Βασίλης Στεφανακίδης

Τις τελευταίες μέρες ανέβηκαν επικίνδυνα οι τόνοι της πολιτικής αντιπαράθεσης με αφορμή τη γνωστή (και αμετροεπή) δήλωση του Αδωνη Γεωργιάδη πως θα βγάλει τα λεφτά του στο εξωτερικό αν έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ. Και δυστυχώς, ένα πάρα πολύ ευαίσθητο και κρίσιμο ζήτημα, αυτό των καταθέσεων, πέρασε για άλλη μια φορά σε ανεύθυνα χείλη ανεξάρτητα από τον πολιτικό τους χρωματισμό, αγνοώντας πως και μόνο η συζήτηση γι’ αυτά τα θέματα δημιουργεί πρόβλημα στο εύθραυστο τραπεζικό μας σύστημα. Ξεθάβει δηλαδή τον μόνιμο φόβο τραπεζιτών και κυβερνήσεων, το λεγόμενο (και μακριά από δω) bank run, που από τη μια στιγμή στην άλλη μπορεί να επιφέρει την πλήρη κατάρρευση. Σαφώς λόγω της πολιτικής αβεβαιότητας που έχει δημιουργηθεί εσχάτως και με αφορμή την εκλογή -σε λίγους μήνες- νέου Προέδρου της Δημοκρατίας εμφανίζονται στην οικονομία πολλά σημάδια από αυτό που οι Αγγλοσάξονες λένε «wait and see». Και μέχρις ενός σημείου είναι λογικό και επόμενο, καθώς βασικές αρχές για κάθε επενδυτή και κεφαλαιούχο στην επιλογή τοποθέτησης των χρημάτων του είναι η πολιτική σταθερότητα, το σταθερό νομικό και φορολογικό περιβάλλον, αλλά και η μειωμένη γραφειοκρατία. Κι αυτά τα στοιχεία στη χώρα μας είναι είδη εν ανεπαρκεία. Η πολιτική αβεβαιότητα είναι ηλίου φαεινότερη, καθώς ο πολυπόθητος αριθμός των 180 βουλευτών που αναζητούν οι κυβερνητικοί εταίροι μοιάζει σχεδόν ακατόρθωτος και επομένως μοιραία μέχρι τον Φεβρουάριο - Μάρτιο θα οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές, γεγονός που δεν είναι ό,τι καλύτερο για τη φάση που διανύει η χώρα και με τόσα ανοιχτά μέτωπα. Το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, το οποίο επιδιώκει με κάθε τρόπο την προσφυγή στις κάλπες, ναι μεν δημοσκοπικά εμφανίζεται πρώτο και άρα θα επιδοτηθεί με το bonus των 50 εδρών, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει ότι μπορεί να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Οι δε προοπτικές να συνεργαστεί με κάποιο άλλο κόμμα, επί του παρόντος τουλάχιστον, δεν προκύπτουν από πουθενά. Και όπως έχουν δηλώσει κατ’ επανάληψη στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, αν δεν προκύψουν συνεργασίες, θα οδηγηθούμε σε απανωτές εκλογικές αναμετρήσεις μέχρις ότου αποκτηθεί... αυτοδυναμία! Το αν αντέχει η χώρα σε αυτή τη φάση ακυβερνησία και μακρά προεκλογική περίοδο είναι ένα θέμα που μάλλον δεν απασχολεί την αντιπολίτευση. Πρόσθετο στοιχείο στην πολιτική αβεβαιότητα είναι επίσης οι θολές και αδιευκρίνιστες θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ σε μια σειρά από θέματα, από το χρέος και τους δανειστές, το νόμισμα και τη θέση της χώρας στην Ε.Ε. μέχρι την αντίληψή τους για τις ιδιωτικοποιήσεις, τις ξένες επενδύσεις, αλλά και τον τρόπο φορολόγησης των επιχειρήσεων και της μεγάλης ιδιοκτησίας. Οσο οι κανόνες δεν ξεκαθαρίζονται τόσο οι επιφυλάξεις των επενδυτών θα εντείνονται. Η νομική και φορολογική σταθερότητα είναι ένας άλλος παράγοντας, ο οποίος ούτως ή άλλως είναι και σήμερα μεγάλο ζητούμενο, καθώς στα 4 τελευταία χρόνια δεν έμεινε πέτρα στην πέτρα. Εχουν ψηφιστεί δε τόσοι νόμοι όσοι στα τελευταία 40 χρόνια, σε βαθμό που λογιστές και νομικοί να σηκώνουν απεγνωσμένα τα χέρια σε καθημερινή βάση. Φανταστείτε να έρθει στην εξουσία ο ΣΥΡΙΖΑ και να καταργήσει, όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται, τους περισσότερους από αυτούς και να φέρει στη θέση τους άλλους που θα εξυπηρετούν το πρόγραμμά του. Και όλα αυτά υπό την αίρεση ότι δεν θα διαταραχθούν οι σχέσεις με τους δανειστές και εταίρους μας στην Ευρώπη και δεν θα τεθεί σε αμφισβήτηση η θέση μας στην Ε.Ε. και στο ευρώ. Γιατί, όπως καταλαβαίνει κανείς, αν κι αυτά τεθούν εν αμφιβόλω, τότε δεν θα μιλάμε για αβεβαιότητες και νομικές - φορολογικές σταθερότητες, γιατί θα είναι το τελευταίο που θα μας απασχολεί. Τούτων δοθέντων, είναι ανεύθυνο και επικίνδυνο να φέρνει ο οιοσδήποτε, ανεξάρτητα αν είναι ή δεν είναι ενδεχόμενο, θέμα απόσυρσης καταθέσεων, γιατί κάνει αναίτια κακό στον δημόσιο πολιτικό διάλογο και προσφέρει χείριστες υπηρεσίες στην κοινωνία και τους ταλαίπωρους πολίτες για χάρη των οποίων όλοι κόπτονται.

