Γνώμες

Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο σχεδιασμός Σαμαρά για το θέμα της εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, η οποία άπτεται σαφώς της διατήρησης της σημερινής κυβέρνησης ή της διενέργειας εθνικών εκλογών. Απλώς υπάρχει μια βασική αρχή που ισχύει σε όλα τα ζητήματα, από τα προσωπικά έως βεβαίως και την πολιτική. Μην το πιέζεις και πολύ αν δεν βγαίνει. Και εξηγούμαι. Πριν από έναν χρόνο περίπου οι δημοσκοπήσεις έδειχναν τη Ν.Δ. και τον ΣΥΡΙΖΑ περίπου στα ίσια. Προ εξαμήνου ο ΣΥΡΙΖΑ έγραφε δύο μονάδες μπροστά, στις ευρωεκλογές έγραψε περίπου τέσσερις μονάδες μπροστά και σήμερα περίπου αυτή η διαφορά δείχνει να παγιώνεται από τις πρώτες σφυγμομετρήσεις του φθινοπώρου. Το πιο πιθανό, λοιπόν, είναι το επόμενο φθινόπωρο οι τέσσερις μονάδες να γίνουν έξι και μετά να μιλάμε για αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ. Δεν θα κρίνω εγώ αν μια αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ ή μη είναι καλό ή κακό για τη χώρα, αφού στα δημοκρατικά πολιτεύματα γίνεται αυτό που θέλουν οι περισσότεροι. Και αν θέλει ο λαός το 2015 ή το 2016 κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ, αυτό θα γίνει. Απλώς θα επισημάνω ότι το... κόλπο με τους βουλευτές για να επιβιώσει η παρούσα κυβέρνηση μπορεί να αποδειχτεί επικίνδυνο, και πάντως είναι βέβαιο ότι θα είναι ανώφελο και για τη χώρα και για την Κεντροδεξιά. Απλώς θα παραμείνει στην εξουσία συρόμενη για μερικούς ακόμα μήνες και μετά θα ηττηθεί κατά κράτος και θα παραδώσει άνευ όρων την εξουσία. Θεωρώ ότι τους επόμενους μήνες μπορούν να γίνουν εθνικές εκλογές και να συγκροτηθεί μια κυβέρνηση συνασπισμού τριών και τεσσάρων κομμάτων με βασικό στόχο την «επαναδιαπραγμάτευση» του χρέους, όχι όπως την εννοεί βεβαίως ο ΣΥΡΙΖΑ, αλλά όπως έχει οριστεί ότι θα γίνει από τους Ευρωπαίους εταίρους μας, εφόσον πια είμαστε σε πρωτογενή πλεονάσματα. Με προβλήματα μεν, αλλά βιώσιμη κυβέρνηση γιατί δεν θα μπορεί να γίνει και κάτι άλλο. Στη συγκυβέρνηση αυτή, φυσικά, θα είναι και ο ΣΥΡΙΖΑ αφού θα είναι πρώτο κόμμα, αλλά δεν θα μπορεί να κάνει ό,τι να ’ναι, όπως θα κάνει... ό,τι να ’ναι σε έναν χρόνο. Αυτό άλλωστε το θέλει και η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, να κυβερνήσει «δεσμευόμενη» από τα άλλα κόμματα για να μπορεί να δικαιολογηθεί στον κόσμο του ότι «αυτά που λέγαμε προεκλογικά δεν γίνεται να τα κάνουμε γιατί δεν είμαστε μόνοι μας».Το ρεπορτάζ για τη συνάντηση Τσίπρα - ΣΕΒ σήμερα στο «Πρώτο Θέμα» είναι χαρακτηριστικό για τις προθέσεις.

Κυριολεκτικά νιώθεις θλίψη για το επίπεδο των Ελλήνων πολιτικών,  αν και το επίπεδο και σε μεγάλες χώρες δεν είναι καλύτερο.  Ο ένας διετέλεσε πρώην πρωθυπουργός, αλλά επιμένει να χρησιμοποιεί τους “Γκόρτσους” με τις μαγκούρες για να επανέλθει (sic).   Μιλάμε για τον κ. Γ. Παπανδρέου που συνεχίζει να έχει τη συμπεριφορά των προβάτων (βουρλά τα λένε στα χωριά), τα οποία αλλού θέλουν να πάνε κι αλλού πηγαίνουν τελικά. Την ίδια συμπεριφορά είχε και το 2009-2010. Έτρεχε το spread  και πήγαινε σε συνεντεύξεις  στην Κωνσταντινούπολη ή στον Άγιο Δομίνικο. Μέτα του έφταιγαν οι αγορές. Αργότερα στις συνόδους έτρεχε πίσω  από την Μέρκελ. Αλλού είπε ότι θα πάει ένα βράδυ και το επόμενο  μεσημέρι πήγε Καστελόριζο. Τελικά, εκείνο το μοιραίο βράδυ στις Κάννες, ο  Σαρκοζί πήδηξε πάνω στο τραπέζι αποκαλώντας τον παρανοϊκό. Tην ίδια στιγμή,  ο σημερινός πρωθυπουργός κ. Α. Σαμαράς ανέχεται την σωρεία προσλήψεων (Βλ.Τράπεζα Ελλάδος) κάποιων παρατρεχάμενων της εξουσίας που όλες τις περιόδους θέλουν να εισπράττουν εις βάρος του συνόλου. Και δεν γίνεται να απαιτείς θυσίες όταν δεν θυσιάζεις τους υπέρογκους μισθούς των “δικών” σου παιδιών. Στην περίπτωση της κυβέρνησης υπάρχει επίσης απώλεια προσανατολισμού, την οποία πληρώνει ακριβά η χώρα. Διότι ο Νοέμβριος είναι κοντά. Για το θέμα της ανεργίας δεν γίνεται τίποτα και η χώρα μένει έρμαιο της πολιτικής απόφασης των Γερμανών. Την ίδια στιγμή, όπως λένε πηγές από το Λονδίνο, είναι όλα έτοιμα για το χρέος (ποσά, διάρκεια επιμήκυνσης, επιτόκιο), αλλά δεν λαμβάνεται η απόφαση, διότι οι Γερμανοί δεν δίνουν κάτι αν δεν είναι σίγουροι για το αποτέλεσμα. (Μάλλον ο κ. Σταθάκης γνωρίζει κάτι  παραπάνω όταν μιλά γαι επιμήκυνση 100 χρόνων ή κούρεμα 50%).   