Βασίλης Στεφανακίδης

Το μεγάλο ζητούμενο, πάντα και κυρίως τώρα που η οικονομία της χώρας έχει βυθιστεί στα τάρταρα, είναι οι επενδύσεις. Στο όνομά τους ομνύουν οι πάντες ή, για να ακριβολογούμε, σχεδόν οι πάντες, γιατί αν σκεφτούμε πώς αντιμετωπίζουν τους επενδυτές κάποια ελληνικά κόμματα και κάποιοι συνδικαλιστές, τότε μάλλον μιλάμε για επενδυτές survivors που οικεία βουλήσει αποφασίζουν να προσπαθήσουν να επιβιώσουν σε ένα ιδιαίτερα επικίνδυνο περιβάλλον. Και έχουμε τέτοια παραδείγματα ουκ ολίγα. Πριν από μερικά χρόνια είχαν ενδιαφερθεί Κορεάτες επενδυτές να αγοράσουν κομμάτι από τα Ελληνικά Διυλιστήρια Ασπροπύργου και οι άνθρωποι αποφάσισαν να επισκεφθούν τις μονάδες για να δουν τι ακριβώς θα αγόραζαν. Φευ, όμως, οι συνδικαλιστές στη συγκεκριμένη μονάδα είχαν άλλη άποψη, τους υποδέχθηκαν με... πέτρες και τους πήραν στο κυνήγι. Το θέαμα, αν δεν ήταν για κλάματα, θα έβγαζε γέλιο με τους κουστουμαρισμένους Κορεάτες να τρέχουν έντρομοι στην εθνική οδό Αθηνών - Κορίνθου και τους γενειοφόρους συνδικαλιστές να τους κυνηγούν σαν κλέφτες! Προφανώς θα ακούν σήμερα Ελλάδα και θα τρέχουν ακόμα! Κάτι ανάλογο συνέβη μόλις προχθές στην Κέρκυρα. Το ΤΑΙΠΕΔ, μετά από αλλεπάλληλες άγονες προσπάθειες και μύρια γραφειοκρατικά προβλήματα, κατάφερε και βρήκε επενδυτή για το περίφημο κτήμα της Κασσιόπης. Το επενδυτικό fund NCH Capital μετά τον διεθνή διαγωνισμό ανακηρύχθηκε πλειοδότης για τη συγκεκριμένη αναξιοποίητη για δεκαετίες έκταση, που για τους περισσότερους ντόπιους είναι ένας βάλτος με τον οποίο δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς. Το NHC Capital, αφού απέκτησε το δικαίωμα αξιοποίησης της έκτασης, προέβη σε μια σειρά μελετών και πλάνων και με μια αξιοσημείωτη ευαισθησία για ένα απρόσωπο fund θέλησε να ενημερώσει την τοπική κοινωνία και τους φορείς του νησιού για τα επενδυτικά του σχέδια, αφού πρώτα περίμενε επί πολλούς μήνες να πάρει το πράσινο φως από το Συμβούλιο της Επικρατείας, στο οποίο προσέφυγαν περιβαλλοντολόγοι κaι άλλες δημοκρατικές δυνάμεις. Δυστυχώς, όμως, διαφορετική άποψη είχαν οι εκπρόσωποι του τοπικού ΠΑΜΕ αλλά και ο δήμαρχος του νησιού που εξελέγη με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος έκρινε ότι είναι ο «δημοκρατικά νομιμοποιημένος εκπρόσωπος της ολότητας των Κερκυραίων» και ο οποίος θεωρεί ότι «είναι υποχρεωμένος να διεκδικήσει την αξιοποίηση της έκτασης (που το Ελληνικό Δημόσιο πούλησε και εισέπραξε το τίμημα