Αναμφίβολα η ανακάλυψη της Αμφίπολης, έχει διεγείρει το ενδιαφέρον και την προσμονή για την ολοκλήρωση της έρευνας, όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και σε όλο τον κόσμο. Αίφνης η αίγλη της επιστήμης της αρχαιολογίας αλλά και των ανθρώπων που ασχολούνται με αυτό το εξόχως ενδιαφέρον αντικείμενο, εξυψώθηκε στα ουράνια. Και άκουσα από πολλούς φίλους και γνωστούς να λένε πως “μακάρι να είχα την ευκαιρία να ήμουν κι εγώ εκεί κι ας κουβάλαγα χώματα μόνο, μέσα στο ζεμπίλι”. Είναι δε λογικό, η αγωνία για την έρευνα και τα πιθανά νέα ευρήματα, μέρα με τη μέρα να κορυφώνεται. Έχουμε πλέον να συζητούμε και κάτι διαφορετικό και πολύ ευχάριστο, πέραν της μιζέριας και των ανείπωτων οικονομικών δεινών που όλοι αντιμετωπίζουμε τα τελευταία χρόνια. Σκάσαμε ένα χαμόγελο, βγάλαμε ένα επιφώνημα θαυμασμού βλέποντας τις σφίγγες και τις Καρυατίδες. Μείναμε έκθαμβοι από τις λεπτομέρειες της τεχνικής σ' αυτά τα πρώτα ευρήματα και οι περισσότεροι από εμάς δεν σταθήκαμε στη σεναριολογία που αναπτύσσεται για τον ένοικο του ταφικού μνημείου ούτε στην χρονολογία κατασκευής αλλά σ' αυτό καθαυτό το εύρημα. Όμως στην πράξη, έρχεται η ίδια η επιστημονική κοινότητα των αρχαιολόγων, ή τέλος πάντων κάποια μέλη της, για να απομυθοποιήσουν και την επιστήμη τους και το ρόλο τους και να αποκαλυφθούν σε όλους εμάς τους αδαείς, ότι και ανάμεσα στους αρχαιολόγους παρά τους βαρύγδουπους τίτλους τους και τις περγαμηνές τους,υπάρχουν κάποιοι μικροί, ζηλόφθονοι, ιδιοτελείς, ετερόφωτοι και ετεροπροσδιοριζόμενοι που χάριν μιας ολιγόλεπτης δημοσιότητας δεν έχουν κανένα πρόβλημα να ξεκατινιάζονται σε δημόσια θέα. Κι όλοι εμείς το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι κρίμα. Κρίμα για τους ίδιους, κρίμα για την μικροπρέπεια τους και κρίμα για το όποιο έργο μικρό ή μεγάλο έχουν στο βιογραφικό τους. Απρόκλητοι και απρόσκλητοι( το μαρκούτσι δεν θεωρείται πρόσκληση) αναλαμβάνουν να κρίνουν και να συμπεράνουν για μια εν εξελίξει ανασκαφική ενέργεια και με μια ακατανόητη απολυτότητα, να θάψουν τους συναδέλφους τους που είχαν την τύχη, αυτοί να φέρουν στο φως του ήλιου κάποια ούτως ή άλλως σπουδαία ευρήματα. Ως θεατής, δεν κρύβω την ιδιαίτερη συμπάθεια μου στην επικεφαλής του έργου της Αμφίπολης την κ. Περιστέρη όχι μόνο για την αδιαμφισβήτητη επιτυχία της αλλά κυρίως για τη σεμνότητα της και τις φειδωλές της δηλώσεις. Ούτε πρόωρες εικασίες, ούτε πομφόλυγες ούτε υπερφίαλες υποσχέσεις και προσδοκίες. Αυτά βρήκαμε μέχρι τώρα, αυτά κάνουμε ,έτσι προχωράμε, τέλος. Αντί λοιπόν σύσσωμη η αρχαιολογική επιστημονική κοινότητα να σταθεί αλληλέγγυη στην προσπάθεια της ομάδας Περιστέρη, κάθε μέρα εμφανίζεται κάποιος ή κάποια συνάδελφος της να επιδοθεί σε μια προσπάθεια απομείωσης της ανακάλυψης. Με αποκορύφωμα την κ. Παλαγγιά η οποία δεν αρκέσθηκε στην πρώτη απόλυτη διαπίστωση της( μέχρι τώρα ήξερα ότι στις επιστήμες, ουδείς ποτέ διεκδίκησε την απόλυτη γνώση για τον εαυτό του) ότι ο τάφος είναι Ρωμαϊκός αλλά όταν είδε ότι η άποψη της συναντά έντονες αντιδράσεις, κατέβηκε ακόμα ένα σκαλοπάτι στον ευτελισμό της επιστήμης της , υποστηρίζοντας ούτε λίγο ούτε πολύ ότι, η Αμφίπολη είναι show που εξυπηρετεί πολιτικές και εθνικές σκοπιμότητες! Και το λέει ποια; Η αρχαιολόγος που το 2008 δημοσίευσε ολόκληρη επιστημονική μελέτη με την οποία υποστήριζε ότι στη Βεργίνα δεν είναι θαμμένος ο Φίλιππος ο Β, μελέτη για την οποία κατηγορήθηκε( δίκαια ή άδικα δεν είμαι σε θέση να το κρίνω) ότι εξυπηρετούσε την επιχειρηματολογία των Σκοπιανών. Κι ενώ τότε, το 2008, εξεμάνη γιατί την κατηγόρησαν για φιλοσκοπιανή, έρχεται σήμερα, να συνεχίσει τις επιστημονικές της κρίσεις και για το νέο εύρημα, αδιαφορώντας αν θα εγείρει την μήνιν τόσο των συναδέλφων της όσο και της διεθνούς επιστημονικής κοινότητας. Σαφώς στην οιαδήποτε επιστήμη αλίμονο αν υπάρχουν στεγανά και δεν εκφράζεται ελεύθερα η κάθε άποψη. Αρκεί όμως αυτό να μη γίνεται μέσα από τις τηλεοράσεις αλλά στα θεσμικά επιστημονικά όργανα για να υπάρχει και ο αντίλογος και τα αντεπειχειρήματα. Ακόμα δε και στην περίπτωση που αποδειχθούν ακριβείς οι ισχυρισμοί της, η όλη ανακάλυψη δεν παύει να είναι σπουδαία και καμιά δήλωση καμιάς Παλαγγιά δεν μπορεί να μειώσει την αξία της. Και σε τελική ανάλυση, η μόνη που δεν έχει εκτεθεί αρνητικά, είναι η μετρημένη στα λόγια κ. Περιστέρη, κάτι που δεν μπορούν να ισχυρισθούν αρκετοί από τους συναδέλφους της.