Mέσα σε αυτό το κλίμα, ο έτερος της παρέας ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Τσίπρας έχει επίσης απώλεια προσανατολισμού. Φαντασιώνεται ότι, είναι ο νέος αριστερός στον οποίο θα υποκλιθούν  ποιοι άραγε;  Οι Γερμανοί που βγάζουν δισεκατομμύρια από τα ομόλογα τους με κόστος μηδενικό; Οι λόγοι ατελείωτοι, ότι θα διαγράψει το χρέος, ότι θα καταργήσει τον ΕΝΦΙΑ. Στην πραγματικότητα, όταν και εφόσον θα έλθει στην εξουσία  θα φορολογήσει στα σίγουρα όλους τους Έλληνες πολίτες.            Όλα αυτά συμβαίνουν, την ώρα  που ο πρόεδρος της ΕΚΤ, M. Draghi, έδωσε ένα σαφές μήνυμα προς τους πολιτικούς  ότι μέχρι εδώ ήταν  θα αρχίσω να τυπώνω χρήμα,  είπε, διότι με τα επιτόκια δεν πηγαίνει άλλο. Έφθασε στο μηδέν. Όσο για εμάς αν δεν αποφασίσουμε εμείς οι ίδιοι πού θέλουμε να πάμε δίχως Τρόικες, μην περιμένουμε σωτηρία από  κανένα. Αυτήν την ανακοίνωση της κατάργησης της Τρόικας,  θα έπρεπε να κάνει ο πρωθυπουργός στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.                               

Ο τρόπος με τον οποίο κινείται η ελληνική αντιπροσωπεία στην Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ που διεξάγεται στο Κάρντιφ της Ουαλίας δείχνει ότι είναι απλός θεατής των των διεθνών εξελίξεων ίσως και με ένα σύμπλεγμα κατωτερότητας λόγω της αποδυνάμωσης της χώρας από την παρατεταμένη οικονομική κρίση. Ο πρωθυπουργός συναντήθηκε με τον Αλβανό ομόλογό του ενώ ακυρώθηκε η συνάντησή του με τον Βούλγαρο πρωθυπουργό. Ο Ερντογάν πάλι συναντάται με τον πρόεδρο Ομπάμα και τον πρόεδρο Ολάντ ενώ την τελευταία στιγμή ακυρώθηκε η συνάντησή του με την Μέρκελ. Ο μόνος τρόπος για να διασκεδάσει κανείς την διαφορά δυναμικού των δύο χωρών είναι να πει ότι ο Ερντογάν έχει υψηλές συναντήσεις με Ομπάμα, Ολάντ, Μέρκελ και Σαμαρά. Δεν είναι βέβαια θέμα μόνο των προσώπων των ηγετών. Η Τουρκία έχει το οικόπεδο και γειτονεύει με όλες τις περιοχές των εξελίξεων από την Συρία και τους τζιχαντιστές μέχρι την Ρωσία. Επιπλέον παρά τα εσωτερικά της προβλήματα έχει μία ακμάζουσα οικονομία και διεκδικεί ρόλο περιφερειακής δύναμης. Η Ελλάδα όμως επίσης έχει σημαντική γεωπολιτική θέση και επιπλέον διατηρεί ή μάλλον διατηρούσε καλές σχέσεις με τον αραβικό κόσμο και με την Ρωσία. Κανείς δεν την εμποδίζει να αξιοποιήσει τις σχέσεις αυτές για να αναδείξει τον ρόλο που μπορεί να διαδραματίσει. Σε ότι αφορά την Ρωσία θα μπορούσε να επικαλεστεί τις συνέπειες στην ελληνική οικονομία -όπως έκαναν στο επίπεδο της ΕΕ η Τσεχία και η Σλοβακία- και να ζητήσει αν όχι εξαίρεση ανταλλάγματα ή κάποια ενίσχυση. Κανείς δεν θα αδικούσε την Ελλάδα αν διαχώριζε την θέση της στην ΕΕ επικαλούμενη την βαθιά ύφεση που διέρχεται και υπογράμμιζε την διακριτή της στάση με μία επιφύλαξη έστω φραστική στο επίπεδο του ΝΑΤΟ. Οι έλληνες αξιωματούχοι όμως φρόντισαν από την αρχή να “αποστωμόσουν” εκείνους που ζητούσαν μία διακριτή στάση λέγοντας ότι δεν αμφισβητούνται οι συμμαχίες της χώρας και έτσι να παραιτηθεί από τα όποια όπλα είχε για να μειώσει το κόστος από την κρίση. Η συμμετοχή σε συμμαχίες δεν συνεπάγεται πλήρη και άνευ όρων ευθυγράμμιση με ξένα συμφέροντα. Γιατί αν είναι έτσι τότε ποιό είναι το όφελος από την συμμετοχή σε συμμαχίες; 

