Γνώμες

Ένα «σήμα» που έχει σημασία στη διάρκεια αυτής της προεκλογικής περίοδου είναι εκείνο που εκπέμπουν οι εταίροι - δανειστές αλλά και οι εκπρόσωποι των αγορών. Βρισκόμαστε ακόμη στην αρχή της προεκλογικής περιόδου, αλλά τις τελευταίες ημέρες βλέπουμε ορισμένα μηνύματα που έχουν σημασία. Από το Βερολίνο, ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας Βόλφγκανγκ Σόιμπλε δήλωσε σε συνέντευξή του ότι μια νέα κυβέρνηση θα πρέπει να σεβαστεί τις δεσμεύσεις της προηγούμενης, δίνοντας το συνηθισμένο μήνυμα ακαμψίας. Σε αυτή τη φάση δεν υπάρχει η κινδυνολογία που χαρακτήριζε αντίστοιχες τοποθετήσεις στις προηγούμενες εκλογές, αλλά είναι σαφές ότι οι Γερμανοί δεν θα είναι εύκολος αντίπαλος στη διαπραγμάτευση. Από την πλευρά του, ο πρόεδρος της ΕΚΤ, ο Μάριο Ντράγκι εμφανίστηκε μερικά «κλικ» πιο διαλλακτικός και θεσμικός, δηλώνοντας ότι η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράέζα δεν παρεμβαίνει στις δημοκρατικές διαδικασίες, αλλά και ότι αναμένει «τις απόψεις και τις προτάσεις των ελληνικών αρχών στο πως θα προχωρήσουμε με τον καλύτερο τρόπο την αξιολόγηση και θα συζητήσουμε το θέμα με την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο». Με λίγα λόγια, αναμένεται μια διαπραγμάτευση, σκληρή ίσως και με αρκετές αντιστάσεις από την πλευρά των μεγάλων, αλλά πάντως διαπραγμάτευση, η οποία αφήνει ανοικτά πολλά ενδεχόμενα. Είναι ενδιαφέρον, επίσης, ότι και οι πρώτες αναλύσεις που έγιναν από ξένες τράπεζες και επενδυτικούς οργανισμούς είναι ψύχραιμες, καθώς επισημαίνουν διάφορα ρίσκα, αλλά μέσα σε ένα λελογισμένο πλαίσιο και πάντως μακριά από την υστερία του Grexit που επικράτησε στο παρελθόν. Η J. P. Morgan για παράδειγμα επισημαίνει ότι με κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα υπάρξουν μακρές και επίπονες διαπραγματεύσεις για αναδιάρθρωση του χρέους, αλλά το πιθανότερο σενάριο είναι να βρεθεί ισορροπία (δείτε εδώ). Η γερμανική Commerzbank υπογραμμίζει την ανάγκη να βρεθεί κοινό έδαφος με τους εταίρους και τις δυσκολίες για συμφωνία σε νέο πρόγραμμα στήριξης, αλλά επισημαίνει ότι δεν περιμένει να έρθουν και τα πάνω κάτω με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ (δείτε εδώ). Αλλά και η HSBC τονίζει ότι αναμένονται δύσκολες διαπραγματεύσεις, σημειώνοντας όμως ότι το ενδεχόμενο χρεοκοπίας απομακρύνεται δεδομένου ότι το μεγαλύτερο μέρος του χρέους είναι στα χέρια του επίσημου τομέα και υπογραμμίζοντας ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει δεσμευθεί για την παραμονή της χώρας στην Ευρωζώνη κι έτσι απομακρύνεται το ενδεχόμενο μονομερών ενεργειών από μέρους του (δείτε εδώ). Δεν μπορούμε να ξέρουμε τι θα μεσολαβήσει μέχρι τις 25 Ιανουαρίου, αλλά τα πρώτα αυτά μηνύματα από έξω δείχνουν ότι οι αγορές αλλά και ορισμένοι θεσμικοί παράγοντες έχουν αποδεχτεί πλέον ότι θα χρειαστεί να διαπραγματευτούν με μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. Και σε κάθε διαπραγμάτευση, κάτι παίρνεις, κάτι δίνεις.

