυτές οι νέοι επίτροποι περνούν από τις «εξετάσεις» του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και ανάμεσά τους ο νέος επίτροπος για τα οικονομικά, ο κ. Πιερ Μοσκοβισί, πρώην υπουργός Οικονομικών της Γαλλίας. Ο αντικαταστάτης λοιπόν του Ρεν εμφανίστηκε στο Ευρωκοινοβούλιο έως και απολογητικός για τη συμπεριφορά της τρόικας στην Ελλάδα και «έχυσε» τα απαραίτητα δάκρυα για τον ελληνικό λαό που έχει υποστεί επώδυνες θυσίες. Οχι απαραίτητα επειδή το πίστευε, αλλά κυρίως γιατί όταν έχεις ένα τόσο ετερόκλητο ακροατήριο, όπως οι ευρωβουλευτές, δεν σε παίρνει να πεις αυτά που πραγματικά πιστεύεις. Ετσι, τον ακούσαμε να λέει ότι κατανοεί τον θυμό που υπάρχει στην Ελλάδα κατά της τρόικας και θα δουλέψει γι’ αυτό και πως πρέπει να χαλαρώσουν οι παρεμβάσεις της, να τροποποιηθεί η μεθοδολογία της με μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση και περισσότερη κοινωνική διάσταση! Κούφια λόγια όσο να περάσει η διαδικασία της «ανάκρισης». Και τούτο γιατί αν όντως είχε πνεύσει νέος άνεμος στην Ευρώπη, θα το διαπιστώναμε πρώτοι από τις συνεχείς επαφές των Ελλήνων αξιωματούχων με την τρόικα.  Αντίθετα, στις δύο τελευταίες συναντήσεις στο Παρίσι και στην Αθήνα αυτές τις μέρες, οι μόνοι που φαίνεται να θέτουν κόκκινες γραμμές και αδιαπραγμάτευτα θέματα είναι οι τροϊκανοί. Ποια αλλαγή μεθοδολογίας και ποια κοινωνική διάσταση όταν μας λένε ότι «το παραξηλώσατε με τα αιτήματα για φοροελαφρύνσεις και παροχές»; Τα πρόσωπα στην τρόικα μπορεί να αλλάζουν (είναι, βλέπετε, και πολλά τα χρόνια της κατοχής), όμως το manual παραμένει το ίδιο. Οι «μεταρρυθμίσεις» (ξεφτίλισαν και τον όρο, αφού όταν τον χρησιμοποιούν αυτοί εννοούν τη φτωχοποίηση και την τριτοκοσμοποίηση ολόκληρου του λαού) πρέπει να συνεχιστούν και να ικανοποιηθούν όλες οι δεσμεύσεις αν θέλουμε ευνοϊκή έκθεση και εκταμίευση των υπόλοιπων χρημάτων. Ολα τ’ άλλα που ακούμε για τα μνημόνια, ότι τελειώνουν στο τέλος του χρόνου, για την τρόικα που φεύγει, για το ΔΝΤ που διώχνουμε γιατί δεν έχουμε ανάγκη τα λεφτά του και τις αγορές που μας περιμένουν με ανοιχτές αγκάλες για να μας δανείσουν όσο χρήμα θέλουμε και μάλιστα φθηνά, τα ακούω βερεσέ. Με τις λέξεις παίζουν και προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι. Ο δρόμος μέχρι την οριστική απεμπλοκή της χώρας από αυτή την πολύχρονη περιπέτεια, είτε με Αντώνη είτε με Αλέξη, θα είναι πολύ μακρύς και ίσως τα χειρότερα να μην τα έχουμε δει ακόμα. Με δεδομένη μάλιστα την πολιτική αστάθεια, που ούτως ή άλλως θα μας προκύψει σε λίγους μήνες με τις εκλογές, είναι σαφές ότι κανένα από τα ανοιχτά ζητήματα με τους δανειστές δεν πρόκειται να κλείσει. Ούτε οι μνημονιακές απαιτήσεις τους, ούτε η ρύθμιση του χρέους, ούτε καν μια έξοδος στις αγορές αβρόχοις ποσί. Ολα στον αέρα για αρκετό καιρό και αλίμονο αν δημιουργηθούν και απρόβλεπτες εξελίξεις είτε στο εσωτερικό είτε εξωγενώς. Το μόνο βέβαιο είναι ότι δεν θα φεισθούν οι Ευρωπαίοι σε επαινετικούς λόγους και φαρισαϊκού τύπου συμπαραστάσεις παρηγοριάς στον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό! Αλλωστε, από λόγια και υποσχέσεις είμαστε χορτάτοι!