Σε όλη την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας απαντώνται φαινόμενα υπερβολικής “επένδυσης” και προσμονής  αμέριστης βοήθειας από τον ξένο παράγοντα για παντοειδή θέματα που απασχολούσαν το εσωτερικό της χώρας. Ακουμπούσαμε τις ελπίδες μας στους ξένους πότε για οικονομική βοήθεια, πότε για στρατιωτική βοήθεια και ενίοτε ζητούσαμε μέχρι να  απειλήσουν οι ξένοι  τους δικούς μας εχθρούς! Όταν έγινε γνωστή η  συνάντηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ, όλοι, από τα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες, άρχισαν να σεναριολογούν και να στοιχηματίζουν αν θα μας δώσει κάτι η Μέρκελ ή αν  θα την πάθουμε όπως και ο Γάλλος πρωθυπουργός που προηγήθηκε του Σαμαρά. Όχι πως και η κυβέρνηση δεν καλλιέργησε  αφρόνως, ένα κλίμα αισιοδοξίας γι' αυτή τη συνάντηση , για να αναγκασθεί να αναδιπλωθεί και να χαμηλώσει τον πήχυ των προσδοκιών την τελευταία στιγμή. Και αφού έγινε η συνάντηση και οι κοινές δηλώσεις, έσπευσαν οι της αντιπολίτευσης να ξεσπαθώσουν πως η λέξη διαπραγμάτευση για τον Σαμαρά είναι άγνωστη, να μιλήσουν για θλιβερή εικόνα και λόγια παρηγοριάς, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν δυο πράγματα απλά. Πρώτον, ακόμα κι αν έκαναν συζήτηση, για ρύθμιση του χρέους, για φοροελαφρύνσεις, για την απομάκρυνση του ΔΝΤ, για το χρηματοδοτικό κενό κλπ, δεν επρόκειτο επ' ουδενί να βγουν και να τα ανακοινώσουν. Άλλωστε τέτοια θέματα δεν επιλύονται σε μια συνάντηση μιας ώρας. Δεύτερον,η  Γερμανία όσο μεγάλη οικονομική δύναμη κι αν είναι μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί απροσχημάτιστα να καπελώσει τους άλλους εταίρους και να αποφασίσει για το ελληνικό χρέος μόνη της και στη συνέχεια να τους στείλει το λογαριασμό. Και τρίτον θα ήταν ανόητο εκ μέρους της  να  βγει μέσ' την καλή χαρά  να ανακοινώσει  χαλάρωση της λιτότητας και φοροελαφρύνσεις για τους Έλληνες  όταν και η ίδια, κάθε ώρα και στιγμή, λογοδοτεί στο εσωτερικό της και στους Γερμανούς φορολογούμενους. Επομένως, γιατί προσδοκούσαμε αφελώς (όσοι τέλος πάντων προσδοκούσαν)  ότι από τη συνάντηση αυτή θα άλλαζε η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη; Μήπως σε μια τέτοια συνάντηση μπορούν να πατήσουν κουμπί και να λυθούν δια μαγείας όλα τα θέματα που μας απασχολούν; Προφανώς όχι. Πάντως , κατά πόσο μπήκαν στην ουσία των καυτών θεμάτων που απασχολούν τη χώρα μας, θα το μάθουμε εν ευθέτω χρόνω και οι όποιες εξελίξεις είτε στο θέμα της ρύθμισης του χρέους είτε στη χαλάρωση της λιτότητας ,είναι προφανές  ότι θα γίνονται βήμα-βήμα και πάντως  μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες και λειτουργίες της ΕΕ και πάντα σε συνάρτηση με τις εξελίξεις και στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν  δημοσιονομικά προβλήματα και  εκτός ορίων ελλείμματα. Φρονώ δε ότι ,η ανάγνωση από το χαρτί, που έκανε ο κ. Σαμαράς τόσο  στα θετικά αποτελέσματα που  σημειώνει η χώρα αλλά και στην ανάγκη φοροελαφρύνσεων στο ελληνικό λαό, είναι μια θετική εξέλιξη και σίγουρα δεν ειπώθηκαν χωρίς και τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ. Και μπορεί  αυτά να μην είναι το άπαν, σίγουρα όμως δεν είναι και αμελητέα. Πολλώ δε μάλλον δεν ήταν άνευ ουσίας η συνάντηση ή ήττα όπως έσπευσαν να δηλώσουν για εσωτερική κατανάλωση οι πολιτικοί του αντίπαλοι.  