Το πρόβλημα με τις γραμμές είναι ότι πρέπει να ξέρεις τι να τις κάνεις. Γι παράδειγμα σε ένα γνωστό ανέκδοτο ο τροχονόμος τραβά μια άσπρη γραμμή στην άσφαλτο και ο εξεταζόμενος με αλκοτέστ οδηγός σκύβει να τη… ρουφήξει, μπερδεύοντάς την κιμωλία με κάτι άλλο. Ο Γκίκας Χαρδούβελης όμως δεν έχει τέτοια προβλήματα. Είπε από την αρχή, πριν καν ξεκινήσει για το Παρίσι και τις συναντήσεις αναψυχής με την τρόικα, ότι δεν υπάρχουν κόκκινες γραμμές για την ελληνική κυβέρνηση. Ότι η τρόικα δηλαδή μπορεί να ζητήσει ό,τι θέλει και η ελληνική κυβέρνηση ίσως (γιατί όχι δηλαδή) να το δεχθεί. Ο Χαρδούβελης είναι ωμά ειλικρινής. Περιγράφει αυτό που ισχύει στις σχέσεις της κυβέρνησης με την τρόικα: Δεν πρόκειται για διαπραγματεύσεις, αλλά για μια σχέση επικυρίαρχων και υπόδουλων. Στη διαπραγμάτευση βάζεις και κόκκινες γραμμές και απαράβατα όρια. Τουλάχιστον τα λες και τα διεκδικείς. Ακόμη κι αν κατά βάθος ξέρεις ότι δύσκολα θα τα κρατήσεις όλα. Ωστόσο τα λες τουλάχιστον. Όταν λες όμως ότι δεν έχει κόκκινες γραμμές, άρα δεν σε πειράζει τίποτα, τότε ξεβρακώνεσαι από την αρχή. Δηλώνεις συμβιβασμένος. Είναι σαν να παίζεις πόκερ και να φανερώνεις τα χαρτιά σου και να λες στον αντίπαλο ότι έχει το ελεύθερο να κάνει ό,τι θέλει.  Η αλήθεια λοιπόν είναι η εξής: Για τους νεοφιλελεύθερους με μανδύα «εκσυγχρονιστή» και «μεταρρυθμιστή» δεν χρειάζεται η τρόικα να τους πει τίποτα. Είναι από μόνοι τους θιασώτες του μνημονίου, των περικοπών, της λιτότητας, ως μέσο εξαγνισμού μιας κοινωνίας. Θεωρούν περιττά και το κοινωνικό κράτος και την πρόνοια και την προστασία των αδυνάτων και την διασφάλιση εργασιακών δικαιωμάτων και την ύπαρξη του δημόσιου τομέα στην οικονομία. Γι’ αυτό δεν τους νοιάζει να πουν τίποτα αντίθετο και δυσάρεστο στην τρόικα: Ούτε για την αδιέξοδη λιτότητα, που επισημαίνουν κορυφαίοι οικονομολόγοι, ούτε για την ύφεση και τα σχετικά λάθη του ΔΝΤ, ούτε για τις κοινωνικές και ανθρωπιστικές επιπτώσεις της κρίσης. Δεν κάνουν διαπραγμάτευση. Κάνουν επικύψεις. Δεν βλέπουν «απέναντι πλευρά», αλλά «συνεργάτες» και «ομοϊδεάτες». Δεν είναι με τη χώρα, είναι με την τρόικα. Εκεί είναι ακριβώς το πρόβλημά μας: Ότι ενώ στο διεθνές πεδίο αυξάνονται οι φωνές κατά της συνταγής του Βερολίνου και των νεοφιλελεύθερων, από την Ελλάδα, το κατεξοχήν θύμα των πολιτικών αυτών, δεν ακούγεται κιχ. Κι όταν το θύμα δεν βγάζει άχνα, τι να σου κάνουν οι άλλοι; Εμείς δεν έχουν τα προβλήματα του Ολάντ, που έβαλε κάποιους δυσάρεστους για τη Μέρκελ υπουργούς και αναγκάστηκε να τους αλλάξει μόλις η τελευταία πήρε ανάποδες. Εμείς βάλαμε κατ’ ευθείαν τους εκλεκτούς της Μέρκελ και της τρόικας – π.χ. Στουρνάρας και Χαρδούβελης – και ησυχάσαμε. Γι’ αυτό και η ιστορία γράφεται μέχρι τώρα όπως γράφεται – με το χειρότερο τρόπο δηλαδή. Όπως θα γραφόταν και η ιστορία εάν στις Θερμοπύλες δεν ήταν επικεφαλής ο Λεωνίδας, αλλά ο Εφιάλτης - ή έστω ο Γκίκας τέλος πάντων.

Μία ομάδα με ταλέντο, με έναν προπονητή με ταλέντο. Μια ομάδα με πάθος, με έναν προπονητή με πάθος. Η Εθνική Ελλάδος στο Mundobasket έχει τρελάνει  κόσμο με την απόδοσή της αφού συνδυάζει θέαμα και ουσία σε μια πρωτοφανή εκδήλωση ωριμότητας. Με τους μέχρι τώρα αγώνες που έχουν γίνει η Γαλανόλευκη είναι ανάμεσα στα πέντε καλύτερες ομάδες της διοργάνωσης. Ο ομοσπονδιακός προπονητής, Φώτης Κατσικάρης, παρά την βραχύβια παρουσία του στον πάγκο έχει δώσει το δικό του στίγμα και προσπαθεί να περάσει τη δική του φιλοσοφία που βασίζεται στην ταχύτητα. Κόντρα όμως στους Κροάτες που φάνταζαν το μεγάλο εμπόδιο μαζί με τον αποψινό αντίπαλο την Αργεντινή, οι Έλληνες στηρίχθηκαν και στην άμυνά τους. Ο Κατσικάρης ήταν πολύ καλά διαβασμένος και έπνιξε τον αντίπαλο. Ακόμη και στο τέλος που ο Ρέπεσα εφάρμοσε ζώνη για να βραχυκυκλώσει την Εθνική μας ο προπονητής  βρήκε τη λύση και κράτησε τη διαφορά ασφαλείας. Ήταν ένα παιχνίδι που θύμιζε σκακιστικό αγώνα και νικητής βγήκε ο Φώτης. Έχοντας κάνει το τέσσερα στα τέσσερα η Ελλάδα απόψε κόντρα στην Αργεντινή θα διεκδικήσει την πρώτη θέση του ομίλου. Χθες, σε ένα ακόμη παιχνίδι το θέαμα και οι αιφνιδιασμοί  από την πλευρά των Ελλήνων ήταν στην πρώτη γραμμή. Η κυκλοφορία της μπάλας  ήταν γρήγορη στην επίθεση και  τα λάθη ελάχιστα. Από δω και πέρα θα πηγαίνουμε παιχνίδι με παιχνίδι ενώ θα χρειαστούμε και την τύχη με το μέρος όπως συμβαίνει σε μεγάλες διοργανώσεις.