  Καθόμουνα την Παρασκευή, 2η ημέρα των Χριστουγέννων  και χάζευα τους αγώνες ποδοσφαίρου  στην Αγγλία, την γνωστή Boxing Day. Γεμάτα γήπεδα, εορταστική ατμόσφαιρα, μοναδική ευκαιρία να παρακολουθήσουν το  πιο λαοφιλές άθλημα ακόμη και εκείνοι που δεν έχουν  τον χρόνο να το κάνουν  τις άλλες χρονικές περιόδους. Στην Ελλάδα αγρόν ηγόραζαν  τόσα χρόνια. Σταματάνε το ποδόσφαιρο για δύο εβδομάδες για να πάνε όλοι διακοπές!!! Λες και τους έφαγαν τα βαρέα και ανθυγιεινά. Σε μία εποχή  του χρόνου που ο κόσμος  θέλει να ξοδέψει  έστω  και λίγα ευρώ παραπάνω από το υστέρημα του , λόγω του εορταστικού κλίματος, σε μια περίοδο κατά την οποία ακόμη και σε  πιο δύσκολες  και  τραγικές  εποχές  αλλάζει η ψυχολογία και υπάρχει μεγαλύτερη  ανάγκη να ξεχαστεί  και να ξεφύγει από την καθημερινότητα το μυαλό, ε , αυτές ακριβώς τις ημέρες κλείνει το ποδοσφαιρικό μαγαζί.  Ανέκαθεν γινόταν αυτό, λες και οι χριστουγεννιάτικες διακοπές είναι για τα σχολεία και τους ποδοσφαιριστές. Όλοι οι άλλοι δουλεύουν κανονικά, όσοι έχουν δουλειά βέβαια και όσοι πληρώνονται από αυτούς που έχουν δουλειά. Αν μπορείς  να χαρακτηρίσεις δουλειά  το να ασχολείσαι  με το χόμπι σου που η τύχη το έφερε να εξελιχθεί σε τρόπο βιοπορισμού. Εδώ στο μπάσκετ   έπεσε το ντέρμπι των αιωνίων 27 Δεκεμβρίου. Στο  ποδόσφαιρο όμως αυτά τα πράγματα δεν συμβαίνουν ΠΟΤΕ. Κολλημένοι με την…ξάπλα. Παλαιότερα, θυμάμαι ότι γινόταν και κανά τουρνουά με τη συμμετοχή και ξένων ομάδων με 45λεπτη διάρκεια το κάθε παιχνίδι . Μη μου πείτε για το κύπελλο Χριστουγέννων γιατί δεν έχω μνήμες από τόσο παλιά. Ό,τι έχω διαβάσει σε ιστορικές αναδρομές. Γινόταν πάντως κάτι. Κυλούσε η μπάλα. Να πεις ότι έχουμε  βαρύ χειμώνα να το καταλάβω Όμως δεν ισχύει ούτε αυτό. Και μετά αναρωτιόνται γιατί τα γήπεδα είναι άδεια. Αράξτε  εσείς και κάποια στιγμή θα γεμίσουν από μόνα τους!!!

Η χώρα βαδίζει σε εκλογές, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου (όχι ότι κάτι τέτοια δεν συμβαίνουν στις μέρες που ζούμε στην Ελλάδα), έχοντας ένα βασικό επιχείρημα-στόχο από όλη την αντιπολίτευση: να πέσει, να φύγει η κυβέρνηση για ν’ αλλάξει η σημερινή πολιτική. Προσοχή, δεν συζητάει κανένα από αυτά τα κόμματα για διαφορετική διαχείριση της διακυβέρνησης της χώρας, καλύτερη διαπραγμάτευση κ.λπ., αλλά για κατάργηση των μνημονίων, επαναφορά βασικού μισθού και συντάξεων, κατάργηση φόρων στην ακίνητη περιουσία, επανακρατικοποίηση δημοσίων επιχειρήσεων κ.ά. Ολα αυτά την ώρα που το Δημόσιο κυριολεκτικά στη ζούλα δανείζεται από τις τράπεζες μέσω έκδοσης εντόκων γραμματίων για να πληρώνει τις υποχρεώσεις του. Και φυσικά αυτό συμβαίνει μέχρι να πει ο Ντράγκι στις τράπεζες: «Μη δανείζετε το Δημόσιο από τα διαθέσιμά σας». Εκτός αν η νέα κυβέρνηση εθνικοποιήσει τις τράπεζες και τις καταθέσεις μαζί και γίνουμε Αργεντινή μέσα σε μια νύχτα. Το τι πιστεύουν οι ψηφοφόροι και γιατί μπορεί να θέλουν να καταψηφίσουν την κυβέρνηση είναι απολύτως κατανοητό και σε μεγάλο βαθμό λογικό. Η αρνητική ψήφος, η οργή και η αγανάκτηση, η ελπίδα μήπως υπάρχει κάτι άλλο καλύτερο είναι απολύτως φυσιολογικά συναισθήματα και σκέψεις, ειδικά όταν πρόκειται για έναν απελπισμένο από τη στέρηση, την ανεργία και τη φτώχεια πολίτη. Αλήθεια, όμως, υπάρχουν βουλευτές και κόμματα που πιστεύουν πραγματικά ότι οι εκλογές θα σημάνουν τη λύτρωση της χώρας αφού θα ρίξουν τους δωσίλογους πολιτικούς για να έρθουν αυτοί οι πατριώτες στην εξουσία; Από πού αντλούν την αισιοδοξία ο Τσίπρας και ο Μητρόπουλος όταν λένε ότι θα τους δώσουν χρόνο οι δανειστές να διαπραγματευτούν έως τον Ιούνιο; Τι πιστεύει ο Καμμένος όταν μιλάει κάθε πέντε λεπτά για εθνική προδοσία; Ας πάμε