Είναι αλήθεια, πως σε θεωρητικό τουλάχιστον επίπεδο,  ορισμένα στελέχη της κυβέρνησης και με βάση  τις οδηγίες που έχουν πάρει, προσπαθούν να εμφανίσουν  εσχάτως ένα προφίλ του φορολογικού μηχανισμού πιο διαλλακτικό και στοιχειωδώς εναρμονισμένο στις απαιτήσεις των καιρών. Βλέπετε ο ΕΝΦΙΑ ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής και τώρα ψάχνουν να δώσουν δείγματα κατανόησης και ευαισθησίας, χωρίς προς το παρόν να πείθουν για την αποτελεσματικότητα των διαφόρων εγκυκλίων που εκδίδει  το υπουργείο Οικονομικών. Μια τέτοια απόφαση ,  επιχειρεί να διορθώσει τα αυτονόητα, όπως το να μην έχει απαίτηση η εφορία από τον επαγγελματία και την επιχείρηση να πληρώνει ΦΠΑ όταν αυτός δεν έχει εισπραχθεί. Χρειάστηκε να περάσουν χρόνια για να αντιληφθούν  το πλέον λογικό ότι όταν κάποιος κάνει μια εργασία, κόβει την απόδειξη αλλά ο πελάτης καθυστερεί να τον πληρώσει, δεν μπορείς να έχεις την απαίτηση εσύ ως κράτος να σου πληρώσει τον αναλογούντα ΦΠΑ στην τακτή ημερομηνία γιατί απλούστατα ο άνθρωπος δεν έχει. Μια άλλη ανάλογη περίπτωση αφορά στην εγκύκλιο που επισπεύδει την επιστροφή του ΦΠΑ  σε όσες επιχειρήσεις το δικαιούνται μέσα σε λίγες ημέρες και όχι  μετά από χρόνια ,όπως γίνεται τώρα, και  έχει φέρει μια πρόσθετη ασφυξία στις επιχειρήσεις που ούτως ή άλλως τα φέρνουν  δύσκολα. Διαβάζοντας όμως τους όρους και τις προϋποθέσεις που θέτει η σχετική εγκύκλιος, καταλαβαίνει κανείς ότι αυτή  στην πράξη, αφορά ελάχιστες επιχειρήσεις καθώς δεν λαμβάνει υπόψη της ότι οι επιχειρήσεις που απέμειναν στη χώρα μετά τη λαίλαπα της κρίσης, χωρίς φορολογικές εκκρεμότητες μετριούνται στα  δάχτυλα. Έρχεται λοιπόν το υπουργείο Οικονομικών και λέει  ότι, θα επιστρέφω τον ΦΠΑ σε 10 μέρες σε όσους: -  Έχουν υποβάλει εμπρόθεσμα το σύνολο των δηλώσεων ΦΠΑ, απόδοσης παρακρατούμενων φόρων μισθωτών υπηρεσιών και φορολογίας εισοδήματος, καθώς και των ανακεφαλαιωτικών πινάκων του κώδικα ΦΠΑ - Έχουν τακτοποιήσει τυχόν ληξιπρόθεσμες οφειλές με οποιονδήποτε από τους προβλεπόμενους νόμιμους τρόπους (ρύθμιση ή αναστολή), κατά τον χρόνο αξιολόγησης της αίτησης επιστροφής ΦΠΑ. -Δεν έχουν διαπράξει φοροδιαφυγή και - Έχουν ελεγχθεί για τουλάχιστον τρεις (3) φορολογικές περιόδους και το σύνολο του επιστραφέντος κατόπιν ελέγχου ποσού δεν διαφέρει από το συνολικά αιτούμενο ποσό σε ποσοστό άνω του 5%.  Δεν ξέρω  αν  εκεί στο υπουργείο Οικονομικών γνωρίζουν πολλές επιχειρήσεις πουν πληρούν αυτά τα κριτήρια, αλλά η δική μου αίσθηση είναι  η συντριπτική πλειονότητα κάποιο από αυτά τα κριτήρια δεν θα το καλύπτει και επομένως η ευεργετική ρύθμιση δεν θα τους αφορά οπότε η κυβέρνηση δεν χρειάζεται να θριαμβολογεί γι αυτή τη ρύθμιση. Σήμερα, τα φυσικά πρόσωπα, οι απλοί φορολογούμενοι που όλα τα χρόνια ήταν οι συνεπέστεροι των “πελατών” της εφορίας, κι είναι “κόκκινοι” τουλάχιστον 2 εκατομμύρια και περιμένουν  να βρουν επιχειρήσεις που να έχουν όλες τις φορολογικές τους υποχρεώσεις τακτοποιημένες; Προφανώς εκεί στο υπουργείο από την αγωνία τους μην ωφεληθεί κάποιος φοροφυγάς καθώς  το θέμα αυτό είναι που καίει όλους του πολιτικούς προϊστάμενους,  έβαλαν τέτοιες ασφαλιστικές δικλείδες που στην πράξη όμως, καθιστούν το μέτρο δώρο άδωρο.

  Σε μια επικίνδυνη περιδίνηση έχει μπει τις τελευταίες  ημέρες τόσο η κυβέρνηση όσο και η Ελληνική οικονομία και οι όποιες ελπίδες είχαν  διαφανεί στη διάρκεια του καλοκαιριού ήταν μάλλον προσωρινές και χωρίς μεγάλη διάρκεια. Το νέο σκηνικό άρχισε να  εμφανίζεται από τα εγκαίνια της ΔΕΘ όταν οι χλωμές και άνευ ουσιαστικού αντικρίσματος εξαγγελίες του πρωθυπουργού, δημιούργησαν μια παγωμάρα, καθώς είχαν καλλιεργηθεί υπέρμετρες προσδοκίες από την ίδια την κυβέρνηση λογαριάζοντας χωρίς την...τρόικα. Η δεύτερη ψυχρολουσία ήρθε από το Βερολίνο όπου έξω από τις επίσημες δηλώσεις  στήριξης και αβροφροσύνης της Μέρκελ, η Γερμανίδα καγκελάριος  φέρεται να είπε στον Ελληνα πρωθυπουργό, όταν αυτός της ανέπτυξε το σχέδιο του να βγει στις αγορές και να μην πάρει τα υπόλοιπα χρήματα από το ΔΝΤ αλλά και τον προγραμματισμό για φοροελαφρύνσεις, πως κατά τη γνώμη της παίρνει πολύ μεγάλο προσωπικό ρίσκο. Δεν πρόλαβε να γυρίσει στην Αθήνα ο πρωθυπουργός και οι αγορές άρχισαν και πάλι τα παιγνίδια, συνεπικουρούμενες από τα διάφορα διεθνή μέσα και πρακτορεία που άρχισαν να  ...αναλύουν τις δυσκολίες ενός τέτοιου εγχειρήματος.  