Σήμερα το βράδυ ,εκτός απροόπτου, θα κατατεθεί στη Βουλή η τροπολογία η οποία θα επιχειρήσει να μπαλώσει κάποια από τα εγκληματικά ανεύθυνα λάθη που έγιναν στον καταλογισμό του ΕΝΦΙΑ. Και λέω κάποια που είναι εξόφθαλμα παρανοϊκά, αν και η άποψη μου είναι ότι όλος ο νόμος είναι πέρα για πέρα ληστρικός ,άδικος και αντισυνταγματικός. Και γιατί θα κατατεθεί σήμερα το βράδυ; Μα  γιατί πρέπει να πάρει το πράσινο φως από την Τρόικα που συζητά με την ελληνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι!   Κι αυτό τον ευτελισμό της ελληνικής πολιτείας, της κυβέρνησης και της χώρας γενικότερα, τον περνάμε έτσι στο ντούκου, σαν μια καθημερινή φυσιολογική διαδικασία. Λες κι έχουμε πάθει ένα  είδος εθνικού μιθριδατισμού και δεν μας αγγίζει καμιά πλέον ταπείνωση. Να τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.  Αφού επί 1,5 χρόνο οι υπηρεσίες   του υπουργείου Οικονομικών ετοίμαζαν τον νέο νόμο( το λέμε αυτό καλοπροαίρετα γιατί δεν  δεχόμαστε ότι μας ήρθε  έτοιμος απ' έξω κι απλώς τον μεταφράσαμε!) τον οποίο επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον Ιούλιο, δεν τους βγήκε όμως και ανέβαλλαν την εφαρμογή για τον Αύγουστο.   Τότε  κατάλαβαν από τα πρώτα κιόλας ειδοποιητήρια, ότι είχαν λάθη επί λαθών και χρέωναν τα χωράφια στις ραχούλες ωσάν να ήταν στην Ηρώδου του Αττικού. Γι' αυτό και τα προσδοκώμενα έσοδα ξεπερνούσαν τα 4 δισ. αντί για 3,3 δισ που ήταν ο σχεδιασμός έτσι ώστε με μια εισπραξιμότητα της τάξης του 80-83% να πετύχουν το στόχο του προϋπολογισμού που είναι 2,65 δισ. Ξεκίνησαν λοιπόν τις διορθώσεις για  4.000 οικισμούς ανά την επικράτεια. Παράλληλα, ξεσηκώθηκε και ο κόσμος που έχει ακίνητα ξενοίκιαστα και μη ηλεκτροδοτούμενα, δηλαδή δεν του αποφέρουν κανένα εισόδημα, και η φορολόγηση τους με τις πλαστές αντικειμενικές τιμές, συνιστά  καθαρή δήμευση περιουσίας. Οι υπουργοί και η κυβέρνηση αναγνώρισαν την αδικία  , έκαναν τους λογαριασμούς τους και είδαν πως  “αντέχει”  το σύστημα χωρίς να ξεφύγει από τον εισπρακτικό  στόχο  μια έκπτωση γι αυτά τα ακίνητα. Έλα όμως  που έστω κι αν αναγνωρίζουν την κατάφωρη αδικία, έστω κι αν δεν επηρεάζεται ο στόχος που μας έχουν επιβάλλει, θα πρέπει  κι αυτό το θέμα να υποβληθεί για διαπραγμάτευση! Και εν προκειμένω έχω την εξής απορία. Δηλαδή οι τροικανοί θα  βάλλουν κάτω με το κομπιουτεράκι τα στοιχεία με τα ακίνητα που τους πήγαμε και θα αρχίσουν να ξαναλογαριάζουν γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στην δική μας αριθμητική; Όμως αν δεν απατώμαι σε μια κανονική χώρα, υπάρχουν οι εγχώριοι ειδήμονες και επιστήμονες οι οποίοι σε συνεργασία με την εκλεγμένη κυβέρνηση, αφουγκράζονται τις ανάγκες της κοινωνίας, σφυγμομετρούν τις αντοχές της και σε συνδυασμό με τις ανάγκες του κράτους, επιχειρούν ένα συνδυασμό με όσο το δυνατόν λιγότερες αδικίες. Τώρα  φθάσαμε να ανεχόμαστε ως φυσιολογική κατάσταση ένας αποστεωμένος συναισθηματικά ξένος τεχνοκράτης, να αποφασίζει αν πρέπει να πληρώνει χαράτσι αυτός  που έχει ένα  άχρηστο και μη ηλεκτροδοτούμενο ακίνητο. Κατανοώ, χωρίς να συμμερίζομαι, τις απαιτήσεις τους να μαζεύει το κράτος  συγκεκριμένα έσοδα, να περικόψει σπατάλες και περιττές δαπάνες, να έχει λόγο για το πόσους δημοσίους υπαλλήλους αντέχει η οικονομία μας κλπ. Επ΄ουδενί όμως ανέχομαι να ορίζουν αυτοί με ποιο τρόπο  και με πόσες δόσεις η κυβέρνηση θα μαζεύει τους φόρους  που έχουν θέσει αυτοί ως στόχο.   Είπαμε, με τα μνημόνια  οι κυβερνήσεις των τελευταίων 5 ετών, παραχώρησαν και κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή όμως η κατάσταση, αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι κομμάτι αλλά το σύνολο της διακυβέρνησης της χώρας. Εν τοιαύτη όμως περιπτώσει δεν μιλάμε ούτε για διαπραγματεύσεις, ούτε για τεχνική βοήθεια. Με υπαλλήλους της τρόικας μοιάζουν οι υπουργοί που πηγαίνουν στο παρακαλετό με τα αιτήματα τους, ρωτώντας πριν, στον προθάλαμο τη γραμματέα τους, “πως είναι τα κέφια του αφεντικού σήμερα...”  