στα απλούστερα, αφήνοντας αυτές τις χοντράδες. Πιστεύει ότι ο Σαμαράς αν μπορούσε να διορίζει δημοσίους υπαλλήλους και να μοιράζει λεφτά δεν θα το έκανε και σήμερα, όπως το έκαναν αυτός και η παράταξή του μια ζωή ολόκληρη και κυβερνούσαν μια χαρά; Τι άλλο έχει στο μυαλό του ο Κουβέλης εκτός από το να τον κάνει ο Τσίπρας αντιπρόεδρο της νέας κυβέρνησης ή πρόεδρο της Βουλής αφού εκλεγεί στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ; Καλά, ο Κουβέλης δεν ψήφισε το πρώτο μνημόνιο και καμιά πενηνταριά εφαρμοστικούς νόμους γι’ αυτό; Το μετάνιωσε και είπε να πάει στον ΣΥΡΙΖΑ αντί να εξομολογηθεί τις αμαρτίες του στην εκκλησία; Πόση κοροϊδία πια να σηκώσει αυτός ο τόπος; Από πού αντλούν την αισιοδοξία ο Τσίπρας και ο Μητρόπουλος όταν λένε ότι θα τους δώσουν χρόνο οι δανειστές να διαπραγματευτούν έως τον Ιούνιο; Και καλά, ας υποθέσουμε ότι χρόνο θα τους δώσουν, λεφτά όμως για να πληρώσουμε τα ομόλογα που λήγουν, αλλά και τους μισθούς και τις συντάξεις δεν θα τους δώσουν. Σήμερα, λίγες ώρες πριν από την προκήρυξη των εκλογών, των πολύ κρίσιμων εθνικών επιλογών, δεν υπάρχει ούτε ένα κόμμα, αλλά και ούτε ένας πολιτικός που να συμμετέχει σε κόμμα που ζητάει την ψήφο μας και να λέει τα αυτονόητα. Να ισχυρίζεται έστω ότι ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν χειρίστηκαν σωστά την κρίση, δεν διαπραγματεύτηκαν σωστά, σπατάλησαν τα δάνεια των μνημονίων με λάθος τρόπο, απέτυχαν στη διαχείριση. Αν εξαιρέσει κανείς το Ποτάμι, που μένει να δούμε τις θέσεις και τις απόψεις του, όλοι οι άλλοι απλά μοιράζουν αφορισμούς και υποσχέσεις.

Ανεξάρτητα του τι επιθυμεί ο καθένας για την ψηφοφορία της Δευτέρας – και πολλοί επιθυμούν εκλογές- υπάρχουν 2-3 πράγματα τα οποία δεν αλλάζουν και είναι κοινά για όλους τους Έλληνες.   

«Μεταρρυθμίσεις» - «Μεταρρυθμιστικές δυνάμεις». Λέξεις και έννοιες που έχουν απαξιωθεί στην καλύτερη των περιπτώσεων από τις συνειδητές επιλογές των κυβερνώντων τα τελευταία χρόνια κόντρα στις ίδιες τους τις επικλήσεις. Για παράδειγμα, μεταρρύθμιση (χωρίς εισαγωγικά) είναι και η  υποχρέωση της ύπαρξης και λειτουργίας ταμειακής μηχανής  σε κάθε ορατή εμπορική δραστηριότητα – από τα κάθε λογής παζάρια των εμποροπανηγύρεων δίπλα από τους εορτάζοντες ιερούς ναούς μέχρι τις αυτοσχέδιες και «αυτορυθμιζόμενες» αγορές των «αντιμνημονιακών» δυνάμεων. Ένας καλός φίλος, νέος επιχειρηματίας που τόλμησε να προχωρήσει στη ίδρυση και λειτουργίας οργανωμένων και στεγασμένων αγορών για παραγωγούς δέχεται βροχή καταγγελιών, τις επισκέψεις των οργάνων της τάξεως αλλά και τις απειλές για …τροπολογίες που θα περάσουν νύχτα από την Βουλή. Το παράδειγμα ενδεικτικό αλλά απολύτως χαρακτηριστικό της όλης κατάστασης. Οι τροπολογίες μπορεί να περνούν νύχτα αλλά η επιχειρηματικότητα – και μάλιστα εκείνη η επιχειρηματικότητα που συμβαδίζει με τις μεταρρυθμίσεις στη λειτουργία των αγορών- ασκείται μόνον στο φώς της ημέρας!!! Θέλετε και ένα δεύτερο παράδειγμα;  Ενας καλός φίλος, ιδιοκτήτης μεγάλης παραδοσιακής επιχείρησης του αγροτοδιατροφικού τομέα που διατηρεί τον οικογενειακό της χαρακτήρα πριν από χρόνια έφτιαξε σε καλή τοποθεσία των Βορείων Προαστίων μια πολύ ιδιαίτερη κάβα με εκλεκτά κρασιά. Στο πέρασμα των χρόνων κάποια στιγμή θέλησε –πάλι από μεράκι- να συνδυάσει το κρασί με την πάστα και τις σάλτσες. «Ο νόμος δεν το επιτρέπει» , του είπαν οι αρμόδιοι και του συνέστησαν να μην καν μπει στον πειρασμό της περιπέτειας των σχετικών συνδυαστικών αδειών. «Σκέτος Λαβύρινθος» και …όπου φύγει – φύγει. Αποτέλεσμα, η κάβα κατέβασε ρολά – μια δραστηριότητα εγκαταλείφθηκε και μαζί της χάθηκαν 2-3 θέσεις εργασίας και κάποιες χιλιάδες ευρώ σε