Καταλαβαίνω πως η λέξη «αξιολόγηση» είναι μια αποκρουστική έννοια στο Δημόσιο και γι’ αυτό οι περισσότεροι υπάλληλοι την αντιμάχονται και την εξοβελίζουν. Και είναι λογικό (αλλά όχι αποδεκτό) να προσπαθούν να την αποτρέψουν όταν ανοήτως από την κυβέρνηση έβαλαν την αξιολόγηση στην ατζέντα των μεταρρυθμίσεων της Δημόσιας Διοίκησης σε συνδυασμό με τις απολύσεις. Δηλαδή επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί η αξιολόγηση ως αγωγός δημιουργίας μιας δεξαμενής υπαλλήλων προς απόλυση! Παράλληλα, εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια έρευνα «νομιμότητας» των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων. Αν δηλαδή οι τίτλοι σπουδών που έχουν καταθέσει στις υπηρεσίες τους αλλά και όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι νόμιμα. Ηδη, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί οι έλεγχοι έχουν ανακαλύψει ουκ ολίγες περιπτώσεις πτυχίων-μαϊμού και ήδη έχουν κινηθεί οι νομικές διαδικασίες. Σε εκκρεμότητα βρίσκονται ακόμα οι έλεγχοι σε δήμους αλλά και αρκετούς οργανισμούς. Ερχονται λοιπόν τώρα 19 από τους νεοεκλεγέντες δημάρχους (οι περισσότεροι από την αντιπολίτευση) και μαζί τους η νέα περιφερειάρχης Αττικής κυρία Ρένα Δούρου και αρνούνται να επιτρέψουν τους ελέγχους νομιμότητας (όχι της αξιολόγησης) στα... βιλαέτια τους. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν τα αυτονόητα και κρύβουν κάτω από το χαλί όλα τα στραβά και ανάποδα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτεία τις τελευταίες δεκαετίες, όπου ένα προεκλογικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80 («Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία») έγινε ο μοχλός καταρράκωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ανάμεσα στους πολίτες. Μια κομματοκρατία, πότε με τους «συντρόφους» και πότε με τα «δικά μας παιδιά», που ταλανίζει τη χώρα 40 χρόνια και την οδήγησε στο σημερινό χάλι της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης όλων των «σταθερών» που είχαμε γνωρίσει και όλων όσα θεωρούσαμε θέσφατα. Κι ενώ έστω και τώρα κόμματα και πολίτες θα έπρεπε να κατανοήσουν πως είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία με μεθόδους και πρακτικές σοβιετικού τύπου, έρχεται η κυρία Δούρου, η οποία εκπροσωπεί το κόμμα που ευαγγελίζεται ότι θα μας σώσει και θα επαναφέρει την ελπίδα στους χαροκαμένους και εξαθλιωμένους Ελληνες, να μας δείξει με ποιον τρόπο θα το κάνουν. Με συγχωροχάρτια (δεν τα δίνουν ούτε οι Πάπες πια) για όλα τα λαμόγια που τρύπωσαν σε οργανισμούς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, φτάνοντας στο έσχατο σημείο θράσους να εμφανίζουν πέτσινους τίτλους σπουδών; Ετσι αντιλαμβάνεται η Αριστερά την αξιοκρατία, την ευνομία και την καταδίκη του παλαιοκομματικού φαύλου κράτους; Στ’ αλήθεια, όμως, ποιοι έχουν να φοβηθούν από τον έλεγχο των τίτλων σπουδών; Οι νομοταγείς, οι ηθικοί και τίμιοι υπάλληλοι ή οι απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου που με τις πλάτες του βουλευτή, του δημάρχου και του κομματικού παράγοντα τρύπωσαν στο Δημόσιο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα και ζουν εις βάρος όλων; Και γιατί οι συνδικαλιστές με μια κακώς εννοούμενη προστασία των συναδέλφων τους πρέπει να εκτίθενται και να ευτελίζουν τον ρόλο τους; Πολύ δε περισσότερο γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι και τα κόμματα από τα οποία προέρχονται να έχουν ανάγκη την ψήφο τέτοιων υποκειμένων που, αν είχαν τσίπα, θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης μόνοι τους και όχι να χώνονται στα κόμματα και να συνδιαλέγονται την προστασία τους με αντάλλαγμα τη βρώμικη ψήφο τους. Η κυρία Δούρου είναι η πρώτη αριστερή υπερπεριφερειάρχης που ανέλαβε καθήκοντα πριν από μερικές μέρες και η κοινή γνώμη (και όχι μόνο ψηφοφόροι της) περιμένει να δει πώς δια-χειρίζεται την εξουσία που της ανατέθηκε. Ενδεχομένως και να προσπαθεί να καταλάβει πώς θα διαχειριστεί την εξουσία και το κόμμα της, που τώρα βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία και τον δημόσιο τομέα είναι αυτή της η ενέργεια, πολύ φοβούμαι ότι προσφέρει κακές υπηρεσίες στον κ. Τσίπρα και στους συντρόφους της.