Και φυσικά τα  περίφημα spreads, την ύπαρξη και τη δυναμική των οποίων  είχαμε ξεχάσει  εδώ και καιρό, ξαναμπήκαν στο κάδρο για να υπενθυμίσουν στον πρωθυπουργό και τους επιτελείς του, πως οι αγορές δεν διαπραγματεύονται γιατί δεν είναι ούτε τρόικα ούτε Μέρκελ. Λειτουργούν με τους δικούς τους κανόνες, αναζητώντας  ένα ασφαλές περιβάλλον για τις επενδύσεις τους. Και οι “γάτοι” της αγοράς, είναι οι πρώτοι που μυρίζονται τον κίνδυνο, τα ρίσκα και το αξιόχρεο μιας χώρας. Όπως είναι αυτοί που πρώτοι  επισημαίνουν κατά πόσο μια κυβέρνηση είναι σταθερή και μπορεί να εγγυηθεί ότι θα τηρήσει τις δεσμεύσεις απαρέγκλιτα. Και μάλλον κάτι... βλέπουν για να ανεβάσουν μέσα σε λίγες μέρες την απόδοση του δεκαετούς ομολόγου στο 6,8%, επιτόκιο απαγορευτικό για να βγει μια χώρα  να ζητήσει  δανεικά από την αγορά. Έτσι το μήνυμα που στέλνουν στην κυβέρνηση είναι να το ξανασκεφτεί πριν γυρίσει την πλάτη στα 16 δισ. του ΔΝΤ και να επανεξετάσει τους λογαριασμούς της, αναφορικά με το χρηματοδοτικό κενό των επομένων ετών.  Από την άλλη είναι και η εικόνα της κυβέρνησης που δεν είναι απλά απογοητευτική αλλά δίνει την εικόνα της απλής διεκπεραίωσης μέχρι να γίνουν οι εκλογές και να παραδώσουν. Δεν εξηγούνται διαφορετικά οι συνεχείς έριδες μεταξύ υπουργών από το ίδιο κόμμα αλλά και τα ρήγματα  στη συνεργασία με το ΠΑΣΟΚ που συνεχώς διευρύνονται από επουσιώδη έως ουσιώδη θέματα.  Ένας άλλος μύθος που φαίνεται να διαλύεται οσονούπω, είναι και η περίφημη διαπραγμάτευση για τη βιωσιμότητα τους χρέους. Ένα θέμα που σέρνεται και πάει από αναβολή σε αναβολή και κάθε τόσο το συναρτούν από τις διαπραγματεύσεις με την τρόικα. Όμως  αυτές οι διαπραγματεύσεις που άρχισαν εκ νέου χθες, όπως όλα δείχνουν, θα τραβήξουν επί μακρόν και δεν αποκλείεται να συνεχίζονται και  στις αρχές του νέου χρόνου οπότε το πιθανότερο είναι να πέσουν πάνω στην επίσημη έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Και φυσικά δεν βλέπω καθόλου πιθανό η Μέρκελ να κλείσει τη ρύθμιση του χρέους και να την κάνει ουσιαστικά δώρο στον Τσίπρα. Την βολεύει(τρόπος του λέγειν) να δεσμεύσει τον επόμενο πρωθυπουργό και την κυβέρνηση του με υπογραφές και ει δυνατόν μια νέα χρηματοδότηση και τρίτο μνημόνιο στην περίπτωση που οι αγορές συνεχίζουν να προσφέρουν όπως σήμερα τόσο ακριβά το χρήμα τους. Στο δια ταύτα, φρονώ πως για άλλη μια φορά μπαίνουμε σε ένα νέο κύκλο περιπέτειας κι αυτή τη φορά όλα τα προηγούμενα θα μοιάζουν με χάδι.

Τις τελευταίες μέρες ανέβηκαν επικίνδυνα οι τόνοι της πολιτικής αντιπαράθεσης με αφορμή τη γνωστή (και αμετροεπή) δήλωση του Αδωνη Γεωργιάδη πως θα βγάλει τα λεφτά του στο εξωτερικό αν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Και δυστυχώς, ένα πάρα πολύ ευαίσθητο και κρίσιμο ζήτημα, αυτό των καταθέσεων, πέρασε για άλλη μια φορά σε ανεύθυνα χείλη ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους χρωματισμό, αγνοώντας πως και μόνο η συζήτηση γι’ αυτά τα θέματα δημιουργεί πρόβλημα στο εύθραυστο τραπεζικό μας σύστημα. Ξεθάβει δηλαδή τον μόνιμο φόβο τραπεζιτών και κυβερνήσεων, το λεγόμενο (και μακριά από δω) bank run, που από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να επιφέρει την πλήρη κατάρρευση. Σαφώς λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας που έχει δημιουργηθεί εσχάτως και με αφορμή την εκλογή -σε λίγους μήνες- νέου Προέδρου της Δημοκρατίας εμφανίζονται στην οικονομία πολλά σημάδια από αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε «wait and see». Και μέχρις ενός σημείου είναι λογικό και επόμενο, καθώς βασικές αρχές για κάθε επενδυτή και κεφαλαιούχο στην επιλογή τοποθέτησης των χρημάτων του είναι η πολιτική σταθερότητα, το σταθερό νομικό και φορολογικό περιβάλλον, αλλά και η μειωμένη γραφειοκρατία. Κι αυτά τα στοιχεία στη χώρα μας είναι είδη εν ανεπαρκεία. Η πολιτική αβεβαιότητα είναι ηλίου φαεινότερη, καθώς ο πολυπόθητος αριθμός των 180 βουλευτών που αναζητούν οι κυβερνητικοί εταίροι μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτος και επομένως μοιραία μέχρι τον Φεβρουάριο - Μάρτιο θα οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές, γεγονός που δεν είναι ό,τι καλύτερο για τη φάση που διανύει η χώρα και με τόσα ανοιχτά μέτωπα. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο επιδιώκει με κάθε τρόπο την προσφυγή στις κάλπες, ναι μεν δημοσκοπικά εμφανίζεται πρώτο και άρα θα επιδοτηθεί με το bonus των 50 εδρών, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει ότι μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι δε προοπτικές να συνεργαστεί με κάποιο άλλο κόμμα, επί του παρόντος τουλάχιστον, δεν προκύπτουν από πουθενά. Και όπως έχουν δηλώσει κατ’ επανάληψη στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν προκύψουν συνεργασίες, θα οδηγηθούμε σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρις ότου αποκτηθεί... αυτοδυναμία! Το αν αντέχει η χώρα σε αυτή τη φάση ακυβερνησία και μακρά προεκλογική περίοδο είναι ένα θέμα που μάλλον δεν απασχολεί την αντιπολίτευση. Πρόσθετο στοιχείο στην πολιτική αβεβαιότητα είναι επίσης οι θολές και αδιευκρίνιστες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά από θέματα, από το χρέος και τους δανειστές, το νόμισμα και τη θέση της χώρας στην Ε.