φόρους, ασφαλιστικές εισφορές και δημοτικά τέλη. Και όμως η νέα και η νεανική επιχειρηματικότητα – ιδιαίτερα όταν πρόκειται για μικρές επιχειρήσεις του αγροτοδιατροφικού τομέα  της περιφέρειας-για να σταθεί στα πόδια της, να γνωριστεί  και να διαμορφώσει σχέσεις εμπιστοσύνης με το αστικό κοινό των μεγάλων πόλεων χρειάζεται και χώρους – με απλό και κατανοητό θεσμικό πλαίσιο που να παρέχει πλήρη νομιμότητα σε όλους τους τομείς φορολογικού και υγειονομικού ενδιαφέροντος- όπου οι καταναλωτές θα μπορούν να ενημερώνονται, να γνωρίζουν από κοντά τους παραγωγούς, να δοκιμάζουν τα προϊόντα τους και γιατί όχι να προχωρούν σε αγορές. Εν τέλει αυτή η χώρα και οι ηγέτες της όταν ξαναμιλήσουν για μεταρρυθμίσεις και μεταρρυθμιστικές δυνάμεις ας έχουν στο μυαλό τους τους νέους παραγωγούς της περιφέρειας και όχι τους κάθε λογής και αμφίβολης νομιμότητας διαμεσολαβητές…

Η απίστευτη κατρακύλα του κοινοβουλευτισμού, δεν έχει τέλος. Η υπόθεση δωροδοκίας Ξουλίδου μέσω …facebook, η πρόταση εξαγοράς Χαϊκάλη που κατέληξε σε ένα φιάσκο που ούτε σε σενάριο ελληνικής φάρσας του ’60 δεν θα βλέπαμε, η ανεκδιήγητη επίθεση των Παραστατίδη – Βουδούρη που θεωρούν πως όποιος δεν είναι μαζί τους είναι προδότης και πουλημένος αν και οι ίδιοι καλά- καλά δεν έχουν αποφασίσει με ποιον είναι καθώς αλλάζουν κόμματα σαν φανέλες, αποδεικνύουν κάτι που κοντεύουμε να ξεχάσουμε. Ποιο είναι αυτό; Πως τελικά η Ελλάδα χρειάζεται ένα ισχυρό δικομματικό σύστημα κι όχι αυτή την πανσπερμία κομμάτων που με μεγαλύτερη ευκολία οδηγεί εντός Κοινοβουλίου πρόσωπα που δεν θα έπρεπε ούτε απ’ έξω από τη Βουλή να περνάνε. Κακά τα ψέματα. Ο δικομματισμός όπως εξελίχθηκε στη δεκαετία του ’80 και ’90 έφερε στη χώρα θετικά αποτελέσματα αν και με μεγάλα λάθη που πρέπει να υπογραμμιστούν. Στα θετικά του δικομματισμού ήταν η εγκόλπωση εντός της Νέας Δημοκρατίας του ακροδεξιού ακροατηρίου, των λαϊκοδεξιών, των εκκλησιαστικό-πληκτων και όσων ήθελαν την Ελλάδα μια χώρα των δύο ηπείρων και των πέντε θαλασσών. Αυτούς για πολλά χρόνια τους ξεχάσαμε καθώς χάνονταν μέσα σε ένα μεγαλύτερο των ιδίων σύνολο. Από την άλλη πλευρά, το ΠΑΣΟΚ εντός του είχε από τσε γκεβαρικούς – βαρεμένους που ονειρεύονταν μια νέα λατινική Αμερική στη χώρα μας, παλαιοσταλινικούς που αναζητούσαν τη ρεβάνς της ήττας στα βουνά του εμφυλίου, τρελαμένους φιλοπαλαιστίνιους της PLO που τώρα άκριτα θα στήριζαν τη Χαμάς και το κάθε μουρλο-ισλαμικό γκρουπούσκουλο της Γάζας που χρηματοδοτείται από την Τουρκία, τροτσκιστές και άλλους αστείους. Όλοι οι παραπάνω – δυστυχώς- λόγω της κρίσης κι εξαιτίας των φυγόκεντρων δυνάμεων που υπήρξαν, οδηγήθηκαν στη δημιουργία κομμάτων. Για κάθε «τρέλα», για κάθε φιλοδοξία, δια πάσα νόσο και πάσα μαλακία πλέον στην πατρίδα μας γεννιούνται κόμματα. Όμως αυτή η τρέλα, αυτή η τάση, οδηγεί σε καταστάσεις όπως αυτές που βιώσαμε πρόσφατα. Οδηγούν σε ψεκασμένους συνωμοσιολόγους, σε ασυγκράτητους ακροδεξιούς που όλα τα σφάζουν, όλα τα μαχαιρώνουν, σε ανανεωτικούληδες κεντροαριστερούς που δεν μπορούν να ακολουθήσουν κοινή γραμμή ούτε σε μισή ψηφοφορία, σε κόμματα new wave που πέραν των κόκκινων, πράσινων ή πορτοκαλί πανταλονιών του αρχηγού τους δεν έχουν κάτι φρέσκο να κομίσουν. Αναγορεύουν τον κάθε απροσάρμοστο πολιτικά πρώην πρωθυπουργό σε πρόεδρο μιας νέας σέχτας, τον κάθε πρώην γραμματέα της κυβέρνησης σε πρόεδρο νέου κόμματος χωρίς καν από κάτω να έχει στελέχη. Κι όλοι αυτοί αύριο θα κληθούν να σώσουν τη χώρα. Ποιοι; Εκείνοι που δεν καταφεύγουν σε έναν ψυχαναλυτή να σώσουν τον ίδιο τους τον εαυτό από την τρέλα. Γι’ αυτό σας λέω: καλύτερα δικομματισμός παιδιά. Δικομματισμός κι μάλιστα σκληρός, τύπου ΗΠΑ.