Η έννοια της ανταποδοτικότητας στις καθημερινές συναλλαγές του πολίτη, όταν αυτές γίνονται έξω από τα ήθη του δημόσιου τομέα, είναι το Α και το Ω. Πληρώνεις για παράδειγμα την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Όταν κακή τη τύχη  συμβεί το ατύχημα , η ασφαλιστική αναλαμβάνει στα πλαίσια της ανταποδοτικότητας να καλύψει τη ζημιά. Οπότε λες χαλάλι τα ασφάλιστρα. Κατ' ανάλογο τρόπο γίνονται οι καθημερινές συναλλαγές με την αγορά υπηρεσιών και υλικών αγαθών. Όμως αυτοί οι απλοί κανόνες και αρχές, δεν ισχύουν στις σχέσεις  του πολίτη με το Δημόσιο και τα  δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Πληρώνει ο πολίτης υποχρεωτικά και χωρίς άλλη εναλλακτική, κάθε μήνα από το μισθό του ένα σημαντικό ποσό για την ασφάλιση και τη σύνταξη του. Ποσό που αν το πλήρωνε σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, οι παροχές και η ανταποδοτικότητα που θα είχε βάσει συμβολαίου, ισχυρού έναντι οιουδήποτε δικαστηρίου, θα ήταν σούπερ λουξ.   Κι όμως με τα δημόσια ταμεία, είναι ανίσχυρος  να αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί για την κάθε τόσο συρρίκνωση των προσφερομένων υπηρεσιών και την απίστευτη ταλαιπωρία για να απαιτήσει μια ελάχιστη ανταποδοτικότητα στις εισφορές του. Ακόμα ,ενώ πληρώνει για δεκαετίες εισφορές τόσο ο ίδιος όσο και ο εργοδότης του για μια σύνταξη αξιοπρεπή, όταν έρχεται η ώρα της ανταποδοτικότητας, επειδή τα ταμεία έπεσαν έξω, επειδή το κράτος έπεσε έξω ή επειδή η τρόικα θεωρεί ότι οι συντάξεις είναι υψηλές για μια χώρα σαν την Ελλάδα, διαπιστώνει πως το τέλος του εργασιακού του βίου ,σημαίνει κι ένα Γολγοθά πενίας και ευτελισμού μέχρι τον θάνατο. Το εξοργιστικότερο όλων όμως, είναι οι απαράδεκτοι και άδικοι φόροι που με τα μνημόνια παράγιναν και ξεπέρασαν τις αντοχές της πλειονότητας των φορολογουμένων.   Ιδεατά, οι φόροι  που συγκεντρώνει ένα κράτος, πρέπει εκτός από τις ανάγκες λειτουργίας  του , να επιστρέφονται  ως κοινωνικό μέρισμα, είτε μέσα από την ασφάλεια, είτε μέσα από την παιδεία, είτε μέσα από την κοινωνική πρόνοια, αλλά και τις υποδομές, στον πολίτη. Φθάσαμε λοιπόν στο  σημείο σήμερα κι ενώ οι φόροι έχουν εξαφανίσει το διαθέσιμο προς το ζην εισόδημα των περισσοτέρων εξ ημών, η θεωρητική ανταποδοτικότητα  που εν τινι μέτρω  υπήρχε στο παρελθόν, να έχει εξαφανιστεί. Στο επόμενο διάστημα καλούμαστε όλοι και για μήνες, να πληρώνουμε φόρους από τον ΕΝΦΙΑ , το φόρο εισοδήματος,  τέλη  αλλά και τις ρυθμίσεις παλιότερων οφειλών και τα λεφτά αυτά ίσα- ίσα να καλύπτουν δαπάνες του κράτους για τις οποίες δεν ρωτηθήκαμε και προφανώς δεν συμφωνούμε. Πληρώνουμε φόρο κατοχής για ακίνητο  το οποίο έχει φορολογηθεί πολλαπλώς από την ημέρα της απόκτησης του, για να  συνεχίσουμε να πριμοδοτούμε μια στρεβλή αντίληψη για τη λειτουργία του δημοσίου. Το οποίο αν φυσικά προσέφερε ικανοποιητικές  υπηρεσίες στον πολίτη και την κοινωνία  μπορεί να λέγαμε , χαλάλι  τουλάχιστον  οι φόροι μας πιάνουν τόπο. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες λειτουργίας του κράτους, μειώθηκαν δυσανάλογα λίγο, σε σχέση με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων  των πολιτών, έτσι που να έχει γίνει σήμερα κοινή πεποίθηση, ότι σ΄ αυτήν την κυβέρνηση από ελάχιστους θα πιστωθεί η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, ενώ αντίθετα θα χρεωθεί βαρύτατα και τιμωρητικά για τους άδικους και υπέρμετρους  φόρους που επέβαλλε σε όσους ζουν και αναπνέουν νομοταγώς σ' αυτή τη χώρα.  