από επενδυτές!) επ’ ωφελεία του κοινωνικού συνόλου και του δημόσιου συμφέροντος». Ναι, σωστά διαβάσατε! Κι έτσι, οι «δημοκρατικά νομιμοποιημένοι ενεργοί πολίτες» (καμιά 20αριά στο σύνολο) έκαναν ντου στον χώρο όπου επρόκειτο οι επενδυτές να κάνουν ενημέρωση στους φορείς του νησιού, απαγόρευσαν την είσοδο όσων ήθελαν να ενημερωθούν και γενικά επιχείρησαν να ματαιώσουν την εκδήλωση. Για την ιστορία, οι νέοι ιδιοκτήτες προτίθενται να επενδύσουν περισσότερα από 100 εκατ. ευρώ σε μια ήπιας μορφής τουριστική επένδυση με δόμηση μόνο στο 7% της έκτασης των 35 στρεμμάτων και με εγκεκριμένες όλες τις περιβαλλοντολογικές μελέτες. Κατόπιν τούτων, αλλά και λόγω του γενικότερου αντιεπενδυτικού κλίματος που καλλιεργεί το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ακόμα και με απειλές για όσους σκέφτονται να αγοράσουν δημόσια περιουσιακά στοιχεία πως θα τους αναγκάσουν όταν έρθουν στην εξουσία να τα επιστρέψουν στο κράτος, αναρωτιέμαι πώς ακόμα υπάρχουν ξένοι επενδυτές που κάθονται και ακούνε τα επενδυτικά καλέσματα Ελλήνων αξιωματούχων. Οταν ένας ξένος έχει να αντιμετωπίσει την απίστευτη ελληνική γραφειοκρατία, τη δαιδαλώδη πολυνομία, το πιο ασταθές φορολογικό σύστημα, το πιο αντιαναπτυξιακό δικαστικό σώμα, το ΣτΕ, αλλά και το πιο εχθρικό πολιτικό σύστημα μαζί με τους επαγγελματίες συνδικαλιστές που δεν θέλουν να εκπροσωπούν εργαζομένους αλλά ανέργους, πρέπει τελικά να είναι μαζοχιστής. Οσοι, δε, από εμάς θέλουμε να ελπίζουμε πως κάποια στιγμή θα αλλάξουν τα πράγματα, θα ανοίξουν δουλειές, θα περάσουμε στην ανάπτυξη, θα ξαναφτιάξουμε τις ζωές μας, έστω και από χαμηλότερη βάση και με μικρότερες προσδοκίες, μάλλον ζούμε με αυταπάτες, γιατί εν τέλει οι εχθροί δεν βρίσκονται εκτός, αλλά εντός των τειχών.

Δεν ξέρω αν θα βγει σε καλό αυτή η επιμονή στην ορθότητα των απόψεων τόσο από την ελληνική πλευρά όσο και από την τρόικα που επί του παρόντος δείχνει για άλλη μια φορά πλήρες αδιέξοδο και απώλεια όλων των προθεσμιών που ξέραμε μέχρι τώρα. Προφανώς θα υπάρχουν πολλά  που δεν ξέρουμε καθώς και σενάρια και από τις δυο πλευρές που θα περιλαμβάνουν  ακόμα και την χειρότερη εξέλιξη. Αυτό όμως που παρακολουθούμε τις τελευταίες  εβδομάδες, δεν είναι ότι το καλύτερο για μια χώρα  και 11 εκατομμύρια πολίτες που τους έπεισαν ότι στο τέλος του χρόνου τελειώνουν τα μνημόνια, διώχνουμε το ΔΝΤ, βγαίνουμε μόνοι μας στις αγορές, εκλέγουμε νέο Πρόεδρο και επιστρέφουμε στην