Μετά και τη χθεσινή δεύτερη ψηφοφορία στη Βουλή, πρέπει να έχουν πεισθεί και οι πλέον αισιόδοξοι πως τελικά τα νούμερα δεν θα βγουν, εκτός εξαιρετικού απροόπτου που επί του παρόντος δεν φαίνεται από πουθενά. Αρνούμαι δε να πιστέψω το σενάριο που διακινείται -άγνωστο από ποια κέντρα- πως τελικά η λύση θα δοθεί από τη Χρυσή Αυγή που στην τρίτη ψηφοφορία θα βγάλει πρόεδρο γιατί απλούστατα, όσο χαμηλά κι αν έχουμε πέσει, μου είναι αδιανόητο να ανεχθώ να γίνουν ρυθμιστές οι φασίστες. Αντιπαρέρχομαι λοιπόν αυτό το διαστροφικό σενάριο και φθάνουμε στο μεσημέρι της 29ης Δεκεμβρίου οπότε και θα έχουν αναδειχθεί ρυθμιστές των ζωών μας και του μέλλοντος της πατρίδας μας, οι βουλευτές των ΑΝΕΛ και της ΔΗΜΑΡ οι οποίοι μαζί με τους υπόλοιπους 280 βουλευτές την ίδια μέρα, γίνονται πρώην βουλευτές και με βάση όλες τις μετρήσεις που βλέπουν το φως της δημοσιότητας, θα παραμείνουν πρώην βουλευτές και μετά τις εκλογές καθώς αυτοδύναμα τα κόμματα τους δεν μπαίνουν στη νέα Βουλή. Ο,τι απόμεινε από το πρώην κόμμα “της αριστεράς της σύνεσης”, θα προσαρτηθεί στο άρμα του ΣΥΡΙΖΑ από τον οποίο είχε διασπαστεί γιατί δεν ανεχόταν την ουτοπική επαναστατικότητα του αλλά τώρα μετά από ένα πέρασμα από την κυβερνητική εξουσία και την ψήφιση μνημονίου και μνημονιακών νόμων, ζητούν άφεση αμαρτιών από τον μεγαλόψυχο Τσίπρα. Ο οποίος όπως όλα δείχνουν με κοοπτάτσια θα ανοίξει την αγκάλη και θα σφάξει το μόσχο τον σιτευτό για τους άσωτους. Φυσικά στο διάστημα της αυτόνομης περιπλάνησης, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άλλαξε, ούτε οι θέσεις του στρογγύλεψαν έτσι ώστε να έχει η ΔΗΜΑΡ ένα άλλοθι για τη νέα συμπόρευση. Κι όλα αυτά γίνονται μη χάσει η Βενετιά βελόνι αν δεν είναι στην επόμενη Βουλή ο Φώτης Κουβέλης με κάποιους από τους πιστούς του μέχρι τέλους. Ποιες ιδεολογίες και πια ηθική της αριστεράς που κάποτε ήταν το ακαταμάχητο πλεονέκτημα της. Τρίχες. Οπορτουνισμός του χειρίστου είδους, από ανθρώπους που μας είχαν πείσει ότι εμπνέονται και πορεύονται με άλλα οράματα για την πολιτική την οποία δεν την έβλεπαν όπως έλεγαν ως επάγγελμα με μόνιμες πολυθρόνες αλλά ως εσωτερική ανάγκη προσφοράς στα κοινά. Παρέλκει να αναφερθώ στον άλλο κωμικό θίασο της συνωμοσιολαγνείας με όλα τα ετερόκλητα στοιχεία που κατάφεραν να πείσουν κάποιους συμπολίτες μας να τους στείλουν στη Βουλή. Μπορεί το γέλιο να μακραίνει τη ζωή, όμως όταν αυτό γίνεται κάποια στιγμή πικρό μπορεί να κινδυνέψει να νοθεύσει την απλή λογική. Και τώρα τι; Είναι όντως τόσο σοβαρά τα πράγματα με την Ευρώπη και τους δανειστές; Η απάντηση που πήρα από ανώτατο παράγοντα της Κομισιόν ίσως να τα λέει όλα. “Αν εσείς οι Έλληνες αποφασίσατε να αυτοκαταστραφείτε με τις αποφάσεις σας, δεν υπάρχει κανείς πλέον να σας εμποδίσει”!