Ε. μέχρι την αντίληψή τους για τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ξένες επενδύσεις, αλλά και τον τρόπο φορολόγησης των επιχειρήσεων και της μεγάλης ιδιοκτησίας. Οσο οι κανόνες δεν ξεκαθαρίζονται τόσο οι επιφυλάξεις των επενδυτών θα εντείνονται. Η νομική και φορολογική σταθερότητα είναι ένας άλλος παράγοντας, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι και σήμερα μεγάλο ζητούμενο, καθώς στα 4 τελευταία χρόνια δεν έμεινε πέτρα στην πέτρα. Εχουν ψηφιστεί δε τόσοι νόμοι όσοι στα τελευταία 40 χρόνια, σε βαθμό που λογιστές και νομικοί να σηκώνουν απεγνωσμένα τα χέρια σε καθημερινή βάση. Φανταστείτε να έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ και να καταργήσει, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται, τους περισσότερους από αυτούς και να φέρει στη θέση τους άλλους που θα εξυπηρετούν το πρόγραμμά του. Και όλα αυτά υπό την αίρεση ότι δεν θα διαταραχθούν οι σχέσεις με τους δανειστές και εταίρους μας στην Ευρώπη και δεν θα τεθεί σε αμφισβήτηση η θέση μας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Γιατί, όπως καταλαβαίνει κανείς, αν κι αυτά τεθούν εν αμφιβόλω, τότε δεν θα μιλάμε για αβεβαιότητες και νομικές - φορολογικές σταθερότητες, γιατί θα είναι το τελευταίο που θα μας απασχολεί. Τούτων δοθέντων, είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο να φέρνει ο οιοσδήποτε, ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι ενδεχόμενο, θέμα απόσυρσης καταθέσεων, γιατί κάνει αναίτια κακό στον δημόσιο πολιτικό διάλογο και προσφέρει χείριστες υπηρεσίες στην κοινωνία και τους ταλαίπωρους πολίτες για χάρη των οποίων όλοι κόπτονται.

Αναμφίβολα η ανακάλυψη της Αμφίπολης, έχει διεγείρει το ενδιαφέρον και την προσμονή για την ολοκλήρωση της έρευνας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Αίφνης η αίγλη της επιστήμης της αρχαιολογίας αλλά και των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτό το εξόχως ενδιαφέρον αντικείμενο, εξυψώθηκε στα ουράνια. Και άκουσα από πολλούς φίλους και γνωστούς να λένε πως “μακάρι να είχα την ευκαιρία να ήμουν κι εγώ εκεί κι ας κουβάλαγα χώματα μόνο, μέσα στο ζεμπίλι”. Είναι δε λογικό, η αγωνία για την έρευνα και τα πιθανά νέα ευρήματα, μέρα με τη μέρα να κορυφώνεται. Έχουμε πλέον να συζητούμε και κάτι διαφορετικό και πολύ ευχάριστο, πέραν της μιζέριας και των ανείπωτων οικονομικών δεινών που όλοι αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Σκάσαμε ένα χαμόγελο, βγάλαμε ένα επιφώνημα θαυμασμού βλέποντας τις σφίγγες και τις Καρυατίδες. Μείναμε έκθαμβοι από τις λεπτομέρειες της τεχνικής σ' αυτά τα πρώτα ευρήματα και οι περισσότεροι από εμάς δεν σταθήκαμε στη σεναριολογία που αναπτύσσεται για τον ένοικο του ταφικού μνημείου ούτε στην χρονολογία κατασκευής αλλά σ' αυτό καθαυτό το εύρημα. Όμως στην πράξη, έρχεται η ίδια η επιστημονική κοινότητα των αρχαιολόγων, ή τέλος πάντων κάποια μέλη της, για να απομυθοποιήσουν και την επιστήμη τους και το ρόλο τους και να αποκαλυφθούν σε όλους εμάς τους αδαείς, ότι και ανάμεσα στους αρχαιολόγους παρά τους βαρύγδουπους τίτλους τους και τις περγαμηνές τους,υπάρχουν κάποιοι μικροί, ζηλόφθονοι, ιδιοτελείς, ετερόφωτοι και ετεροπροσδιοριζόμενοι που χάριν μιας ολιγόλεπτης δημοσιότητας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεκατινιάζονται σε δημόσια θέα. Κι όλοι εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι κρίμα. Κρίμα για τους ίδιους, κρίμα για την μικροπρέπεια τους και κρίμα για το όποιο έργο μικρό ή μεγάλο έχουν στο βιογραφικό τους. Απρόκλητοι και απρόσκλητοι( το μαρκούτσι δεν θεωρείται πρόσκληση) αναλαμβάνουν να κρίνουν και να συμπεράνουν για μια εν εξελίξει ανασκαφική ενέργεια και με μια ακατανόητη απολυτότητα, να θάψουν τους συναδέλφους τους που είχαν την τύχη, αυτοί να φέρουν στο φως του ήλιου κάποια ούτως ή άλλως σπουδαία ευρήματα. Ως θεατής, δεν κρύβω την ιδιαίτερη συμπάθεια μου στην επικεφαλής του έργου της Αμφίπολης την κ. Περιστέρη όχι μόνο για την αδιαμφισβήτητη επιτυχία της αλλά κυρίως για τη σεμνότητα της και τις φειδωλές της δηλώσεις. Ούτε πρόωρες εικασίες, ούτε πομφόλυγες ούτε υπερφίαλες υποσχέσεις και προσδοκίες. Αυτά βρήκαμε μέχρι τώρα, αυτά κάνουμε ,έτσι προχωράμε, τέλος. Αντί λοιπόν σύσσωμη η αρχαιολογική επιστημονική κοινότητα να σταθεί αλληλέγγυη στην προσπάθεια της ομάδας Περιστέρη, κάθε μέρα