Δημήτρης Παφίλας

  Η σύγχυση του μύθου με την πραγματικότητα στην Ελλάδα αποτελεί καθημερινό φαινόμενο. Για παράδειγμα την εποχή των cds κάποιοι έλεγαν ότι επενδύθηκαν 60 δισ. ευρώ όταν όλη η αξία ήταν 3 δισ. ευρώ !! Μ αυτούς τους μύθους εξελέγη και ο κ. Καμμένος, που έχει το προνόμιο να πηγαίνει αυθημερόν διακοπές στην Ελβετία. Την ίδια σύγχυση με την πραγματικότητα, εκείνος ο πρωθυπουργός που άφηνε την λαμπάδα μαζί με το πλαστικό στο μανουάλι. Τον Νοέμβριο- Δεκέμβριο του 2009 έλεγε “τι ασχολείστε με τα CDS” αλλά αργότερα δεχόταν το βραβείο Quadriga απο την Deutsche Bank, προφανώς για τις υπηρεσίες του, καθώς μέχρι τον Μαϊο του 2010 είχαν ξεπουληθεί τα ελληνικά ομόλογα απο τις Γερμανικές τράπεζες. Καθημερινό φαινόμενο, λοιπόν,  η σύγχυση των μύθων με την πραγματικότητα.   Εαν δεν υπήρχε αυτή η σύγχυση, όμως, οι περισσότεροι πολιτικοί θα έμεναν άνεργοι διότι κάτι πρέπει να πουν στο ακροατήριο. Το ρεπερτόριο ποικίλλει, ανάλογα με το ποιους έχει απέναντι του. Άλλος μας λέει για τις ημέρες του γάλακτος, άλλος για τα πλαστά πτυχία, άλλος για τους δημοσίους υπαλλήλους και πάει λέγοντας. Αυτή την  άρνηση πραγματικότητας ή  διγλωσσία, την πληρώσαμε και την πληρώνουμε καθημερινά ως λαός.                    Προ ημερών ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Α. Τσίπρας σε ομιλία του στην νεολαία του Σύριζα εκστόμισε την εξής βαρύγδουπη φράση “Έχουμε αξίες σφυρηλατημένες στους αγώνες και στις θυσίες του λαού μας. Εμάς δε μας εμπνέουν τα κατορθώματα των χρηματιστών, αλλά τα κατορθώματα του λαού μας και των ηρώων του. Όπως ο Άρης, ο Μπελογιάννης, ο Πέτρουλας, ο Λαμπράκης.” Άλλα λέμε δηλαδή στη νεολαία του Σύριζα, κι άλλα όταν βρισκόμαστε στην εσπερία με τους τραπεζίτες και τους χρηματιστές. Πλήρης σύγχυση και πάλι. Και με τον Άρη και με τον Άσμουσεν. Όσο κι αν το θέλεις, αυτό δεν κινηματογραφείται ούτε σε ταινία του Μπονουέλ. Διότι και ο σημερινός πρωθυπουργός και ο κ. Τσίπρας έχουν το ίδιο πρόβλημα. Ή θα είσαι φιλικός με τις αγορές για να αντλείς χρήματα ή θα επιβάλεις μνημόνιο, συμβαίνει 4 χρόνια τώρα. Δεν μπορείς να είσαι φιλικός με τις αγορές, δεν μπορείς να πουλήσεις την μικρή ΔΕΗ, δεν έχεις 180 Βουλευτές, πέρνα από τον πάγκο. Τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Όταν  λοιπόν αποφασίσουμε ως λαός τι θέλουμε, που θέλουμε να πάμε, τι θα παράγουμε, ίσως και να εκλέγουμε αντάξιους πολιτικούς.                  

Κανείς δεν θυμάται τους αλαλαγμούς διότι εν τω μεταξύ πέρασε ένας ....αιώνας μέτρων μ ένα μόνιμο θύμα: τον ιδιωτικό τομέα, καθώς στον δημόσιο οι λίγοι που απολύθηκαν θα επιστρέψουν    με δάφνες “ηρώων”.