H Λογιστική Επιστήμη όπως εφαρμόζεται από τις επιχειρήσεις είναι η πιο αξιόπιστη από τις οικονομικές επιστήμες, όταν βεβαίως δεν καταστρατηγούνται οι Αρχές και οι κανόνες της.  Με την χρήση των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων, που έως τώρα είναι υποχρεωτική μόνο για τις εισηγμένες στο Χ .Α. εταιρείες ,προσεγγίζεται περισσότερο η πραγματική οικονομική θέση της επιχείρησης  και παρέχεται πληρέστερη οικονομική πληροφόρηση. Βασικό της μειονέκτημα της Λογιστικής τυποποίησης μέχρι σήμερα ήταν  η  αποτίμηση των περιουσιακών στοιχείων, των απαιτήσεων και των υποχρεώσεων των οικονομικών μονάδων,  κατά κανόνα  με βάση την αρχή του ιστορικού κόστους,  Με την προϊσχύουσα Νομοθεσία επιβάλλονταν κάποιες παρεμβάσεις  ( κυρίως οι προβλέψεις) που λειτουργούσαν κυρίως στην κατεύθυνση της μείωσης της περιουσίας της επιχείρησης εξαιτίας  κάποιων διαφαινόμενων κινδύνων. ( Αρχή της Συντηρητικότητας) - Τα Δ. Λ. Π.  καθιερώνουν τον όρο «επιμέτρηση»  αντί για αποτίμηση επιτρέποντας δηλαδή στις επιχειρήσεις να προσδιορίζουν στο κλείσιμο της χρήσης την εύλογη αξία  των περιουσιακών στοιχείων  αξία τους που  εξ ορισμού προσεγγίζει πολύ περισσότερο την πραγματική τους αξία. - Προκειμένου για μεγάλα ποσά απαιτήσεων  και υποχρεώσεων επιβάλλεται η αποτίμηση στην παρούσα αξία τους αντί για την ονομαστική αξία. Δεν μπορεί  για τους τηρούντες τα πρότυπα  να εξομοιώνεται μια υποχρέωση  πληρωτέα τον επόμενο μήνα με μία ισόποση υποχρέωση για το επόμενο έτος όταν βέβαια πρόκειται για μεγάλη αξία. - Για  ένα μηχάνημα που έχει απαξιωθεί στην αγορά, εκτιμάται η δυνατότητα του να προσφέρει μελλοντικά  οφέλη στην επιχείρηση και η αξία του αποτιμάται αναλόγως. -Σημαντική είναι επίσης και η υποχρέωση της επιχείρησης να λαμβάνει υπόψη το ενδεχόμενο διακοπής  του συνόλου ή μέρους των δραστηριοτήτων της, κατά την κατάρτιση των οικονομικών της καταστάσεων.   Τέλος   οι σημειώσεις και επεξηγήσεις των οικονομικών καταστάσεων με τη χρήση των Δ. Λ .Π. έχουν μεγαλύτερη σημασία από τις αντίστοιχες σημειώσεις του γνωστού μας «παραρτήματος» του Ν.2190/1920. Εν κατακλείδι η  ορθή εφαρμογή των Διεθνών Λογιστικών Προτύπων παρέχει στον αναγνώστη των οικονομικών καταστάσεων  εγχώριο ή ξένο ,οικονομική  πληροφόρηση που ξεπερνά κατά πολύ τις ανάγκες των  φορολογικών  αρχών που ενδιαφέρονται μόνο για τον προσδιορισμό του φορολογικού αποτελέσματος της χρήσης ή των χρήσεων που εξετάζουν.    Με  το πρόσφατα ψηφισθέν σχετικό Ν/Σ (Ελληνικά  Λογιστικά  Πρότυπα) υποχρεώνονται στην χώρα μας οι επιχειρήσεις να υποβάλλουν οικονομικές καταστάσεις, υιοθετώντας  το σύνολο ή μέρος των Διεθνών Προτύπων ανάλογα με το μέγεθός τους.  Προφανώς τομέτρο επιφέρει πρόσθετο  κόστος  για πολλές μικρές ή μεσαίες  επιχειρήσεις που δεν ενδιαφέρονται να αποδείξουν σε Τράπεζες ή υποψήφιους επενδυτές μια πλήρη εικόνα της οικονομικής τους κατάστασης. Επιπλέον  κάθε αλλαγή τρομάζει τουλάχιστον στην αρχική φάση.    Θα περίμενε κανείς ότι με πολύ μεγαλύτερη αυστηρότητα των λογιστικών Αρχών θα καταρτίζονταν και ο ισολογισμός (απολογισμός) του Κράτους και σε ότι αφορά τις έσοδα και έξοδα του  έτους και σε ότι αφορά την αποτίμηση της περιουσίας του. Τα μεγέθη του είναι τεράστια σε σχέση με αυτά των επιχειρήσεων και μας αφορούν όλους. Κάτι τέτοιο ποτέ δεν συμβαίνει όμως με αποτέλεσμα όλες εκείνες τις ατέρμονες συζητήσεις των κομματικών εκπροσώπων την περίοδο 2000-2010. Θα θυμάστε πως άλλος έκανε την παραγγελία για εξοπλισμούς π.χ. ,άλλος παραλάμβανε, άλλος τα χρησιμοποιούσε άλλος  έπρεπε να γράψει την δαπάνη στον προϋπολογισμό.  