εμφανίζεται κάποιος ή κάποια συνάδελφος της να επιδοθεί σε μια προσπάθεια απομείωσης της ανακάλυψης. Με αποκορύφωμα την κ. Παλαγγιά η οποία δεν αρκέσθηκε στην πρώτη απόλυτη διαπίστωση της( μέχρι τώρα ήξερα ότι στις επιστήμες, ουδείς ποτέ διεκδίκησε την απόλυτη γνώση για τον εαυτό του) ότι ο τάφος είναι Ρωμαϊκός αλλά όταν είδε ότι η άποψη της συναντά έντονες αντιδράσεις, κατέβηκε ακόμα ένα σκαλοπάτι στον ευτελισμό της επιστήμης της , υποστηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι, η Αμφίπολη είναι show που εξυπηρετεί πολιτικές και εθνικές σκοπιμότητες! Και το λέει ποια; Η αρχαιολόγος που το 2008 δημοσίευσε ολόκληρη επιστημονική μελέτη με την οποία υποστήριζε ότι στη Βεργίνα δεν είναι θαμμένος ο Φίλιππος ο Β, μελέτη για την οποία κατηγορήθηκε( δίκαια ή άδικα δεν είμαι σε θέση να το κρίνω) ότι εξυπηρετούσε την επιχειρηματολογία των Σκοπιανών. Κι ενώ τότε, το 2008, εξεμάνη γιατί την κατηγόρησαν για φιλοσκοπιανή, έρχεται σήμερα, να συνεχίσει τις επιστημονικές της κρίσεις και για το νέο εύρημα, αδιαφορώντας αν θα εγείρει την μήνιν τόσο των συναδέλφων της όσο και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Σαφώς στην οιαδήποτε επιστήμη αλίμονο αν υπάρχουν στεγανά και δεν εκφράζεται ελεύθερα η κάθε άποψη. Αρκεί όμως αυτό να μη γίνεται μέσα από τις τηλεοράσεις αλλά στα θεσμικά επιστημονικά όργανα για να υπάρχει και ο αντίλογος και τα αντεπειχειρήματα. Ακόμα δε και στην περίπτωση που αποδειχθούν ακριβείς οι ισχυρισμοί της, η όλη ανακάλυψη δεν παύει να είναι σπουδαία και καμιά δήλωση καμιάς Παλαγγιά δεν μπορεί να μειώσει την αξία της. Και σε τελική ανάλυση, η μόνη που δεν έχει εκτεθεί αρνητικά, είναι η μετρημένη στα λόγια κ. Περιστέρη, κάτι που δεν μπορούν να ισχυρισθούν αρκετοί από τους συναδέλφους της.

Σε όλη την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας απαντώνται φαινόμενα υπερβολικής “επένδυσης” και προσμονής  αμέριστης βοήθειας από τον ξένο παράγοντα για παντοειδή θέματα που απασχολούσαν το εσωτερικό της χώρας. Ακουμπούσαμε τις ελπίδες μας στους ξένους πότε για οικονομική βοήθεια, πότε για στρατιωτική βοήθεια και ενίοτε ζητούσαμε μέχρι να  απειλήσουν οι ξένοι  τους δικούς μας εχθρούς! Όταν έγινε γνωστή η  συνάντηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ, όλοι, από τα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες, άρχισαν να σεναριολογούν και να στοιχηματίζουν αν θα μας δώσει κάτι η Μέρκελ ή αν  θα την πάθουμε όπως και ο Γάλλος πρωθυπουργός που προηγήθηκε του Σαμαρά. Όχι πως και η κυβέρνηση δεν καλλιέργησε  αφρόνως, ένα κλίμα αισιοδοξίας γι' αυτή τη συνάντηση , για να αναγκασθεί να αναδιπλωθεί και να χαμηλώσει τον πήχυ των προσδοκιών την τελευταία στιγμή. Και αφού έγινε η συνάντηση και οι κοινές δηλώσεις, έσπευσαν οι της αντιπολίτευσης να ξεσπαθώσουν πως η λέξη διαπραγμάτευση για τον Σαμαρά είναι άγνωστη, να μιλήσουν για θλιβερή εικόνα και λόγια παρηγοριάς, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν δυο πράγματα απλά. Πρώτον, ακόμα κι αν έκαναν συζήτηση, για ρύθμιση του χρέους, για φοροελαφρύνσεις, για την απομάκρυνση του ΔΝΤ, για το χρηματοδοτικό κενό κλπ, δεν επρόκειτο επ' ουδενί να βγουν και να τα ανακοινώσουν. Άλλωστε τέτοια θέματα δεν επιλύονται σε μια συνάντηση μιας ώρας. Δεύτερον,η  Γερμανία όσο μεγάλη οικονομική δύναμη κι αν είναι μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί απροσχημάτιστα να καπελώσει τους άλλους εταίρους και να αποφασίσει για το ελληνικό χρέος μόνη της και στη συνέχεια να τους στείλει το λογαριασμό. Και τρίτον θα ήταν ανόητο εκ μέρους της  να  βγει μέσ' την καλή χαρά  να ανακοινώσει  χαλάρωση της λιτότητας και φοροελαφρύνσεις για τους Έλληνες  όταν και η ίδια, κάθε ώρα και στιγμή, λογοδοτεί στο εσωτερικό της και στους Γερμανούς φορολογούμενους. Επομένως, γιατί προσδοκούσαμε αφελώς (όσοι τέλος πάντων προσδοκούσαν)  ότι από τη συνάντηση αυτή θα άλλαζε η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη; Μήπως σε μια τέτοια συνάντηση μπορούν να πατήσουν κουμπί και να λυθούν δια μαγείας όλα τα θέματα που μας απασχολούν; Προφανώς όχι. Πάντως , κατά πόσο μπήκαν στην ουσία των καυτών θεμάτων που απασχολούν τη χώρα μας, θα το μάθουμε εν ευθέτω χρόνω και οι όποιες εξελίξεις είτε στο θέμα της ρύθμισης του χρέους είτε στη χαλάρωση της λιτότητας ,είναι προφανές  ότι θα γίνονται βήμα-βήμα και πάντως  μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες και λειτουργίες της ΕΕ και πάντα σε συνάρτηση με τις εξελίξεις και στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν  δημοσιονομικά προβλήματα και  εκτός ορίων ελλείμματα. Φρονώ δε ότι ,η ανάγνωση από το χαρτί, που έκανε ο κ. Σαμαράς τόσο  στα θετικά αποτελέσματα που  σημειώνει η χώρα αλλά και στην ανάγκη φοροελαφρύνσεων στο ελληνικό λαό, είναι μια θετική εξέλιξη και σίγουρα δεν ειπώθηκαν χωρίς και τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ. Και μπορεί  αυτά να μην είναι το άπαν, σίγουρα όμως δεν είναι και αμελητέα. Πολλώ δε μάλλον δεν ήταν άνευ ουσίας η συνάντηση ή ήττα όπως έσπευσαν να δηλώσουν για εσωτερική κατανάλωση οι πολιτικοί του αντίπαλοι.  