Όταν συναντούν Έλληνα οι ξένοι επενδυτές γελούν κυριολεκτικά μαζί μας. Και επειδή θα πείτε ότι, είμαστε υπερβολικοί αυτό συμβαίνει είτε πρόκειται για υπουργό της κυβέρνησης, είτε για στέλεχος της αντιπολίτευσης. Ο πρώτος θα τους πει τα επιτεύγματα ( λογιστικά ή μη )  και ο δεύτερος θα βγάλει την κασέτα με την σκληρή  λιτότητα του Βερολίνου με ολίγη και από ανθρωπιστική κρίση.               Επί της  ουσίας καμία κουβέντα. Ποιος θα συζητήσει μαζί με τους ξένους για να να γίνει ξανά επενδύσιμη η χώρα;          Ποιός θα τους πείσει να φέρουν τα λεφτά τους στην Ελλάδα ; Οι άνθρωποι που θα το κάνουν θα γίνουν πλούσιοι με τις επενδυτικές τράπεζες διότι ξέρουν καλά τα χρηματοικονομικά, μιλούν δυο- τρεις γλώσσες, και,κυρίως, γνωρίζουν τι θέλουν οι ξένοι επενδυτές. Εμείς το μόνο που γνωρίζουμε είναι πως θα τσακωθούμε. Ο κ. Γεωργιάδης είπε ότι βγάλει τα λεφτά του έξω, και ο κ. Τσακαλώτος τον κριτικάρει, αν και έχει τα λεφτά του έξω.  Δηλαδή τρέλα κανονική.                   Τα πράγματα είναι πιο απλά. Ο φούρνος ( Ελλάδα ) παλιά έβγαζε 2-3 ψωμιά και τσακώνονταν 10 στην ουρά για να τα πάρουν.          Σύντομα,  ο φούρνος θα αρχίσει να βγάζει 5-6 ψωμιά θα τσακώνονται 20. Εξ ου και ο έντονος τσακωμός. Για την καρέκλα στην κυριολεξία. Η Ιρλανδία, όμως,  έδωσε το παράδειγμα καθώς εκεί κυβέρνηση και αντιπολίτευση βρήκαν κοινή γλώσσα και τώρα η χώρα βρίσκεται εκτός Μνημονίου. Γιατί λοιπόν η κα  Μέρκελ θα έπρεπε να κάνει δήλωση για το χρέος, όταν Σαμαράς – Τσίπρας δεν μπορούν να μιλήσουν για το πως διαχειριστούν τις ζωές  όλων των μελλοντικών γενιών με το χρέος  ; Δυστυχώς, μάγοι δεν υπάρχουν που θα κάνουν τα ψωμιά 20 και 25 όπως ο Χριστός. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε τόσο καλύτερα. Υπάρχουν managers  όμως που μπορούν να κάνουν απόθεμα και είτε  να αγοράζουμε 10 καρβέλια, είτε να τα παράγουμε.

Κάπου στην ιστορία του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ο. Τσώρτσιλ αναφέρει ότι, οι Έλληνες και οι Εβραίοι ανταγωνίζονται για το ποια φυλή από τις δυο είναι πιο πολιτικοποιημένη. Όπως προσθέτει όταν βρεθούν κάπου  3 Εβραίοι οι 2 είναι πρωθυπουργοί και ο τρίτος αρχηγός αξιωματικής  αντιπολίτευσης. Στην Ελλάδα, τα τελευταία χρόνια έχουμε ξεπεράσει κάθε όριο, αφού ορισμένες φορές  φθάνουμε στα όρια της γελοιότητας, αλλά και της ιλαροτραγωδίας. Και εξηγούμαστε. Αφορμή για το σημερινό άρθρο αποτέλεσε μια σκηνή που είδαμε απ έξω απο το οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην Οδό Αριστείδου. Μια ομάδα φοιτητών απο την ΠΑΣΠ συνεπλάκησαν με μια ομάδα φοιτητών της ΔΑΠ. Μιλάμε, όμως,  για άγριο ξύλο, με μπουνιές, κλωτσιές κλπ. Ο ένας φοιτητής με  σπασμένα δόντια απο το ξύλο μονολογούσε “ Μου έσπασες τα δόντια. Πως θα φάωq". Ο υπαίτιος του σπασίματος είχε στριμωχτεί απο 5-6 άτομα της “αντίπαλης” παράταξης. Δίπλα στον δρόμο, όλοι παρακολουθούσαν, δίχως να επεμβαίνει κανείς. Κάποιος κύριος προσπάθησε να πάρει το 100 και τότε οι συμπλεκόμενοι εξαφανίστηκαν μέσα σε 1-2 λεπτά. Ένας καθηγητής έμεινε αποσβολωμένος με την σκηνή. Κανείς δεν μπορεί να τα καταλάβει άλλωστε γιατί οι φοιτητές πρέπει να επιστρέψουν σε αλήστου μνήμης εποχές, όπως τα μέσα της δεκαετίας του 1980. Το ξύλο στα Πανεπιστήμια δεν είναι το μοναδικό. Μόλις προχθές ένας 46 χρόνος μεταφέρθηκε με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις σ ένα παιχνίδι Γ΄Εθνικής. Ακόμα και στο στοίχημα να βρισκόταν το παιχνίδι τέτοιο μίσος δεν θα μπορούσε να δικαιολογηθεί. Η οργή της κοινωνίας είναι διάχυτη και ξεσπά ακριβώς εκεί όπου θα έπρεπε να εξομαλύνεται.   Μέσα σ' αυτό το νοσηρό κλίμα η πολιτική αντιπαράθεση συνεχίζεται δίχως κανένα όριο, νεκρώνοντας, κυρίως, την  οικονομία. Άλλωστε όταν μιλάς πολύ δεν πράττεις.   Στην πλευρά της κυβέρνησης έχουμε κινδυνολογίες από τον ίδιο τον πρωθυπουργό  (για τις τράπεζες), εφόσον εκλεγεί ο ΣYΡΙΖΑ. Όσο για τον τελευταίο, όταν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης δέχεται τέτοια εμπεριστατωμένη κριτική εξ αριστερών ( κ. Κ. Λαπαβίτσας ) για το πρόγραμμα,  του Σύριζα τότε σε τι να επιχειρηματολογήσουν οι αντίπαλοι; Μέσα σε μια πρόταση, ούτε καν σε παράγραφο, ο οικονομολόγος του Σύριζα διαλύει την σεισάχθεια για τα κόκκινα δάνεια. Μια και μιλάμε για “κόκκινα” δάνεια, όσο δεν ξεκαθαρίζει το πολιτικό τοπίο ο καιρός περνά και οι ζημίες αυξάνονται με τις τράπεζες να ζητούν νέα κεφάλαια. Η συνέπεια : Οι τράπεζες κοκκινίζουν, οι επιχειρήσεις δεν πληρώνουν τους προμηθευτές ( όπως  συμβαίνει ήδη σε μεγάλες ) και τότε  οι ιδιοκτήτες αρχίζουν να σκέπτονται ξανά τις απολύσεις.                             Με λίγα λόγια, όμως:  Δεν μπορούμε να δώσουμε ραντεβού στην κα Μέρκελ κάτω απο το πεύκο όπως έκανε ο παλιός έμπορος Γεραμάνης στους πιστωτές του. Ο έμπορος είχε πει σ όλους τους πιστωτές πως θα βρίσκεται κάτω απο το πεύκο την ίδια ώρα.  Ραντεβού στις τρεις. Φυσικά δεν πήγε ποτέ. Απο τότε βγήκε η φράση : “Που θα πάρεις τα χρήματα. Απο του Γεραμάνη το πεύκο ; “  Συνεπώς, όποιος πιστεύει ότι, δεν θα αλλάξει απόψεις κατά 360 μοίρες ο κ. Τσίπρας είναι μακριά νυκτωμένος. Άλλωστε το ίδιο έκανε και ο κ. Σαμαράς. Οι κωλοτούμπες της αντιπολίτευσης  θα είναι μέσα στην νύκτα ( overnight ). Γιατί τέτοια φασαρία λοιπόν ; Επειδή όλοι γνωρίζουν ότι η καγκελάριος μπορεί να ζητήσει και υπογραφή της αντιπολίτευσης για το χρέος, ας μην λένε μεγάλα λόγια. Ένα είναι βέβαιο. Οι δικοί μας θα πάνε στου Γεραμάνη το πεύκο, όχι στις τρεις, αλλά απο τις 10 το πρωϊ.      *** Υ. Γ Αν δεν ανοίξει την συζήτηση για το χρέος την ερχόμενη Τρίτη η Μέρκελ, τότε τα πράγματα  είναι άσχημα αφού τα ομόλογα των 300 δισ. ευρώ είναι διεθνούς δικαίου.    

