Βασίλης Στεφανακίδης

Σαφώς και δεν είναι ό,τι το καλύτερο να διαπραγματεύεται κανείς με το πιστόλι στον κρόταφο.

Μπορεί το επικοινωνιακό επιτελείο και η αναμφισβήτητη καπατσοσύνη του να ομιλεί πάλι περί μεγάλης διπλωματικής και οικονομικής επιτυχίας με τον Πούτιν, αλλά εμένα να με συμπαθάτε, δεν την έχω κατανοήσει ακόμα. Πέραν των πολιτιστικών συνεργασιών και την επιβεβαίωση των ιστορικών δεσμών των δύο χωρών, δεν είδα κάτι απτό και πρακτικό.

Κάποιοι από τους υπουργούς αυτής της κυβέρνησης σημειώ­νουν ένα σημαντικό ρεκόρ. Κατάφεραν να μας «τρελάνουν» μέσα σε ελάχιστο διάστημα. Με μια ακράτεια δηλώσεων όπου βρουν μικρόφωνο, όχι απλώς διαψεύδει ο ένας τον άλλον, αλλά έχουν φτάσει στο υπέρτατο σημείο παράκρουσης να διαψεύδουν και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Παρακολουθώντας κανείς συστηματικά την καθημερινή ειδησεογραφία του τελευταίου διαστήματος, κινδυνεύει σοβαρά από καταθλιπτικά επεισόδια.

Απορώ, όπως και πολλοί άλλοι, γιατί προκάλεσε τη συζήτηση στη Βουλή ο πρωθυπουργός με τους αρχηγούς των κομμάτων, τη στιγμή που έχει δεδομένο από παλιότερες δηλώσεις των Σαμαρά, Βενιζέλου και Θεοδωράκη ότι θα τον στηρίζουν σε κάθε προσπάθεια να βρεθεί λύση και να μείνει η χώρα στο ευρώ.

Αυτή τη φορά το έχουν πάρει στα σοβαρά και θα παρουσιάσουν μια αξιόπιστη λίστα μεταρρυθμίσεων-μέτρων ή θα συνεχίσουν τη δημιουργική ασάφεια;

Τι ειπώθηκε και τι δεν ειπώθηκε στο ασύνηθες τετράωρο δείπνο Μέρκελ-Τσίπρα, δεν το έχουμε μάθει ακόμα και ενδεχομένως να μην το μάθουμε ποτέ. Εικασίες θα μπορούμε να κάνουμε μόνο βλέποντας τα έργα και τις ημέρες της κυβέρνησης εφεξής.

Αν υποθέσουμε πως η ύστατη προσπάθεια της κυβέρνησης είναι η επίτευξη πολιτικής λύσης στο οικονομικό πρόβλημα της χώρας, τότε νομίζω πως πρέπει να ανησυχούμε βαθιά.

Οι μέρες και οι ώρες που ζούμε το τελευταίο διάστημα χαρακτηρίζονται από έναν καταιγιστικό ρυθμό επιθέσεων κατά της Ελλάδας απ' όποιον ξένο έχει δημόσιο λόγο.