κανονικότητα. Αυτή η υπερφίαλη αισιοδοξία πριν καν εξασφαλιστούν στοιχειώδεις συγκαταθέσεις από τους δανειστές αλλά και η απαραίτητη πολιτική στήριξη από τους Ευρωπαίους, είναι που έφερε τον παραλογισμό, τον τσαμπουκά εκ μέρους τους και το μέλλον μοιάζει  ξανά άδηλο με το καράβι να πλησιάζει ξανά τα βράχια. Κι είναι στα αλήθεια θέατρο παραλόγου να προσπαθούν αυτοί να μας πείσουν  ότι θα έχουμε μεγάλο δημοσιονομικό κενό που πρέπει να καλύψουμε με πρόσθετα εισπρακτικά μέτρα κι εμείς να αμφισβητούμε τα στοιχεία τους και να εμμένουμε στην ορθότητα των δικών μας εκτιμήσεων. Εμείς να επισημαίνουμε τον παραλογισμό των απαιτήσεων τους κι αυτοί να συνεχίζουν να ταπεινώνουν όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και ένα ολόκληρο λαό. Και φθάσαμε στο σημείο μηδέν που αντί να συζητάμε  την έξοδο από το μνημόνιο, μας αναγκάζουν τώρα να αιτηθούμε ταπεινωτικά παράταση του, για δήθεν τεχνικούς λόγους και να παζαρεύουμε αν αυτή η παράταση θα είναι για 1,3 ή 6 μήνες και ανάλογα με τα κέφια τους, δεν αποκλείεται  να μας αφήσουν στη πρίζα της τεχνητής αναπνοής μέχρι να λήξει και το πρόγραμμα του ΔΝΤ το 2016! Και για να είμαστε ακριβοδίκαιοι και να μην τα ρίχνουμε  ασυλλόγιστα όλα στους κακούς ξένους, δεν είμαστε σοβαρή χώρα κι ούτε είναι εικόνα αυτή που βγάζουμε προς τα έξω. Οι ξένοι δεν μπορούν να καταλάβουν τα εσωτερικά πολιτικά παιγνίδια και το γεγονός ότι θα οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές επειδή  δεν μπορούμε να  εκλέξουμε πρόεδρο δημοκρατίας τώρα, αλλά θα το κάνουμε αφού  πραγματοποιήσουμε πρώτα εκλογές! Ούτε φυσικά μπορούν να κατανοήσουν  τις “μεγαλοφυείς” προτάσεις μας με λοταρίες αποδείξεων που θα αποφέρουν... πακτωλό εσόδων! Με τούτα και με κείνα όμως, μας έφεραν ξανά σε μια δεινή θέση , έπεσαν οι μάσκες και αποδεικνύεται ότι αυτό  μάλλον ήταν εξ αρχής το σχέδιο τους. Μακρές διαπραγματεύσεις όχι για να βρεθεί λύση αλλά για να δημιουργηθεί κρίση -άλλοθι  και να μας δέσουν ακόμα καλύτερα επιβάλλοντας  μεγαλύτερη εσωτερική υποτίμηση και αδιαφορώντας για τις μέχρι τώρα θυσίες του ελληνικού λαού. Γιατί όλα αυτά που συμβαίνουν σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να είναι τυχαία.

Δεν ξέρω αν είναι “βαλτός αυτός ο Paulson καθώς και οι άλλοι διαχειριστές των funds που διαχειρίζονται κάποια τρισεκατομμύρια δολάρια και βάλθηκαν  να  εκβιάζουν το πολιτικό μας σύστημα (βασικά την αντιπολίτευση) με την πολιτική σταθερότητα!