Καταλαβαίνω πως η λέξη «αξιολόγηση» είναι μια αποκρουστική έννοια στο Δημόσιο και γι’ αυτό οι περισσότεροι υπάλληλοι την αντιμάχονται και την εξοβελίζουν. Και είναι λογικό (αλλά όχι αποδεκτό) να προσπαθούν να την αποτρέψουν όταν ανοήτως από την κυβέρνηση έβαλαν την αξιολόγηση στην ατζέντα των μεταρρυθμίσεων της Δημόσιας Διοίκησης σε συνδυασμό με τις απολύσεις. Δηλαδή επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί η αξιολόγηση ως αγωγός δημιουργίας μιας δεξαμενής υπαλλήλων προς απόλυση! Παράλληλα, εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια έρευνα «νομιμότητας» των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων. Αν δηλαδή οι τίτλοι σπουδών που έχουν καταθέσει στις υπηρεσίες τους αλλά και όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι νόμιμα. Ηδη, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί οι έλεγχοι έχουν ανακαλύψει ουκ ολίγες περιπτώσεις πτυχίων-μαϊμού και ήδη έχουν κινηθεί οι νομικές διαδικασίες. Σε εκκρεμότητα βρίσκονται ακόμα οι έλεγχοι σε δήμους αλλά και αρκετούς οργανισμούς. Ερχονται λοιπόν τώρα 19 από τους νεοεκλεγέντες δημάρχους (οι περισσότεροι από την αντιπολίτευση) και μαζί τους η νέα περιφερειάρχης Αττικής κυρία Ρένα Δούρου και αρνούνται να επιτρέψουν τους ελέγχους νομιμότητας (όχι της αξιολόγησης) στα... βιλαέτια τους. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν τα αυτονόητα και κρύβουν κάτω από το χαλί όλα τα στραβά και ανάποδα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτεία τις τελευταίες δεκαετίες, όπου ένα προεκλογικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80 («Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία») έγινε ο μοχλός καταρράκωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ανάμεσα στους πολίτες. Μια κομματοκρατία, πότε με τους «συντρόφους» και πότε με τα «δικά μας παιδιά», που ταλανίζει τη χώρα 40 χρόνια και την οδήγησε στο σημερινό χάλι της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης όλων των «σταθερών» που είχαμε γνωρίσει και όλων όσα θεωρούσαμε θέσφατα. Κι ενώ έστω και τώρα κόμματα και πολίτες θα έπρεπε να κατανοήσουν πως είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία με μεθόδους και πρακτικές σοβιετικού τύπου, έρχεται η κυρία Δούρου, η οποία εκπροσωπεί το κόμμα που ευαγγελίζεται ότι θα μας σώσει και θα επαναφέρει την ελπίδα στους χαροκαμένους και εξαθλιωμένους Ελληνες, να μας δείξει με ποιον τρόπο θα το κάνουν. Με συγχωροχάρτια (δεν τα δίνουν ούτε οι Πάπες πια) για όλα τα λαμόγια που τρύπωσαν σε οργανισμούς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, φτάνοντας στο έσχατο σημείο θράσους να εμφανίζουν πέτσινους τίτλους σπουδών; Ετσι αντιλαμβάνεται η Αριστερά την αξιοκρατία, την ευνομία και την καταδίκη του παλαιοκομματικού φαύλου κράτους; Στ’ αλήθεια, όμως, ποιοι έχουν να φοβηθούν από τον έλεγχο των τίτλων σπουδών; Οι νομοταγείς, οι ηθικοί και τίμιοι υπάλληλοι ή οι απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου που με τις πλάτες του βουλευτή, του δημάρχου και του κομματικού παράγοντα τρύπωσαν στο Δημόσιο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα και ζουν εις βάρος όλων; Και γιατί οι συνδικαλιστές με μια κακώς εννοούμενη προστασία των συναδέλφων τους πρέπει να εκτίθενται και να ευτελίζουν τον ρόλο τους; Πολύ δε περισσότερο γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι και τα κόμματα από τα οποία προέρχονται να έχουν ανάγκη την ψήφο τέτοιων υποκειμένων που, αν είχαν τσίπα, θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης μόνοι τους και όχι να χώνονται στα κόμματα και να συνδιαλέγονται την προστασία τους με αντάλλαγμα τη βρώμικη ψήφο τους. Η κυρία Δούρου είναι η πρώτη αριστερή υπερπεριφερειάρχης που ανέλαβε καθήκοντα πριν από μερικές μέρες και η κοινή γνώμη (και όχι μόνο ψηφοφόροι της) περιμένει να δει πώς δια-χειρίζεται την εξουσία που της ανατέθηκε. Ενδεχομένως και να προσπαθεί να καταλάβει πώς θα διαχειριστεί την εξουσία και το κόμμα της, που τώρα βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία και τον δημόσιο τομέα είναι αυτή της η ενέργεια, πολύ φοβούμαι ότι προσφέρει κακές υπηρεσίες στον κ. Τσίπρα και στους συντρόφους της.