Ωραία κουβέντα πιάσαν στο ΠΑΣΟΚ. Ποιος έφερε τη δεξιά. Δηλαδή ποιος από τους Παπανδρέου ή Βενιζέλο άνοιξαν την πόρτα στον Σαμαρά και συνεργάστηκαν μαζί του. Πρόκειται για συζήτηση που αφορά μόνο χαχόλους, κρετίνους και άλλες τέτοιες κατηγορίες πολιτών που ζουν στη γαλαρία του πασοκικού φρενοκομείου. Η όλη κουβέντα είναι γεμάτη με παράδοξα και υποκρισία. Τα όσα δε γίνονται, με αφορμή αυτή την υποτιθέμενη συζήτηση, είναι απλά θλιβερά. Παράδοξο, όσο και υποκριτικό, πρώτο: Και ο Παπανδρέου και ο Βενιζέλος συμφωνούν ότι η χώρα πάει πλέον πολύ καλά, ή έστω πολύ καλύτερα. Προφανώς πάει καλά ή καλύτερα χάρις στην κυβέρνηση συνεργασίας ΠΑΣΟΚ – ΝΔ. Άρα πού ακριβώς είναι το πρόβλημα με τη δεξιά; Παράδοξο, όσο και υποκριτικό, δεύτερο: Αφού είναι τόσο κακή η συνεργασία με τη δεξιά γιατί δεν την τερματίζουν τώρα; Αφού δεν γουστάρουν τον Σαμαρά γιατί δεν τον στέλνουν σπίτι του; Ο Σαμαράς του 29% (δεν μιλάμε καν για το 19%) και των 125 βουλευτών έγινε και παραμένει πρωθυπουργός επειδή τον στηρίζει το ΠΑΣΟΚ. ΟΛΟ το ΠΑΣΟΚ, πλην ελαχίστων που έφυγαν νωρίς το 2012. Πού ακριβώς είναι το δύσκολο εάν δεν τον γουστάρουν; Θα προκύψει κυβερνητική και πολιτική αστάθεια; Τότε δύο πράγματα συμβαίνουν, σύμφωνα με τη στάση του ΠΑΣΟΚ φυσικά: ή ο Σαμαράς είναι ο ένας και μοναδικός εγγυητής της πολιτικής σταθερότητας, άρα ενδεχόμενη πτώση του θα είναι καταστροφή για τη χώρα, ή το ΠΑΣΟΚ έχει καταντήσει μοιραίο και άβουλο. Παράδοξο, όσο και υποκριτικό, τρίτο: Με ελάχιστες εξαιρέσεις σε μάλλον επιμέρους θέματα, υπάρχει συνολική συμφωνία επί της ουσίας της πολιτικής που ακολουθείται. ΝΔ και ΠΑΣΟΚ βρίσκονται στη ίδια ρότα. Καλώς ή κακώς είναι άλλη συζήτηση. Άρα η συζήτηση που γίνεται «με τη δεξιά ή απέναντί της» δεν έχει το παραμικρό νόημα, εάν δεν συνοδεύεται από διαφοροποίηση στην ουσία της ακολουθούμενης πολιτικής. Κι από τη στιγμή που τέτοια διαφοροποίηση δεν υπάρχει, τότε δεν έχει νόημα και η συζήτηση περί δεξιάς. Ας το ξεκαθαρίσουμε λοιπόν: Τον Σαμαρά και τη ΝΔ τον έφερε η δεξιά, νεοφιλελεύθερη πολιτική που αποφάσισε να εφαρμόσει το ΠΑΣΟΚ ως φάρμακο στην οικονομική κρίση. Πολύ πριν έρθει ο ίδιος ο Σαμαράς με τη ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ είχε φέρει το πνεύμα τους και την πολιτική τους. Γι’ αυτό και ο Παπανδρέου ζητούσε επιμόνως το 2011 και τη φυσική τους παρουσία στην κυβέρνηση. Σου λέει, δεν γίνεται να εφαρμόζω δεξιά πολιτική χωρίς τη δεξιά. Δηλαδή και κερατωμένος και δαρμένος. Την πολιτική ανάσταση του Σαμαρά και της ΝΔ το 2012 την πέτυχαν από κοινού τα τζιμάνια του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ – ο κυρ Φώτης με τις προεδρικές βλέψεις. Και ήταν φυσικό απότοκο της δεξιάς στροφής τους όλο αυτό το κατόρθωμα. Αφού η επιλογή για τη χώρα ήταν να εφαρμοστεί μια δεξιά συνταγή για την κρίση, ποια είναι τελικά η «φυσιολογική» πολιτική λύση; Μα, να αναλάβει η κανονική δεξιά το τιμόνι. Το ΠΑΣΟΚ βρίσκεται σε ολοκληρωτική παρακμή, η σοσιαλδημοκρατία οδηγείται σε πλήρη κατάρρευση και η κεντροαριστερή παράταξη έχει καταντήσει περίγελος, εξαιτίας του ότι δεν είχε προοδευτική λύση απέναντι στην κρίση. Και υποτάχθηκε στις νεοφιλελεύθερες επιταγές, παραδίδοντας τα πάντα στη Μέρκελ. Αντί να αντισταθεί μάλιστα, χαλάρωσε και το απόλαυσε. Υιοθέτησε τη γραμμή της ευρωπαϊκής συντήρησης. Και όχι μόνο αυτό, διότι μπορεί να πει κανείς ότι ήταν αναπόφευκτη η ήττα στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Εφόρμασε από την  πρώτη μέρα, από το 2009 και το 2010 δηλαδή, τις πιο δεξιές πολιτικές σε όλα τα επίπεδα. Άρα, το θέμα δεν είναι ο Σαμαράς - είναι οι πολιτικές επιλογές.