Ουδείς εχέφρων άνθρωπος, θα διαφωνούσε πως αυτά που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στην ελληνική κοινωνία.  Ένα ζητούμενο, που εντάσσεται στη σφαίρα του αυτονόητου και προφανώς όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλα τα υπόλοιπα κόμματα αν ήταν στο χέρι τους, θα πλειοδοτούσαν σε τέτοια μέτρα, προσφέροντας τα ελάχιστα σε μια κοινωνία που στην κυριολεξία πένεται και κομμάτι αυτής δεν διαθέτει πλέον τα στοιχειώδη για την επιβίωση. Σαφώς κι είναι στίγμα  για την Ελληνική πολιτεία να έχει στους κόλπους της  ανθρώπους που δεν έχουν ένα πιάτο φαΐ και τέσσερις τοίχους με στέγη. Το έργο αυτό  βέβαια, ως ένα βαθμό το κάνουν πράξη διάφοροι φορείς από την εκκλησία, τους Δήμους και τα φιλανθρωπικά σωματεία και δεν είναι δα κάποιο κόστος που να μην μπορεί να το αντέξει το κράτος, όσο φαλιρισμένο κι αν είναι. Σαφώς και όλα τα άλλα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χάιδεψαν ευχάριστα τα αυτιά των χαροκαμένων Ελλήνων και θα ήταν ευχής έργο αν ο οιοσδήποτε πολιτικός όπως κι αν τον λένε, να μπορούσε να τα προσφέρει. Αλλά, να μπορούσε να τα τάξει και να τα υλοποιήσει, με μια ρεαλιστική αναδιανομή των χρημάτων που έχει στη διάθεση του το  καταχρεωμένο ελληνικό κράτος και όχι με μπακαλίστικες αριθμητικές του στυλ  3 δισ. από τη φοροδιαφυγή, 3 δισ από το ΕΣΠΑ, 3 δισ. από το ΤΧΣ και 3 δισ  από    ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων και άρσης της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Αν ήταν τόσο απλό, γιατί  να μην μαζέψουν  6 δισ από τη φοροδιαφυγή και 12 από το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ και να διπλασιάσουν τις παροχές  σε περισσότερους συμπολίτες μας;  Προφανώς κι όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός και αλίμονο σε όσους τα πιστεύουν. Ακόμα και για τους λάτρεις του Χάρρυ Πότερ αυτά είναι  μαγικά που δεν γίνονται. Κι αυτό γιατί: - 30 και πλέον τώρα χρόνια, όλοι οι προϋπολογισμοί της χώρας, έκλειναν πάντα με ελλείμματα( τα οποία και πληρώνουμε σήμερα) γιατί τις όποιες δαπάνες και παροχές μοίραζαν αφειδώς, προϋπολόγιζαν να τις καλύψουν από την ...πάταξη της φοροδιαφυγής! Ήταν όλοι ανίκανοι και άχρηστοι και ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε τα σαΐνια που θα τσακίσουν τους φοροφυγάδες; -Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ είναι  Ευρωπαϊκά κονδύλια που εγκρίνονται για συγκεκριμένους σκοπούς και κανείς δεν  θα δεχτεί να κατευθυνθούν στο κλείσιμο της τρύπας που θα αφήσει η ...κατάργηση του ΕΝΦΙΑ! Θεωρούνται ότι είναι αναπτυξιακά προγράμματα και ουδείς Ευρωπαίος θα έβαζε την υπογραφή του για αλλαγή χρήσης πόσο μάλλον για μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έχει να δώσει ακόμα πολλές εξετάσεις για να πείσει για τον φιλευρωπαϊκό προσανατολισμό του. - Τα 10 περίπου δισ. που υπάρχουν σήμερα στο ταμείο του ΤΧΣ,  προορίζονται για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Τα επερχόμενα stress test θα αναδείξουν  αν και πόσα κεφάλαια  θα απαιτηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Από αυτά που θα περισσέψουν , αν περισσέψουν, η σημερινή κυβέρνηση ευελπιστεί να της επιτρέψουν να τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών της οικονομίας που ήδη τόσο η ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ θεωρούν δεδομένα. Όμως η επιθυμία τους είναι αυτά που θα περισσέψουν, να τα επιστρέψουμε και γι αυτό μας πιέζουν για ένα ακόμα δάνειο και φυσικά ένα ακόμα μνημόνιο(αλλά ποιος θα το τολμούσε). -Όσο τα 3 δισ  από... ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων της καταστολής στην πραγματική οικονομία, θα μου επιτρέψετε να μην το σχολιάσω ,καθώς  οι οικονομικές  μου γνώσεις(παρ' ότι ασχολούμαι με το οικονομικό ρεπορτάζ περί τα  30 χρόνια) θα είναι  αρκετές για να το κατανοήσω. Αλλά για να το λένε οι σοβαροί οικονομολόγοι καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς το φόβο να εκτεθούν, μάλλον έτσι θα είναι! Αυτές λοιπόν είναι οι πηγές χρηματοδότησης των εξαγγελιών Τσίπρα και ευχόμαστε να κάνουμε λάθος  στις εκτιμήσεις μας και όταν  και εάν έρθει στην εξουσία, να ξεδιψάσουμε όλοι μαζί!

Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν πάλι τα μαύρα σύννεφα πάνω από τη χώρα, καθώς οι σχέσεις με την τρόικα περνάνε εκ νέου κρίση και η συνέχιση των διαπραγματεύσεων στο τέλος του μήνα δεν προοιωνίζεται ομαλή γιατί ξεκίνησαν πολύ στραβά στο Παρίσι. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση εσχάτως εμφανίζεται σαν ασυντόνιστη ορχήστρα, με υπουργούς και στελέχη να σολάρουν αδιαφορώντας για τους άλλους. Αποτέλεσμα αυτής της εικόνας είναι και τα απανωτά αυτογκόλ, με κορυφαίο τα κωμικοτραγικά φαινόμενα στο θέμα του ΕΝΦΙΑ. Χωρίς να υπεισέλθω στο περιεχόμενο του φόρου, καθώς επανειλημμένα έχω διατυπώσει την αρνητική άποψή μου, θα παραθέσω μόνο γεγονότα που καταδεικνύουν την κυβερνητική Βαβέλ. Με περιθώριο ενός έτους λόγω αναβολής ετοιμάστηκε ο περίφημος νόμος που θα αντικαθιστούσε το ΕΕΤΗΔΕ, το περίφημο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ. Είχαν δηλαδή έναν ολόκληρο χρόνο για να τον μελετήσουν, να τον διπλοελέγξουν, να τον ξεψαχνίσουν έτσι ώστε όταν θα τον κατέθεταν στη Βουλή να μην είχε αυτά τα παιδαριώδη λάθη που διαπιστώθηκαν στη συνέχεια. Το νομοσχέδιο αυτό, λοιπόν, αφού πέρασε από διάφορες επιτροπές, κατατέθηκε στη Βουλή και οι βουλευτές, αφού το «μελέτησαν» και διατύπωσαν τις παρατηρήσεις τους, το ψήφισαν και έγινε νόμος του κράτους. Και ψηφίστηκε απ’ όλους τους κυβερνητικούς βουλευτές, ακόμα και από αυτούς που την περασμένη εβδομάδα σήκωσαν τα λάβαρα της επανάστασης και αρνήθηκαν την ψήφο τους στη... διόρθωση των λαθών! Στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός εξήγγειλε έκπτωση για τα ξενοίκιαστα και μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα, πλην όμως κανένας από τους συμβούλους, τους λογογράφους του, αλλά ούτε και από το επιτελείο του υπουργείου Οικονομικών φρόντισε από πριν να κοστολογήσει πόσους λιγότερους φόρους σημαίνει η έκπτωση του 20%, με αποτέλεσμα εκ των υστέρων να τρέχουν και να μη φτάνουν για να μην αναγκαστούν να τον εμφανίσουν ανακόλουθο. Και ερχόμαστε τώρα στους βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση και αίφνης διαπίστωσαν ότι ο ΕΝΦΙΑ είναι άδικος φόρος που δεν τον αντέχει ο κόσμος και καλούσαν την κυβέρνησή τους να τον πάρει πίσω! Αλήθεια, αυτοί οι βουλευτές σε ποιον πλανήτη ζουν; Τόσος θόρυβος, τόσες διαμαρτυρίες από κάθε γωνιά της Ελλάδας επί μήνες, τόσες συζητήσεις για τη μνημονιακή υποχρέωση είσπραξης 2,65 δισ. από τα ακίνητα και δεν έριξαν καν μια ματιά τι στο καλό περιλαμβάνει αυτό το νομοσχέδιο που έπρεπε να ψηφίσουν; Ξύπνησαν και τους έπιασαν οι ευαισθησίες όταν τους ήρθε ο λογαριασμός όπως και στους ψηφοφόρους τους; Αν θυμάμαι καλά, κάποιοι βουλευτές της Περιφέρειας είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο -και σωστά- στην αρχική πρόβλεψη για φορολόγηση ακόμα και των κοτετσιών - και αυτό αποσύρθηκε. Ε, δεν έκαναν τον κόπο να διαβάσουν -προτού το ψηφίσουν- στο τελικό κείμενο την παράγραφο που έλεγε ότι τα εκτός αντικειμενικού προσδιορισμού ακίνητα θα υπολογίζονται με τις αντικειμενικές τιμές της εγγύτερης περιοχής όπου υπάρχει αντικειμενικό σύστημα, για να το διορθώσουν οι ίδιοι μέσα στη Βουλή και να μην αναγκαστούν να υποστούν όλη αυτή τη μετέπειτα γελοιοποίηση; Θα μου πείτε, μήπως είναι η πρώτη φορά που οι εθνικοί μας αντιπρόσωποι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων; Εδώ πρωτοκλασάτοι υπουργοί και ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσουν και ζητάμε ευθύνες από απλούς βουλευτές που δεν διαβάζουν τα νομοσχέδια! Με τούτα και μ’ εκείνα, όμως, κατεβαίνουμε κάθε μέρα τα σκαλιά της υποτέλειας, της αναξιοπρέπειας, της ανυποληψίας και της εθνικής υποταγής. Με κουτοπονηριές και τζάμπα μαγκιές προσπαθούμε να απεκδυθούμε των ευθυνών και των υποχρεώσεών μας νομίζοντας ότι οι δανειστές είναι κουτόφραγκοι. Την ίδια στιγμή το κυβερνητικό σχήμα πουλάει για άλλη μια φορά το παραμύθι της εξόδου από την κρίση και της έναρξης της περιόδου των παροχών προς τους πολίτες, οι οποίοι από καιρό έχουν πάψει να τους πιστεύουν και τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Κι αυτό γιατί ξέρουν καλύτερα από την κυβέρνηση πως ο φετινός χειμώνας θα είναι ο χειρότερος της εξαετούς κρίσης παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις.

Εξοργισμένος εμφανίστηκε στη συνέντευξη ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλ. Τσίπρας γιατί τα μέσα ενημέρωσης, εμφάνισαν τα εξαγγελθέντα μέτρα όταν το κόμμα του ανέλθει στην εξουσία, ως παροχές, ενώ κατά τον ίδιο δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρωπιστική βοήθεια!