Βραχυκυκλωμένοι από την επικαιρότητα, που τις τελευταίες μέρες κινείται γύρω από την τρόικα και τις απαιτήσεις της, πολύ φοβάμαι ότι έχουμε χάσει το δάσος, που στην περίπτωσή μας είναι η δεινή οικονομική κατάσταση και η παντελής έλλειψη έστω και ενδείξεων πως με τον νέο χρόνο τα πράγματα θα αλλάξουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Ενώ λοιπόν έχουμε ως δεδομένα: ότι περαιτέρω φορολόγηση -είτε φυσικών προσώπων, είτε επιχειρήσεων- δεν αντέχει κανείς και ούτε βεβαίως είναι σε θέση να περάσει η παρούσα Βουλή. Οτι η κοινωνία έχει ξεπεράσει κατά πολύ τα όρια αντοχής και ανοχής. Οτι οι κοινωνικές δαπάνες έχουν περιοριστεί στα όρια της κοινωνικής πρόνοιας. Οτι η ανεργία παρά τους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς είναι -κι ας μην το ξεχνάμε- στο 26,5%. Οτι η κατανάλωση, παρά τις κατά καιρούς ψυχολογικές ντόπες, σέρνεται, καθώς η αγοραστική δύναμη συνεχίζει να μειώνεται λόγω των συνεχών φορολογικών επιβαρύνσεων. Και, τέλος, ότι οι μόνες πραγματικές κινήσεις που παρατηρούνται στην αγορά είναι το άνοιγμα φούρνων και καφετεριών (λες και το ρίξαμε όλοι στο ψωμί και τον καφέ για να ξεχνάμε τον πόνο μας!). Παρά ταύτα οι δανειστές επιμένουν να μας βλέπουν απλώς σαν Ελληνες που με την πονηριά και την κοροϊδία ζουν εις βάρος τους. Δεν ξεχωρίζουν καλούς και κακούς, τίμιους και άτιμους, εργατικούς και τεμπέληδες, πλούσιους και πένητες, δεξιούς και αριστερούς. Ολοι στα μάτια τους είμαστε ένα και το αυτό. Ελληνες που δεν έχουν τιμωρηθεί αρκετά για την περιπέτεια στην οποία τους βάλαμε. Και γι’ αυτό έχουν χαθεί η λογική και ο εποικοδομητικός διάλογος, αλλά και η αξιολόγηση των προτεραιοτήτων που πρέπει να έχει η χώρα. Κάθονται λοιπόν και διαπραγματεύονται με σκληρό τρόπο για το πόσες μέρες άδεια θα πρέπει να παίρνουν οι συνδικαλιστές και τι ποσοστό απαιτείται για την προκήρυξη μιας απεργίας λες κι αυτό είναι το μείζον πρόβλημα της οικονομίας αλλά και της κοινωνίας για να το συζητάνε μήνες τώρα και οι μεν και οι δε. Ασκούν βέτο για τις δόσεις στον ΕΝΦΙΑ και για το αν πρέπει να ενταχθούν στη ρύθμιση όλοι ή μόνο οι ληξιπρόθεσμοι, όταν στην πράξη, όπως δείχνουν τα στοιχεία από τις πρώτες δύο δόσεις (Σεπτέμβριος - Οκτώβριος), πάνω από το 80% των υπόχρεων πλήρωσε κανονικά. Απαιτούν τώρα να απενταχθούν από τον νόμο για τις 100 δόσεις οι επιχειρήσεις, την ώρα που ακόμη κι ένα μικρό παιδί μπορεί να καταλάβει ότι αυτές που απέμειναν εν λειτουργία πρέπει να φροντίσουν να τις κρατήσουν ανοιχτές, προσφέροντας έστω και τέτοιου τύπου διευκολύνσεις. Αντί λοιπόν στις μαραθώνιες διαπραγματεύσεις να ασχολούνται με τρόπους ενίσχυσης της ανάπτυξης, δηλαδή το μεγάλωμα της πίτας που θα φέρει και περισσότερα φορολογικά έσοδα, θα ανοίξει θέσεις εργασίας που θα συνεισφέρουν και στα ασφαλιστικά ταμεία και με φόρους εισοδήματος, κάθονται και δημιουργούν συνεχώς νέα προσκόμματα με μπροστάρη το ΔΝΤ, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν βολεύονται και οι Ευρωπαίοι με αυτή τη μέθοδο του καλού και του κακού μπάτσου. Γιατί εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα είναι πλέον σαφές ότι οι δανειστές δεν θέλουν στην πραγματικότητα κάποια λύση. Δεν θέλουν να βγει η χώρα από το μνημόνιο, δεν εμπιστεύονται καθόλου το ελληνικό πολιτικό σύστημα και γι’ αυτό το θέλουν όσο το δυνατόν απόλυτα εξαρτημένο από τα λεφτά τους και παράλληλα με ισχυρό έλεγχο. Αδιαφορούν για το αν θα έχουμε εκλογές και ποιος θα αναλάβει τη διακυβέρνηση τον Μάρτιο, καθώς αν δεν υποκύψουμε πλήρως στις απαιτήσεις τους, δεν πρόκειται να εκταμιευτούν τα 7,5 δισ. που είναι η τελευταία δόση από το τρέχον πρόγραμμα και κατά συνέπεια η νέα κυβέρνηση με το καλημέρα θα βρεθεί με άδειο ταμείο. Επομένως, άντε να βρει επιχειρήματα και να πάει να διεκδικήσει όταν σε λίγες ημέρες δεν θα μπορεί να πληρώσει μισθούς και συντάξεις. Κανονικό πρόβατο επί σφαγήν!