Οι ξένοι διαχειριστές κεφαλαίων και οι εξειδικευμένοι σύμβουλοι τους, χρησιμοποιούν πλήθος διαφορετικών στοιχείων και πληροφοριών για να αξιολογήσουν την κατάσταση της χώρας, της οικονομίας, των τραπεζών κλπ. Μεταξύ αυτών είναι και έρευνες για το πώς ιεραρχούν οι Έλληνες τις οικονομικές τους υποχρεώσεις προς τρίτους. Δηλαδή εκτός της αγοράς τροφίμων,  πως κατατάσσουν οι πολίτες  τις υπόλοιπες οικονομικές τους προτεραιότητες. Από την πλευρά των επαγγελματιών επενδυτών ο στόχος της συλλογής τέτοιων στοιχείων  είναι να διερευνήσουν -μετά από έξι χρόνια ύφεσης και υιοθέτησης σκληρών εισπρακτικών μέτρων για τις οφειλές στο Δημόσιο- πόσο έχει αλλάξει η συναλλακτική συμπεριφορά των πολιτών απέναντι στις τράπεζες. Θέλουν να διερευνήσουν τι συμβαίνει και πως εξελίσσεται η υπόθεση των μη εξυπηρετούμενων δανείων. Στέλεχος που γνωρίζει αυτές τις έρευνες έλεγε ότι η πρώτη προτεραιότητα  πλέον των Ελλήνων είναι να πληρώσουν την Εφορία, ενώ στη δεύτερη θέση είναι οι τυχόν οφειλές προς το ΙΚΑ. Καταλαμβάνουν την πρώτη και τη δεύτερη θέση αντίστοιχα γιατί η συσσώρευση οφειλών συνδέεται με συλλήψεις, δικαστικές διώξεις, κατασχέσεις  κλπ. Στην τρίτη θέση των λογαριασμών που προσπαθούν   να πληρώσουν οι πολίτες έχουμε μια έκπληξη, καθώς φιγουράρει η κινητή τηλεφωνία. Φαίνεται ότι οι Έλληνες αισθάνονται πως χωρίς κινητό τηλέφωνο θα αποκοπούν από την κοινωνία.  Στην τέταρτη θέση έρχονται οι τράπεζες, ενώ άλλοι λογαριασμοί, όπως πχ η ΔΕΗ εμφανίζονται χαμηλότερα, κάπου στην έβδομη –όγδοη θέση, ενώ η ΕΥΔΑΠ που δεν διακόπτει την παροχή βρίσκεται  στη δέκατη θέση. Αν όμως ιεραρχούμε  στην πρώτη θέση τις πληρωμές στην εφορία, γίνεται φανερή η έκταση της  οικονομικής αδυναμίας  των πολιτών, όταν 2.428.233 έλληνες -σχεδόν ένας στους δύο φορολογούμενους-  έχει καθυστερημένες οφειλές στην εφορία. Μόνον τον Ιούλιο –χωρίς να έχει ξεκινήσει ο ΕΝΦΙΑ- 171.784 φορολογούμενοι άφησαν απλήρωτους φόρους 1,28 δις. Και οι ξένοι επενδυτές που έχουν τα δικά τους ενδιαφέροντα αναρωτιούνται: Αν αυτά συμβαίνουν με την πληρωμή φόρων, τι γίνεται με τις πληρωμές στις τράπεζες  που είναι στην τέταρτη θέση όσον αφορά τη σειρά σπουδαιότητας;     Να σημειωθεί ότι  για τα λεγόμενα κόκκινα δάνεια δεν έχουμε ακριβή και πρόσφατη εικόνα. Τα χρηματοπιστωτικά ιδρύματα  αναφέρουν σε μηνιαία  βάση στην Τράπεζα Ελλάδος και η τελευταία ανακοινώνει την πιστωτική επέκταση. Οι αναφορές γίνονται στο τέλος κάθε μήνα και αμέσως ακολουθεί τον επόμενο μήνα η ανακοίνωση για την εξέλιξη της πιστωτικής επέκτασης. Για τα κόκκινα δάνεια όμως  το μόνο που ξέρουμε είναι  ότι έφθασαν τα 77 δις. και αυτό επειδή το  ανέφερε ο Γ. Στουρνάρας μιλώντας στη Βουλή. Αλλά τα στοιχεία αυτά προέρχονται από μια έκθεση διοικητή που εκδόθηκε πριν 4-5 μήνες και είχε νούμερα που αναφέρονται στον Σεπτέμβριο 2013. Eίναι ένα πολύ σοβαρό θέμα για μένουν σκιές και να δημιουργούνται ερωτήματα.