Έως το 2010 έσοδο και είσπραξη για το Δημόσιο ήταν το ίδιο ,πράγμα αδιανόητο για τις επιχειρήσεις αλλά και την Λογιστική Επιστήμη και αυτό  άλλαξε πρόσφατα   με νόμο του 2010 από το 2011. Όμως στο Δημόσιο δεν τηρείται ούτε καν η Αρχή της συσχέτισης του Εσόδου με τα έξοδα που ήταν βέβαια ανέκαθεν υποχρεωτική για τις επιχειρήσεις. Ακόμα και σήμερα  τιμολόγια για δεδουλευμένες υπηρεσίες  προς το Δημόσιο αντί  εκδοθούν το 2014 θα εκδοθούν όταν πληρωθούν ,πιθανά το  2015. Αναγκάζεται δηλαδή και ο ιδιώτης συνεργαζόμενος με τοΕλληνικό Δημόσιο να  βρεθεί και στο τέλος ο ίδιος εκτεθειμένος σε φορολογικό έλεγχο. Η  περιουσία του Δημοσίου δεν είναι ακόμα  πλήρως καταγεγραμμένη, πόσο μάλλον σωστά αποτιμημένη . Αντίθετα αν αποτιμάτο  κάθε χρόνο στην εύλογη αξία της ή με οποιοδήποτε σταθερή και αξιόπιστη μέθοδο, θα είχαμε  ένα σοβαρό κριτήριο για ενδεχόμενη πώληση ή παραχώρησή της ανά πάσα στιγμή  για μια  συγκεκριμένη αξία. Επίσης αν γίνονταν από χρόνια μια τέτοια συστηματική δουλειά θα είμαστε πολύ πιο ισχυροί σε οποιαδήποτε  διαπραγμάτευση αφού ως γνωστό το Δημόσιο διαθέτει σημαντική περιουσία αλλά την αφήνει να απαξιώνεται.  Για ένα ακόμα θέμα υψηλής σημασίας όπως η τήρηση Λογιστικών Προτύπων  από το Ελληνικό Δημόσιο  η διοίκηση του Κράτους από κόμματα και πολιτικούς κρίνεται ανεπαρκής  εδώ και  πολλές δεκαετίες . Και όμως  ο κόσμος έχει πειστεί ότι η τρόικα και το μνημόνιο είναι η αιτία των προβλημάτων μας επειδή μας ανέλαβαν τη στιγμή εκείνηπου ξεκινούσε ήδη  μεγάλη μας κατάρρευση. Ακόμα  όσοι σήμερα επιθυμούν την σταθερότητα , θεωρώντας ανέφικτη την επιβολή όρων στους  δανειστές  μας, δεν αναφέρονται  σε αυτά που πρέπει να γίνουν στη χώρα μας ίσως γιατί οι περισσότεροι είναι και αυτοί  εξοικειωμένοι με τα  χρόνια εσωτερικά μας προβλήματά .

Σύμφωνα με πληροφορίες του Reuters, η ΕΚΤ μελετά ένα συγκεκριμένο σύστημα για να μεταφέρει τους κινδύνους από μια πιθανή «ποσοτική διευκόλυνση» [quantitative easing (qe)] στα πιο ασθενή κράτη που έχουν και μεγαλύτερη ανάγκη υποστήριξης από τη νομισματική πολιτική , ζητώντας με αυτό τον τρόπο να υπερβεί τις αντιρρήσεις της γερμανικής Bundesbank. Η ιδέα είναι να επιβάλλει στα πιο αδύνατα κράτη τη δημιουργία ενός κεφαλαιακού αποθέματος ως αντιστάθμισμα για πιθανές απώλειες από τα ομόλογα που θα αγοράσει η ΕΚΤ. Εναλλακτικά , οι αγορές ομολόγων , στο πλαίσιο της  «ποσοτικής διευκόλυνσης» θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν ευθέως από τις Εθνικές ΚΤ , φυσικά κάτω από την καθοδήγηση και τις οδηγίες της ΕΚΤ. Στην περίπτωση που υπάρξουν απώλειες σε βαθμό που να επιφέρουν μειώσεις των κεφαλαίων των Εθνικών ΚΤ , αυτές θα καλυφθούν από τη συνεισφορά κάθε χώρας. Όπως έχει δηλώσει ο πρόεδρος Μάριο Ντράγκι, μελετούνται οι τεχνικές λεπτομέρειες για μια πιθανή «ποσοτική διευκόλυνση» την οποία οι αγορές αναμένουν το πρώτο τρίμηνο του 2015. Μάλιστα μετά τις εκτιμήσεις ( δες συνέντευξη του αντιπροέδρου Vítor Constâncio, στην γερμανική  Wirtschaftswoche  22 December 2015)  ότι ο πληθωρισμός της ευρωζώνης αναμένεται να είναι αρνητικός τους προσεχείς μήνες (λόγω της συνεχιζόμενης πτώσης της τιμής του πετρελαίου) φαίνεται ότι οι διαδικασίες επιταχύνονται. Όπως είναι γνωστό , η Bundesbank αντιτίθεται απολύτως στην αμοιβαιοποίηση των χρεών των κρατών της ευρωζώνης. Η ιδέα της δημιουργίας κεφαλαιακού αποθέματος σε κάθε χώρα θέτει σε κίνδυνο τις αναμενόμενες θετικές επιδράσεις της ποσοτικής διευκόλυνσης. Βεβαίως πολλά θα εξαρτηθούν από το πώς θα σχεδιαστεί ο μηχανισμός. Πάντως αν κάνουμε ένα πρώτο υπολογισμό των απαιτουμένων κεφαλαίων με βάση τις τιμές των CDS πχ για την Ελλάδα φαίνεται ότι απαιτούνται 3,2 εκατ. δολάρια για την εξασφάλιση ενός δανείου 10 εκατ. δολαρίων. Συνεπώς το υψηλό κόστος θα ήταν ένας αποτρεπτικός παράγοντας για την αποδοχή της ποσοτικής διευκόλυνσης.  