Έχουμε οξειδωθεί τα τελευταία χρόνια , από τα δεινά που μας επέφερε η χρεοκοπία και μοιραία μέχρις ενός βαθμού, φωτίζουμε καθημερινά τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα στην κοινωνία, των παντοειδών μέτρων που μας επιβάλλουν κατά ριπάς οι δανειστές και προσπαθούν άκομψα έως άγαρμπα να δικαιολογήσουν οι κυβερνήσεις μας.

Οπως αναμενόταν, η διαπραγμάτευση με την τρόικα στο Παρίσι δεν περιείχε συμφωνίες σε θέματα που μας καίνε όπως οι φοροελαφρύνσεις, τα κόκκινα δάνεια, η παράταση της απαγόρευσης πλειστηριασμών κ.λπ. Ακουγαν και σημείωναν οι εκπρόσωποι των δανειστών, και αυτό οι δικοί μας το εξέλαβαν ως σιωπηρή αποδοχή των θέσεων της ελληνικής πλευράς! Μακάρι να είναι σωστή η δική τους ερμηνεία και στην επόμενη συνάντηση να το δούμε και έμπρακτα και να μην αποδειχθεί ότι συνήθως καταλαβαίνουμε αυτά που θέλουμε να καταλάβουμε. Πάντως, από αλλού περιμέναμε το pressing και από αλλού μας ήρθε, αφού οι τροϊκανοί είναι μη βάλουν κάτι στο μυαλό τους. Κολλάνε και δεν τους το βγάζεις με τίποτα. Ετσι, επανέφεραν απαιτητικά και μετ’ επιτάσεως το θέμα  των ομαδικών απολύσεων θέτοντας μάλιστα κόκκινη γραμμή, όπως και στις αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο αλλά και στην επανεξέταση του Ασφαλιστικού. Πέρα όμως από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές των τροϊκανών, πρέπει να παραδεχτούμε και κάποια πράγματα όσο κι αν εκ πρώτης όψεως μοιάζουν αδιαπραγμάτευτα για την ελληνική κοινωνία και τους πολιτικούς. Οταν, λοιπόν, τα τελευταία πέντε χρόνια έχει καταστραφεί το 1/3 της ελληνικής οικονομίας, όταν οι άνεργοι στη χώρα  αγγίζουν το 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας και η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα απασχολείται σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αφού οι μεγάλες που απασχολούν πολλούς μετριούνται πια στα δάχτυλα, δεν μπορώ να εκτιμήσω αν αξίζει η κόντρα σε αυτό το θέμα, η οποία μπορεί κιόλας να επηρεάσει τα άλλα ανοιχτά μέτωπα που αφορούν πολύ περισσότερους συμπολίτες μας. Μήπως και μέχρι τώρα, όπου ισχύει στα χαρτιά ο νόμος που απαγορεύει τις ομαδικές απολύσεις, είδαμε στην πράξη καμιά προστασία των εργαζομένων; Πόσες και πόσες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια δεν  έβαλαν λουκέτο σε μια νύχτα και δεν άφησαν στον δρόμο χιλιάδες εργαζομένους; Τους έσωσε το επιτρεπόμενο όριο 2%-3% στις απολύσεις ανά μήνα; Και το 1,5 εκατομμύριο  άνεργοι από πού μαζεύτηκαν; Δεν υπήρχαν μήπως νόμοι προστασίας των εργαζομένων από την εργοδοτική αυθαιρεσία; Γι’ αυτό θεωρώ πως εκεί που φτάσαμε με τις απολύσεις, τις υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και σε όποιον του αρέσει, την περιοδική απασχόληση και την καταρράκωση όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων η άρση του ορίου απολύσεων είναι μεν κακό, αλλά όχι και η συντέλεια του κόσμου. Το μείζον ζητούμενο άμεσα από την κοινωνία είναι οι φοροελαφρύνσεις, κατά πρώτον, και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης μέσω επενδύσεων, κατά δεύτερον. Γιατί, αν δεν μειώσουν από τον επόμενο κιόλας μήνα τη φορολογία στο πετρέλαιο θέρμανσης, ακόμα και να βρει ο Σαμαράς 180 βουλευτές να ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα την πάθει από τον χειμώνα όπως ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στη Ρωσία. Αν δεν δει ο εργαζόμενος ενίσχυση των εισοδημάτων του μέσω της μείωσης του έκτακτου φόρου αλληλεγγύης, οι υποσχέσεις για μείωση των φορολογικών συντελεστών και του ΕΝΦΙΑ από το 2015 δεν θα έχουν καμία αξία μπροστά στην κάλπη από τους εξουθενωμένους πολίτες. Μπορεί τα μακροοικονομικά πλάνα να αντέχουν μειώσεις φόρων σε 3-4 χρόνια, αλλά το θέμα είναι ποιος μπορεί να αντέξει μέχρι τότε. Το σήμερα είναι αυτό που μετράει και πονάει και πάνω σ’ αυτό πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν  η κυβέρνηση, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια της ανέχειας και της εξαθλίωσης όλο και λιγότεροι αναγνωρίζουν ότι όλες αυτές οι θυσίες στις οποίες υποβαλλόμαστε έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η λογική χάνεται όταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αναλαμβάνει να αποδώσει ευθύνες. Αν λοιπόν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν μπορούν να αποφασίσουν ελάφρυνση βαρών τώρα, το έργο αυτό θα ανατεθεί σε άλλους, όχι σώνει και καλά γιατί τους πιστεύουν, αλλά για λόγους απόδοσης μιας ιδιότυπης  καταδίκης.