Είναι απόλυτα κατανοητή η ρεαλιστική στροφή, με άξονα την κυβερνησιμότητα που επιχειρεί εσχάτως το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Το στρογγύλεμα των θέσεων του ώστε  αυτές να μην τρομάζουν τους νοικοκυραίους, κλείνοντας όμως το μάτι με νόημα προς  τις πιο επαναστατικές συνιστώσες αλλά και το πολιτικό άνοιγμα προς το εξωτερικό, είναι μια τακτική στην πορεία προς την εξουσία που μπορεί κανείς να καταλάβει καθώς αυτοί είναι οι όροι για την επιτυχία του στόχου μέσα από εκλογές.  Με πολιτικούς όρους λοιπόν είναι πάγια η τακτική όσων φτάνουν τόσο κοντά  στην εξουσία, να τάξουν όσο περισσότερα μπορούν, σε όσους το δυνατόν περισσότερους ψηφοφόρους σε μια προσπάθεια να χαϊδέψουν αυτιά και να ξεφοβίσουν. Ηχεί ακόμα στ' αυτιά μου το κεντρικό σύνθημα του Α. Παπανδρεου στην κεντρική συγκέντρωση  στο Σύνταγμα το 1981 “ Έξω από την ΕΟΚ και  από το ΝΑΤΟ” και θυμάμαι έντονα τον αφιονισμό από τα αλαλάζοντα πλήθη. Φυσικά ούτε από  το ΝΑΤΟ ούτε από την ΕΟΚ βγήκαμε. Κατανοητές λοιπόν οι στροφές και οι νέου τύπου προσεγγίσεις και συμμαχίες και για τους εχέφρονες, οι μελλοντικές αποστάσεις λόγων και έργων. Αυτό όμως που δεν κατανοώ είναι η προσπάθεια να ενημερώσουν τους πιο “στυγνούς” καπιταλιστές, αυτούς που ομνύουν μόνο στο κέρδος , στο χρήμα και στις ευκαιρίες. Τι δηλαδή περίμεναν από μια συνάντηση μαζί τους; Να τους πείσουν πως οι θέσεις του ΣΥΡΙΖΑ είναι η πανάκεια για το οικονομικό πρόβλημα της Ελλάδας αλλά και ολόκληρης της ευρωζώνης; Περίμεναν να ενθουσιάσουν τους εκπροσώπους των funds με τις ιδέες τους και να τους καθησυχάσουν ότι οι παροχές που υπόσχονται στο λαό όχι μόνο δεν θα επηρεάσουν το πρωτογενές πλεόνασμα αλλά θα φέρουν και ιλιγγιώδη ανάπτυξη; Θεωρούν ότι ,το να τους  λες πως θα υποχρεώσεις την ΕΚΤ και την Ευρώπη να κουρέψει το χρέος της χώρας όπως έγινε το 1952 με τη Γερμανία, κι αυτοί να συγκρατήσουν τα γέλια, είναι  και η ρεαλιστικότερη θέση; 'Η μήπως το να στείλεις δυο καθηγητές όπως ο Σταθάκης και ο Μηλιός, οι θέσεις των οποίων απέχουν όσο ο Βορράς από το Νότο, είναι η καλύτερη εικόνα που μπορεί να εκπέμψει ένα κόμμα που βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας.  