Δημήτρης Μαρκόπουλος

  Θυμάστε τον «αστείο» της παρέας; Τον τύπο που όλοι σε κάποια φάση της ζωής μας έχουμε γνωρίσει και που τις μεγαλύτερες χοντράδες και προσβολές της βάπτιζε «χιούμορ». «Έλα μωρέ που το πήρες σοβαρά... πλάκα κάνω» η μόνιμη επωδός του.

  Σαν να έχουμε χάσει το μέτρο. Σαν να αποχαυνωθήκαμε. Σαν να ανήκουμε σε κάποιου είδους αμερικάνικη αίρεση και πηγαίνουμε κατευθείαν για ομαδική αυτοκτονία

Αν κάπου η ιστορία οφείλει ένα συγγνώμη (γιατί από τον ΣΥΡΙΖΑ και τους ΑΝ.ΕΛ τέτοια μεγαλοψυχία δεν περιμένουμε), αν κάπου ο μέλλων χρόνος σταθεί όχι απλά επιεικής αλλά κι απόλυτα θετικός, είναι στην κυβέρνηση Σαμαρά- Βενιζέλου.

Στο χωριό μου οι παλιότεροι που ήταν και σοφοί, λέγανε πως όταν «η αδελφή σου πηδιέται, δεν το κάνεις και βούκινο».

Όχι. Τα χειρότερα κάγκελα δεν είναι αυτά στις παρελάσεις. Είναι αυτά που ο Τζίμης Πανούσης προσδιόριζε στους στίχους «και τα μυαλά στα κάγκελα του ...αόρατου εχθρού».