Η έννοια της ανταποδοτικότητας στις καθημερινές συναλλαγές του πολίτη, όταν αυτές γίνονται έξω από τα ήθη του δημόσιου τομέα, είναι το Α και το Ω. Πληρώνεις για παράδειγμα την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Όταν κακή τη τύχη  συμβεί το ατύχημα , η ασφαλιστική αναλαμβάνει στα πλαίσια της ανταποδοτικότητας να καλύψει τη ζημιά. Οπότε λες χαλάλι τα ασφάλιστρα. Κατ' ανάλογο τρόπο γίνονται οι καθημερινές συναλλαγές με την αγορά υπηρεσιών και υλικών αγαθών. Όμως αυτοί οι απλοί κανόνες και αρχές, δεν ισχύουν στις σχέσεις  του πολίτη με το Δημόσιο και τα  δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Πληρώνει ο πολίτης υποχρεωτικά και χωρίς άλλη εναλλακτική, κάθε μήνα από το μισθό του ένα σημαντικό ποσό για την ασφάλιση και τη σύνταξη του. Ποσό που αν το πλήρωνε σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, οι παροχές και η ανταποδοτικότητα που θα είχε βάσει συμβολαίου, ισχυρού έναντι οιουδήποτε δικαστηρίου, θα ήταν σούπερ λουξ.   Κι όμως με τα δημόσια ταμεία, είναι ανίσχυρος  να αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί για την κάθε τόσο συρρίκνωση των προσφερομένων υπηρεσιών και την απίστευτη ταλαιπωρία για να απαιτήσει μια ελάχιστη ανταποδοτικότητα στις εισφορές του. Ακόμα ,ενώ πληρώνει για δεκαετίες εισφορές τόσο ο ίδιος όσο και ο εργοδότης του για μια σύνταξη αξιοπρεπή, όταν έρχεται η ώρα της ανταποδοτικότητας, επειδή τα ταμεία έπεσαν έξω, επειδή το κράτος έπεσε έξω ή επειδή η τρόικα θεωρεί ότι οι συντάξεις είναι υψηλές για μια χώρα σαν την Ελλάδα, διαπιστώνει πως το τέλος του εργασιακού του βίου ,σημαίνει κι ένα Γολγοθά πενίας και ευτελισμού μέχρι τον θάνατο. Το εξοργιστικότερο όλων όμως, είναι οι απαράδεκτοι και άδικοι φόροι που με τα μνημόνια παράγιναν και ξεπέρασαν τις αντοχές της πλειονότητας των φορολογουμένων.   Ιδεατά, οι φόροι  που συγκεντρώνει ένα κράτος, πρέπει εκτός από τις ανάγκες λειτουργίας  του , να επιστρέφονται  ως κοινωνικό μέρισμα, είτε μέσα από την ασφάλεια, είτε μέσα από την παιδεία, είτε μέσα από την κοινωνική πρόνοια, αλλά και τις υποδομές, στον πολίτη. Φθάσαμε λοιπόν στο  σημείο σήμερα κι ενώ οι φόροι έχουν εξαφανίσει το διαθέσιμο προς το ζην εισόδημα των περισσοτέρων εξ ημών, η θεωρητική ανταποδοτικότητα  που εν τινι μέτρω  υπήρχε στο παρελθόν, να έχει εξαφανιστεί. Στο επόμενο διάστημα καλούμαστε όλοι και για μήνες, να πληρώνουμε φόρους από τον ΕΝΦΙΑ , το φόρο εισοδήματος,  τέλη  αλλά και τις ρυθμίσεις παλιότερων οφειλών και τα λεφτά αυτά ίσα- ίσα να καλύπτουν δαπάνες του κράτους για τις οποίες δεν ρωτηθήκαμε και προφανώς δεν συμφωνούμε. Πληρώνουμε φόρο κατοχής για ακίνητο  το οποίο έχει φορολογηθεί πολλαπλώς από την ημέρα της απόκτησης του, για να  συνεχίσουμε να πριμοδοτούμε μια στρεβλή αντίληψη για τη λειτουργία του δημοσίου. Το οποίο αν φυσικά προσέφερε ικανοποιητικές  υπηρεσίες στον πολίτη και την κοινωνία  μπορεί να λέγαμε , χαλάλι  τουλάχιστον  οι φόροι μας πιάνουν τόπο. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες λειτουργίας του κράτους, μειώθηκαν δυσανάλογα λίγο, σε σχέση με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων  των πολιτών, έτσι που να έχει γίνει σήμερα κοινή πεποίθηση, ότι σ΄ αυτήν την κυβέρνηση από ελάχιστους θα πιστωθεί η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, ενώ αντίθετα θα χρεωθεί βαρύτατα και τιμωρητικά για τους άδικους και υπέρμετρους  φόρους που επέβαλλε σε όσους ζουν και αναπνέουν νομοταγώς σ' αυτή τη χώρα.  