Με τα “κοράκια” των αγορών ή δεν μιλάς καθόλου ή αν  είναι αναγκαίο και αναπόφευκτο, στέλνεις κάποιους από τους λεγόμενους “χορτάτους” αριστερούς, με την έννοια του ανοικτού μυαλού που πιάνει τα μηνύματα των καιρών και μπορεί  να ελιχθεί. Οι ξεροκεφαλιές και οι δογματικές απόψεις με αφετηρία των “πεζοδρόμια των αγώνων” το μόνο που μπορούν να πετύχουν είναι ραπόρτα, παρόμοια με αυτό που είδε χθες το φως της δημοσιότητας. Και αυτό μπορεί να μην είναι απαραίτητα κακό καθώς  καθησυχάζει την αριστερή πλατφόρμα που δεν είναι  αμελητέα δύναμη στον ΣΥΡΙΖΑ, σίγουρα όμως δεν επιτυγχάνει το σκοπό φαντάζομαι για τον οποίο κλείσθηκαν αυτές οι συναντήσεις και μάλιστα σε μια χρονική συγκυρία που και πάλι το μέλλον της χώρας παίζεται σε κάποια  τραπέζια διαπραγματεύσεων με άκαμπτες απαιτήσεις που μπορούν να τα τινάξουν όλα στον αέρα.

Δεν ξέρουμε ποιο είναι το ρεαλιστικό και πιο το υπερβατικό έτσι που στο τέλος των διαπραγματεύσεων να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε την επιτυχία από την αποτυχία.

Με remake της «Οδύσσειας», όπου στον ρόλο του Οδυσσέα η Ελλάδα και όλοι εμείς οι πολίτες στον ρόλο των συντρόφων του, μοιάζει η εξελισσόμενη πολιτική κατάσταση, αλλά και με μια ουσιώδη διαφορά: στο ομηρικό έπος υπήρχε ο στόχος, το όνειρο και η ελπίδα της επιστροφής στην Ιθάκη, ενώ στη σύγχρονη εκδοχή αυτή η παράμετρος λείπει και απομένουν όλα τα άλλα δεινά, και από την οργή των θεών σε κάθε νέα περιπέτεια κάποιοι από εμάς, όπως και οι σύντροφοι του Οδυσσέα, αποσύρονται από τη σκηνή! Επί τρεις εβδομάδες τώρα παρακολουθούμε αυτή την κακότεχνη παράσταση «έρχεται - δεν έρχεται η τρόικα». Καθημερινά μάς σπάνε τα νεύρα τόσο οι δανειστές όσο και οι διαπραγματευτές της κυβέρνησης με απαιτήσεις και κόκκινες γραμμές εκατέρωθεν, με εναλλακτικές προτάσεις και απορρίψεις, με τελεσίγραφα και μπαμπούλες, ενώ στο τέλος διαισθανόμαστε όλοι τι θα γίνει. Αλλωστε έχουμε εμπειρία από προηγούμενες διαπραγματεύσεις. Στον τόπο λοιπόν όπου γεννήθηκε το δράμα και οι μεγάλοι κλασικοί δραματουργοί φρόντιζαν στο τέλος να επέλθει η κάθαρση και να αποσυμπιεστούν οι θεατές της παράστασης, παίζεται ένα διαφορετικό δράμα χωρίς κάθαρση και αίσιο τέλος, αλλά με σκληρή τιμωρία ακόμα και στις επόμενες γενιές. Ανεξάρτητα λοιπόν αν έρθουν και πότε οι τροϊκανοί, το πιθανότερο είναι ότι στο τέλος κάπου θα συμφωνήσουν, με προφανείς τις αναπόφευκτες υποχωρήσεις της ελληνικής πλευράς υπό τον εκβιασμό του χάους. Και λοιπόν, τι θα αλλάξει την επομένη για όλους εμάς; Τίποτα εντελώς. Η δε πολυδιαφημισμένη έξοδος από το μνημόνιο μοιάζει περισσότερο με την ιστορική έξοδο του Μεσολογγίου. Κάπως σαν τους ελεύθερους πολιορκημένους και εξουθενωμένους από την πείνα και τη δίψα που επιχείρησαν την ηρωική έξοδο, κι ας τους περίμενε το λεπίδι. Και να τα βρούμε με την τρόικα, μετά αρχίζει ο νέος κύκλος διαπραγματεύσεων για τη μετά μνημόνιο