Για τους βουλευτές της κυβερνητικής πλειοψηφίας δεν τίθεται θέμα, η στάση τους είναι καθαρή. Ακόμη και η στάση των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ, συμφωνεί ή διαφωνεί κανείς μαζί τους είναι σεβαστή και έχει συνέπεια. Για τον ΣΥΡΙΖΑ αυτό που προέχει είναι η αλλαγή κυβέρνησης και η εκλογή Προέδρου δίνει την ευκαιρία. Παρομοίως συνεπής είναι  και η στάση του ΚΚΕ όπως και της ηγεσίας των Ανεξάρτητων Ελλήνων και της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ. Οι υπόλοιποι όμως τι ακριβώς επιδιώκουν; Το ζήτημα δεν είναι εύκολο, ωστόσο όλα τα στοιχεία είναι γνωστά από την αρχή της διαδικασίας. Οι βουλευτές, θα ήταν πολύ πιο έντιμο αντί να βγαίνουν στα παράθυρα και να κάνουν αντιφαντικές δηλώσεις να εξηγήσουν τα πολιτικά κριτήρια με τα οποία αποφασίζουν προς την μία ή την άλλη κατεύθυνση και να μείνουν συνεπείς, εκτός αν εν τω μεταξύ μπορούν να αιτιολογήσουν ότι άλλαξαν τα δεδομένα. Όσο τηρούν επαμφοτερίζουσα στάση και κάνουν διφορούμενες δηλώσεις, στα πολιτικά και δημοσιογραφικά γραφεία υπάρχει ένα όργιο φημών για παρασκηνιακά παζάρια και πιέσεις προς τη μία ή την άλλη πλευρά. Το μόνο που δεν δείχνει να τους ενδιαφέρει είναι το κύρος του θεσμού της Προεδρίας καθεαυτό. Ας δούμε ποιά είναι τα κριτήρια των βουλευτών: Θα εκλεγεί Πρόεδρος ή θα πάμε σε πρόωρες εκλογές; Εάν εκλεγεί τί προσωπικό κόστος θα έχει για τον καθένα που θα ψηφίσει; για όσους είναι σε κάποιο κόμμα θα σημάνει την διαγραφή τους; Εάν ναι υπάρχει άλλο φιλόξενο μαντρί και εάν τους δεχθεί θα εκλεγούν στις προσεχείς εκλογές που δεν θα αργήσουν ή θα πάνε σπίτι τους; Εάν πάλι πάνε σπίτι τους πώς θα βιοποριστούν στην συνέχεια; μήπως να εξασφαλιστούν εκ των προτέρων; Οι ανεξάρτητοι μήπως να εξασφαλίσουν την θέση σε ένα άλλο κόμμα ή μήπως μετά το άνοιγμα Σαμαρά να ζητήσουν μία θέση στην ευρεία κυβέρνηση που δήλωσε ότι θα σχηματίσει; Εν τω μεταξύ η διαπραγμάτευση με την Τρόικα είναι σε εκρεμότητα. Οι εθνοπατέρες όμως έχουν βγάλει από την συλλογιστική τους τί θα περιλαμβάνει, εάν θα προβλέπει μείωση συντάξεων, αύξηση φόρων, κατάργηση δικαιωμάτων, πλήρη ισοπέδωση του δημοσίου. Όλα αυτά που αφορούν τον ελληνικό λαό στο σύνολό του δείχνουν να τους είναι αδιάφορα. Αντί να εξαρτούν την στάση τους από το αν ο κ. Σαμαρά διευρύνει την κυβέρνησή του για να τους δώσει θέση υφυπουργού θα μπορούσαν να πιέσουν ώστε να μην υπάρξει επιδείνωση για τους πολίτες και να αποτελέσει αυτό κόκκινη γραμμή για τον πρωθυπουργό μόλις επανεκινήσει η διαπραγμάτευση. Αλλά και στο Μέγαρο Μαξίμου θα μπορούσαν να είναι πιο προσεκτικοί και να μην κινούνται από τις “καθαρές λύσεις” στην υποχώρηση στα αιτήματα Κουράκου και Μελλά. Όλο αυτό το τσίρκο δεν περιποιεί τιμή σε έναν πρωθυπουργό. Καλώς ή κακώς το χρεώνεται.