Πάλι σώθηκε η Ελλάδα από τους αδέκαστους δικαστές. Από εκείνους που όταν βρίσκονται στην έδρα, σε τρομάζουν, μόλις φωνάξουν, μόλις κάνουν τις ερωτήσεις που επιδιώκουν. Αναφερόμαστε για την αρνητική απόφαση του Ελεγκτικού Συνεδρίου σχετικά με  την επένδυση στο Ελληνικό. Οι δικαστικοί, οι οποίοι, αποφάσισαν να διατηρήσουν τους μισθούς τους, εν μέσω κρίσης,  έκριναν ότι, δεν πρέπει να πραγματοποιηθεί η επένδυση στο Ελληνικό. Με λίγα λόγια, οι δικαστικοί, ένα μέρος του Δημοσίου,  αποφάσισαν ότι, δεν πρέπει να γίνουν 5.000-10000 προσλήψεις στον ιδιωτικό τομέα. (σ. σ  Την ώρα κατά την οποία θα έπρεπε να απολυθούν 150.000 δημόσιοι υπάλληλοι για να μην επιβάλλεται ο ΕΝΦΙΑ δέκα χρόνων , εμείς λέμε όχι στην δημιουργία 5-10 χιλιάδων θέσεων εργασίας) Διαφωνούν,  λοιπόν,  οι δικαστές  για το δημόσιο συμφέρον πάντα ότι, δεν  πρέπει να γεμίσουμε ξενοδοχεία, καζίνο, λίμνες πισίνες κτλ. Όλα για  τον πολίτη, για  να προστατευθεί το δημόσιο συμφέρον, το περιβάλλον, οι κορμοράνοι. Από την άλλη πλευρά στο τέλος της ημέρας οι μισθοί των δικαστικών πρέπει να καταβάλλονται. Και όχι μόνο να πληρώνονται, αλλά να δοθούν και αναδρομικά. Από την άλλη πλευρά, δεν πρόκειται να μπούμε στην διαδικασία να απολογηθούμε για το γεγονός ότι, στην επένδυση συμμετέχει  ο όμιλος Λάτση ο οποίος ευνοήθηκε κατάφωρα σε άλλες περιπτώσεις. Αν μπορεί ο κ. Λάτσης να φέρει στην Ελλάδα τους κατάλληλους επενδυτές ( Κινέζους, Άραβες ), με γεια του και χαρά του. Χρειάζεται βοήθεια και όχι να θέτουμε συνεχή εμπόδια. Άλλωστε δεν βλέπουμε κανένα άλλο εγχώριο συμφέρον να τοποθετεί κεφάλαια στην Ελλάδα πλην  εξαιρετικών περιπτώσεων. Η απόφαση δε του Ελεγκτικού συνεδρίου – όπως και εκείνη η παλαιότερη του ΣΤΕ  για το γήπεδο του Παναθηναϊκού στο Βοτανικό  – στερούν απο την χώρα θέσεις εργασίας. Όλα αυτά στον μικρόκοσμο μας,  διότι έξω το παρασκήνιο ζει και βασιλεύει. Στους επενδυτικούς οίκους του εξωτερικού, στον μεγαλύτερο του κόσμου, έχουν αποφασιστεί τα νούμερα για το ελληνικό χρέος. Επιτόκιο, διάρκεια, πληρωμές. Αυτό που μένει είναι η πολιτική απόφαση των Γερμανών  για το χρέος. Όπως είναι φυσικό, οι Γερμανοί δεν λένε το  ναί, διότι χρειάζονται και την υπογραφή του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Α. Τσίπρα. Ας υποθέσουμε ότι η επιμήκυνση είναι 100 χρόνια μ ένα μικρό επιτόκιο, δηλαδή  ένα “κούρεμα” 50%. Με αυτή την λύση  δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει, ούτε ο επαναστάτης του Κόμο. Η αντίδραση του, θα ήταν στις δεσμεύσεις που θα συνοδεύουν την λύση για το ελληνικό χρέος, όπως λένε έμπειροι πολικοί παρατηρητές.  Δηλαδή στις ιδιωτικοποιήσεις, τις μεταρρυθμίσεις, που θα πρέπει να γίνουν ως αντάλλαγμα για το χρέος. Γιατί να μπαίνει,  όμως,  σ αυτά τα διλήμματα ο κ. Τσίπρας και οι υπόλοιποι πολιτικοί. Το θέμα μπορεί να λύσει κάλλιστα ο Άρειος Πάγος ο οποίος,  με βάση το Σύνταγμα,  θα αποφασίσει και  για  την  την επιμήκυνση του ελληνικού χρέους. Και όλοι όσοι ομνύουν σ αυτό το ελληνικό κράτος, θα μπορούν να συνεχίσουν την δουλειά τους.  