Ουδείς εχέφρων άνθρωπος, θα διαφωνούσε πως αυτά που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στην ελληνική κοινωνία.  Ένα ζητούμενο, που εντάσσεται στη σφαίρα του αυτονόητου και προφανώς όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλα τα υπόλοιπα κόμματα αν ήταν στο χέρι τους, θα πλειοδοτούσαν σε τέτοια μέτρα, προσφέροντας τα ελάχιστα σε μια κοινωνία που στην κυριολεξία πένεται και κομμάτι αυτής δεν διαθέτει πλέον τα στοιχειώδη για την επιβίωση. Σαφώς κι είναι στίγμα  για την Ελληνική πολιτεία να έχει στους κόλπους της  ανθρώπους που δεν έχουν ένα πιάτο φαΐ και τέσσερις τοίχους με στέγη. Το έργο αυτό  βέβαια, ως ένα βαθμό το κάνουν πράξη διάφοροι φορείς από την εκκλησία, τους Δήμους και τα φιλανθρωπικά σωματεία και δεν είναι δα κάποιο κόστος που να μην μπορεί να το αντέξει το κράτος, όσο φαλιρισμένο κι αν είναι. Σαφώς και όλα τα άλλα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χάιδεψαν ευχάριστα τα αυτιά των χαροκαμένων Ελλήνων και θα ήταν ευχής έργο αν ο οιοσδήποτε πολιτικός όπως κι αν τον λένε, να μπορούσε να τα προσφέρει. Αλλά, να μπορούσε να τα τάξει και να τα υλοποιήσει, με μια ρεαλιστική αναδιανομή των χρημάτων που έχει στη διάθεση του το  καταχρεωμένο ελληνικό κράτος και όχι με μπακαλίστικες αριθμητικές του στυλ  3 δισ. από τη φοροδιαφυγή, 3 δισ από το ΕΣΠΑ, 3 δισ. από το ΤΧΣ και 3 δισ  από    ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων και άρσης της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Αν ήταν τόσο απλό, γιατί  να μην μαζέψουν  6 δισ από τη φοροδιαφυγή και 12 από το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ και να διπλασιάσουν τις παροχές  σε περισσότερους συμπολίτες μας;  Προφανώς κι όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός και αλίμονο σε όσους τα πιστεύουν. Ακόμα και για τους λάτρεις του Χάρρυ Πότερ αυτά είναι  μαγικά που δεν γίνονται. Κι αυτό γιατί: - 30 και πλέον τώρα χρόνια, όλοι οι προϋπολογισμοί της χώρας, έκλειναν πάντα με ελλείμματα( τα οποία και πληρώνουμε σήμερα) γιατί τις όποιες δαπάνες και παροχές μοίραζαν αφειδώς, προϋπολόγιζαν να τις καλύψουν από την ...πάταξη της φοροδιαφυγής! Ήταν όλοι ανίκανοι και άχρηστοι και ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε τα σαΐνια που θα τσακίσουν τους φοροφυγάδες; -Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ είναι  Ευρωπαϊκά κονδύλια που εγκρίνονται για συγκεκριμένους σκοπούς και κανείς δεν  θα δεχτεί να κατευθυνθούν στο κλείσιμο της τρύπας που θα αφήσει η ...κατάργηση του ΕΝΦΙΑ! Θεωρούνται ότι είναι αναπτυξιακά προγράμματα και ουδείς Ευρωπαίος θα έβαζε την υπογραφή του για αλλαγή χρήσης πόσο μάλλον για μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έχει να δώσει ακόμα πολλές εξετάσεις για να πείσει για τον φιλευρωπαϊκό προσανατολισμό του. - Τα 10 περίπου δισ. που υπάρχουν σήμερα στο ταμείο του ΤΧΣ,  προορίζονται για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Τα επερχόμενα stress test θα αναδείξουν  αν και πόσα κεφάλαια  θα απαιτηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Από αυτά που θα περισσέψουν , αν περισσέψουν, η σημερινή κυβέρνηση ευελπιστεί να της επιτρέψουν να τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών της οικονομίας που ήδη τόσο η ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ θεωρούν δεδομένα. Όμως η επιθυμία τους είναι αυτά που θα περισσέψουν, να τα επιστρέψουμε και γι αυτό μας πιέζουν για ένα ακόμα δάνειο και φυσικά ένα ακόμα μνημόνιο(αλλά ποιος θα το τολμούσε). -Όσο τα 3 δισ  από... ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων της καταστολής στην πραγματική οικονομία, θα μου επιτρέψετε να μην το σχολιάσω ,καθώς  οι οικονομικές  μου γνώσεις(παρ' ότι ασχολούμαι με το οικονομικό ρεπορτάζ περί τα  30 χρόνια) θα είναι  αρκετές για να το κατανοήσω. Αλλά για να το λένε οι σοβαροί οικονομολόγοι καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς το φόβο να εκτεθούν, μάλλον έτσι θα είναι! Αυτές λοιπόν είναι οι πηγές χρηματοδότησης των εξαγγελιών Τσίπρα και ευχόμαστε να κάνουμε λάθος  στις εκτιμήσεις μας και όταν  και εάν έρθει στην εξουσία, να ξεδιψάσουμε όλοι μαζί!

Απόρρητο Απόρρητο