Είναι αλήθεια,  ότι όταν σε πνίγουν τα προβλήματα, ελάχιστο έως καθόλου ενδιαφέρον έχεις να μάθεις τι γίνεται παραδίπλα. Σου αρκούν τα δικά σου. Κατ΄ αναλογίαν το ίδιο συμβαίνει και σε γενικότερο επίπεδο. Όλοι μας ασχολούμαστε με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες στην καθημερινότητα και αγωνιούμε αν θα τα καταφέρουμε με τους φόρους και τις υποχρεώσεις, αν οι ρυθμίσεις στον ΕΝΦΙΑ μας αφορούν ή όχι, αν οι δόσεις στα χρέη μας θα αυξηθούν, αν η τρόικα δώσει το πράσινο φως στην κυβέρνηση για φοροελαφρύνσεις, αν θα αρχίσουν οι συζητήσεις για διευθέτηση του χρέους, αν η εύθραυστη  πλειοψηφία της κυβέρνησης αντέχει, αν τούτη η Βουλή μπορεί να εκλέξει πρόεδρο ή αν θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές. Έτσι, κοιτώντας τα δικά μας που ούτε λίγα είναι ότι ελάσσονος σημασίας, φοβάμαι ότι χάνουμε τη γενικότερη εικόνα που υπάρχει στο κάδρο. Το ίδιο πράττει και η κυβέρνηση προσπαθώντας μέρα με τη μέρα να πετύχει ότι μπορεί περισσότερο ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Η γενικότερη όμως εικόνα η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα ,έχει νομίζω πολύ μεγαλύτερη αξία από το τι επιδιώκουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, οι υπουργοί τους, ο Τσίπρας κλπ. Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει και είναι βέβαιο πως το αμέσως επόμενο διάστημα, θα αναληφθούν πρωτοβουλίες και αποφάσεις που κανείς δεν ξέρει σε τι βαθμό  και πώς θα μας επηρεάσουν. Δεν είναι δυνατόν να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν η Ιταλία μπήκε ξανά σε ύφεση και έχει ένα χρέος κοντά στα 2,5 τρισ. ευρώ και ζητάει από τους υπόλοιπους  Ευρωπαίους πίστωση  χρόνου. Δεν είναι δυνατόν η δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γαλλία, να αντιμετωπίζει  τόσα εσωτερικά προβλήματα και στην πράξη να μην παίρνει ουσιαστικά κανένα περιοριστικό μέτρο, όντας η κυβέρνηση αδύναμη και ο πρόεδρος της  άβουλος και αναποφάσιστος από τα πολλά πλήγματα που έχει δεχθεί τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στο εξωτερικό. Ούτε φυσικά η Γερμανία ανέμενε πως  το συνεχώς αυξανόμενο ΑΕΠ της θα έδειχνε σημεία κόπωσης και αναστροφής ή ότι  θα συνέβαιναν όλα αυτά με τη Ρωσία  τα οποία κτυπούν καμπανάκι για ολόκληρη την Ευρώπη από τα οικονομικά αντίμετρα του Πούτιν. Για να μη πούμε και για την κατάσταση και στις υπόλοιπες χώρες  του Νότου αλλά και την ανησυχητική  διόγκωση των ευρωσκεπτικιστών και των ακροδεξιών. Είναι βέβαιο   ότι κάποιες αποφάσεις θα πάρουν χωρίς να  είναι προβλέψιμο αν θα είναι προς την κατεύθυνση της χαλάρωσης της  ευρωπαϊκής πολιτικής λιτότητας ή αν θα είναι κάποιες παρεμβάσεις σε νομισματικό επίπεδο από την Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα. Όπως επίσης είναι δύσκολο να  πει κανείς τι θα γίνει με την περίπτωση μας κι αν οι όποιες εξελίξεις στην ΕΕ θα μας περιλαμβάνουν μέσα στο γενικότερο πακέτο ή αν  θα μας αφήσουν έξω από τις εξελίξεις να συνεχίζουμε στην πιστή εφαρμογή του αδιέξοδου σχεδίου τους. Όμως κι όλα  όσα  πρόκειται να συμβούν ακόμα κι αν είναι ευνοϊκά και για μας, ούτε και τότε χρειάζεται εφησυχασμός και οραματισμός επιστροφής στα προ 2009 επίπεδα ζωής. Και είναι άλλη μια παράμετρος την οποία ούτε θέλω να τη σκέφτομαι κι έχει τη βάση της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εκεί λοιπόν, στη Μέκκα του καπιταλισμού, τα τελευταία χρόνια οι αγορές ακολουθούν ένα ξέφρενο πάρτυ  και κάθε τόσο σπάνε ένα ακόμα ανοδικό ρεκόρ στις μετοχές καθώς τα ομόλογα έχουν πάψει από καιρό να είναι  το ασφαλέστερο επενδυτικό λιμάνι. Τι θα γίνει όμως όταν αυτές οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές φούσκες σκάσουν και δημιουργηθεί μέσα στα πλαίσια της κυκλικότητας της οικονομίας ένα ακόμα κραχ στις αγορές; Πόσο και σε τι βάθος θα επηρεάσουν τη μικρή Ελλάδα που 5 χρόνια τώρα προσπαθεί απελπισμένα να σηκώσει κεφάλι; Και πολύ περισσότερο τι θα  συμβεί στους δύσμοιρους πολίτες που  έχουν τραβήξει και συνεχίζουν να τραβούν,  του Χριστού πάθη από τα μνημόνια και τις εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόζουν στις πλάτες τους; Καλύτερα να μην τα σκεφτόμαστε. Ή μάλλον ας κάνουμε  και πάλι focus  στα καθημερινά μας με τις δόσεις και τις υποχρεώσεις μας, στα μικρά και μεγάλα άγχη και στις αγωνίες μας για επιβίωση. Καλύτερα να μην ξέρουμε και να ελπίζουμε πως  όπου να 'ναι βγαίνουμε από τα...μνημόνια! Άλλωστε ακόμα κι αν ο Σαμαράς  δεν μας βγάλει από την κρίση, έχουμε... εναλλακτική τον Τσίπρα που θα θέσει τέρμα στην κρίση σκίζοντας τα μνημόνια!