Κυριολεκτικά νιώθεις θλίψη για το επίπεδο των Ελλήνων πολιτικών,  αν και το επίπεδο και σε μεγάλες χώρες δεν είναι καλύτερο.  Ο ένας διετέλεσε πρώην πρωθυπουργός, αλλά επιμένει να χρησιμοποιεί τους “Γκόρτσους” με τις μαγκούρες για να επανέλθει (sic).   Μιλάμε για τον κ. Γ. Παπανδρέου που συνεχίζει να έχει τη συμπεριφορά των προβάτων (βουρλά τα λένε στα χωριά), τα οποία αλλού θέλουν να πάνε κι αλλού πηγαίνουν τελικά. Την ίδια συμπεριφορά είχε και το 2009-2010. Έτρεχε το spread  και πήγαινε σε συνεντεύξεις  στην Κωνσταντινούπολη ή στον Άγιο Δομίνικο. Μέτα του έφταιγαν οι αγορές. Αργότερα στις συνόδους έτρεχε πίσω  από την Μέρκελ. Αλλού είπε ότι θα πάει ένα βράδυ και το επόμενο  μεσημέρι πήγε Καστελόριζο. Τελικά, εκείνο το μοιραίο βράδυ στις Κάννες, ο  Σαρκοζί πήδηξε πάνω στο τραπέζι αποκαλώντας τον παρανοϊκό. Tην ίδια στιγμή,  ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Α. Σαμαράς ανέχεται την σωρεία προσλήψεων (Βλ.Τράπεζα Ελλάδος) κάποιων παρατρεχάμενων της εξουσίας που όλες τις περιόδους θέλουν να εισπράττουν εις βάρος του συνόλου. Και δεν γίνεται να απαιτείς θυσίες όταν δεν θυσιάζεις τους υπέρογκους μισθούς των “δικών” σου παιδιών. Στην περίπτωση της κυβέρνησης υπάρχει επίσης απώλεια προσανατολισμού, την οποία πληρώνει ακριβά η χώρα. Διότι ο Νοέμβριος είναι κοντά. Για το θέμα της ανεργίας δεν γίνεται τίποτα και η χώρα μένει έρμαιο της πολιτικής απόφασης των Γερμανών. Την ίδια στιγμή, όπως λένε πηγές από το Λονδίνο, είναι όλα έτοιμα για το χρέος (ποσά, διάρκεια επιμήκυνσης, επιτόκιο), αλλά δεν λαμβάνεται η απόφαση, διότι οι Γερμανοί δεν δίνουν κάτι αν δεν είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα. (Μάλλον ο κ. Σταθάκης γνωρίζει κάτι  παραπάνω όταν μιλά γαι επιμήκυνση 100 χρόνων ή κούρεμα 50%).   Mέσα σε αυτό το κλίμα, ο έτερος της παρέας ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Τσίπρας έχει επίσης απώλεια προσανατολισμού. Φαντασιώνεται ότι, είναι ο νέος αριστερός στον οποίο θα υποκλιθούν  ποιοι άραγε;  Οι Γερμανοί που βγάζουν δισεκατομμύρια από τα ομόλογα τους με κόστος μηδενικό; Οι λόγοι ατελείωτοι, ότι θα διαγράψει το χρέος, ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ. Στην πραγματικότητα, όταν και εφόσον θα έλθει στην εξουσία  θα φορολογήσει στα σίγουρα όλους τους Έλληνες πολίτες.            Όλα αυτά συμβαίνουν, την ώρα  που ο πρόεδρος της ΕΚΤ, M. Draghi, έδωσε ένα σαφές μήνυμα προς τους πολιτικούς  ότι μέχρι εδώ ήταν  θα αρχίσω να τυπώνω χρήμα,  είπε, διότι με τα επιτόκια δεν πηγαίνει άλλο. Έφθασε στο μηδέν. Όσο για εμάς αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι πού θέλουμε να πάμε δίχως Τρόικες, μην περιμένουμε σωτηρία από  κανένα. Αυτήν την ανακοίνωση της κατάργησης της Τρόικας,  θα έπρεπε να κάνει ο πρωθυπουργός στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.