Δημήτρης Μαρκόπουλος

Τον τίτλο του γνωστού φιλμ θα δανειστώ σήμερα για να περιγράψω μια δύσκολη και σύνθετη πραγματικότητα.Μια κατάσταση που ξεκάθαρα προδιαγράφεται για τη χώρα και η οποία δεν επιτρέπει πανηγυρισμούς για το μέλλον. Που ουδεμια σχέση έχει με τον πλανήτη «happy» στον οποίο οι Έλληνες δημοσκοπικά εξακολουθούν να ζουν.

Ο Βίκτωρ Ουγκώ έλεγε πως «η λύπη ενός παιδιού ενδιαφέρει τη μητέρα του, η λύπη ενός νέου ενδιαφέρει μια νέα, η λύπη ενός γέρου δεν ενδιαφέρει κανέναν»

Στην αρχή ήταν το χρέος. «Κόκκινη γραμμή» έλεγε η κυβέρνηση η διαπραγμάτευση και το αίτημα να δοθεί συγκεκριμένο χρονοδιάγραμμα για έναρξη συνομιλιών στην Ελλάδα. Τώρα, αυτή η δέσμευση ξεχάστηκε και «πάμε για άλλα».

Για να το πάρουμε ξανά από την αρχή. Αυτή η χώρα δεν πάσχει μόνο από τις αυτιστικές της ελίτ.

Τώρα οι Συριζαίοι έρχονται να περάσουν τα πάντα, να ψηφίσουν ό,τι τους λέει ο πρόεδρος του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία κι από πάνω, θα εισπράξουν και το χειροκρότημα του κόσμου ως ανανεωτές. Ως στυλοβάτες της χώρας.

Ο Βρετανός ποδοσφαιριστής Γκάρι Λίνεκερ, συνεχίζοντας τη μακρά βρετανική παράδοση στα αποφθέγματα είχε πει το γνωστό «το ποδόσφαιρο είναι ένα απλό άθλημα.

Θέλετε να το πείτε Μνημόνιο, θέλετε να το αποκαλέσετε «αναπτυξιακό σύμφωνο»;Για την οικονομία της συζήτησης εγώ το ονοματίζω «Βαγγέλη». Έτσι για να μη χαλάμε τις καρδιές μας.

Συνηθίζουμε ως ρηχοί Ελληνάρες να ισοπεδώνουμε τα πάντα. Ακόμα και τους καλούς μας φίλους.

Δεν θα ασχοληθώ σήμερα με τις ανησυχητικές δηλώσεις του Γερμανού κεντρικού τραπεζίτη Βάιντμαν πως «ελπίζει ότι ο Τσίπρας δεν θα κάνει πράγματα που δεν θα αντέξει η Ελλάδα».