Μία ωραία ατμόσφαιρα είναι εκεί στη ΝΔ με τις αναζητήσεις τους για δεξιά ή κεντροδεξιά ή κεντρώα ανοίγματα μήπως και αυξήσουν τα γλισχρά ποσοστά του κόμματος. Η ΝΔ πέτυχε το μεγαλύτερο ποσοστό της σε ομαλή περίοδο το 2004 με το άνοιγμα προς το κέντρο που το είχε βαπτίσει “μεσαίο χώρο”. Δέκα χρόνια μετά και αφού έπεσε το 2012 στο 18,7% τα μισά στελέχη της μιλούν για στροφή προς τα δεξιά. Οι προερχόμενοι από τον ΛΑΟΣ Βορίδης και Γεωργιάδης προτείνουν προσκλητήριο σε όλους τους εκτός των τειχών Καρατζαφέρη, Πολύδωρα, Ζώη, Νικολόπουλο, Καμμένο.  Η πρόταση βασικά αφορά τον κ. Καρατζαφέρη ο οποίος έχει δείξει σχετικό ενδιαφέρον. Το περίεργο είναι ότι την σχετική αναζήτηση την ενθαρρύνει ο στενός συνεργάτης του κ. Σαμαρά Χρύσανθος Λαζαρίδης. Περίεργο όχι για τις ακροδεξιές απόψεις του κ. Λαζαρίδη που -όπως και ο κ. Μπαλτάκος- φέρεται πεπεισμένος ότι μόνο με στροφή προς τα δεξιά μπορεί η ΝΔ να αυξήσει τα ποσοστά της. Αλλά επειδή φαίνεται να ξεχνά την πολεμική του κ. Καρατζαφέρη μόλις το 2012 εναντίον του αρχηγού του όταν έλεγε “άπαξ προδότης, πάντα προδότης” και τον αποκαλούσε “τρελαντώνη” από το Βήμα της Βουλής. Δεν ομονοούν όμως όλοι στη ΝΔ. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης για παράδειγμα κινείται στο άλλο άκρο λέγοντας ότι “η ΝΔ δεν είναι μαντρί και δεν πρόκειται να καθίσω στα ίδια έδρανα με αυτούς που με έλεγαν γερμανοτσολιά και φασίστα”. Από κοντά και οι καραμανλικοί με τον Γιώργο Βλάχο να δηλώνει ότι μόνο όσοι ζητήσουν συγγνώμη για όσα έχουν πει και κάνει μπορούν να επιστρέψουν. Οι καραμανλικοί που δεν ξεχνούν την ρήση του δικού τους αρχηγού -δεν συνεργάζομαι με τα άκρα είχε πει ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής για τον Γιώργο Καρατζαφέρη- βάζουν όρους που απλά δεν θα τηρηθούν. Ο Μάξιμος Χαρακόπουλος ο οποίος μετά την παραίτησή του από την θέση του αναπληρωτή υπουργού Γεωργίας -για την οποία δικαιώθηκε από τις εξελίξεις- χτυπά κάθε εβδομάδα με διαφορετικό θέμα υποστήριξε ότι η διεύρυνση δεν μπορεί να περιοριστεί σε ευκαιριακές διαγραφές. Έχει όμως και συνέχεια το θέμα με τον γραμματέα του κόμματος Ανδρέα Παπαμιμίκο να στηρίζει την στροφή του κόμματος προς το κέντρο. Ο προστατευόμενός του, πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ Σάκης Ιωαννίδης δήλωσε ότι “η διεύρυνση δεν πραγματοποιείται με την προσθήκη νέων προσώπων αλλά χρειάζονται καινούργιες πολιτικές και ιδέες”. Η αντίθεση όμως αγγίζει και το στενό πρωθυπουργικό περιβάλλον. Στον αντίποδα του κ. Λαζαρίδη ο Δημήτρης Σταμάτης δεν δείχνει να στέργει το άνοιγμα στον Γιώργο Καρατζαφέρη. Το σκεπτικό όσων διαφωνούν είναι ότι ο κ. Καρατζαφέρης δεν θα φέρει ούτε το σύνολο των οπαδών του στη ΝΔ ενώ μπορεί να ενισχύσει τις επιφυλάξεις που έχουν πολλοί κεντρώοι ψηφοφόροι. Οι δε υπέρμαχοι της δεξιάς στροφής ξεχνούν ότι οι δεξιοί ψηφοφόροι τους απέρριψαν λόγω της μνημονιακής τους υποταγής και των δεινών που επισώρευσε στα λαικά στρώματα και όχι λόγω της πολιτικής τους ιδεολογίας. Είναι μάλιστα αστείο ότι την ώρα που τα ίδια πρόσωπα λένε ότι έχουν ξεπεραστεί οι διακρίσεις δεξιά-αριστερά μιλούν για κεντροδεξιά ανοίγματα. Δείχνουν όλα αυτά ότι το πολιτικό προσωπικό της χώρας που ευθύνεται με λάθη και παραλείψεις για την καταστροφή της χώρας επιμένει να χρησιμοποιεί τις ίδιες παλιές μεθόδους για να εξαπατήσει την κοινωνία. Αντιστοίχως από την πλευρά του ΠΑΣΟΚ που στήνουν πανηγύρια για την 3η Σεπτέμβρη. Σαν να έχει σχέση το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου με το τρίπτυχο “εθνική ανεξαρτησία, λαική κυριαρχία, κοινωνική απελευθέρωση” με το νεοφιλελεύθερο εξάμβλωμα του Κώστα Σημίτη και του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος παρέδωσε την χώρα σαν πειραματόζωο στο ΔΝΤ.