εποχή και τις δεσμεύσεις που πρέπει να αναλάβουμε, αν θέλουμε ένα δίχτυ ασφαλείας με χρηματοδοτική στήριξη. Χώρια που πρέπει να ψάξουν και στα λεξικά να βρουν την κατάλληλη λέξη που θα πρέπει να αντικαταστήσει τον όρο «μνημόνιο» που έχει αρνητική φόρτιση, αλλά παράλληλα να έχει το ίδιο περιεχόμενο! Οπως όμως και να βαφτίσουν τη «νέα σχέση», θεωρήστε βέβαιο ότι θα συνοδεύεται από νέα μέτρα. Μα θα είναι εισπρακτικά, μα θα είναι μειώσεις συντάξεων και μισθών, μα θα είναι έμμεσοι φόροι και ευρηματικά νέα τέλη, έτσι πάντως όπως είμαστε δεν θα μας αφήσουν. Οι δανειστές επιμένουν σε περισσότερο αίμα για τον Μινώταυρο του χρέους. Και σαν να μην έφταναν οι απαιτήσεις τους, έχουμε και τα δικά μας, τα εσωτερικά, καθώς, αντί να σκίσουν όλοι μαζί τα μνημόνια, σκίζουν τα προσκλητήρια και αρνούνται να συναντηθούν ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης με τον πρωθυπουργό λες και ο ένας από τους δύο είναι Τούρκος και ορκισμένος εχθρός! Περιχαρακωμένοι στην «αυθεντία» των απόψεών τους, δεν θέλουν ο ένας να ακούσει τον άλλον λες και υπάρχει κίνδυνος να κολλήσουν τον Εμπολα! Περί της κρισιμότητας των στιγμών και το γεγονός ότι για άλλη μία φορά μάς παίζουν στα ζάρια, αδιάφορο. Και δεν μιλάμε για ελάχιστες συναινέσεις που επιβάλλει η στοιχειώδης φιλοπατρία. Δεν προσέρχονται καν σε συνάντηση αλληλοενημέρωσης των θέσεών τους. Μετά ταύτα και απόντων των Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αισχύλου κ.ά. από τη σύγχρονη δραματουργία, ας ξεχάσουμε καλύτερα την κάθαρση και το ανακουφιστικό τέλος!

Δεν ξέρω αν είναι η  “μητέρα των μαχών” ή η σκληρότερη διαπραγμάτευση που έχει γίνει με την τρόικα, αυτό που παρακολουθούμε  τις τελευταίες μέρες. Δεν ξέρω αν είναι καν διαπραγμάτευση, καθώς αυτό που μαθαίνουμε μέσες άκρες  μια και κανένας δεν μιλάει καθαρά, είναι οι αλλεπάλληλες νέες απαιτήσεις από την πλευρά των δανειστών ακόμα και για θέματα για τα οποία μας είχαν καθησυχάσει πως θα πάνε για επανεξέταση το '15. Αδιαφορώντας η απέναντι πλευρά για την εύθραυστη πολιτική ισορροπία που επικρατεί στη χώρα και χωρίς ίχνος κατανόησης της  εκρηκτικής εσωτερικής κατάστασης, αξιώνουν μέχρι και  νέα  τροποποίηση αυτού του νόμου για τις 100 δόσεις που έχει καταντήσει κουρελού και ταπείνωσε όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και ολόκληρο το κοινοβούλιο. Φθάνουν στο σημείο να αξιώνουν άρση της απαγόρευσης των πλειστηριασμών  κατοικιών από 1-1-15  αδιαφορώντας για τις κοινωνικές επιπτώσεις όταν οι ίδιοι οι τραπεζίτες δημόσια έχουν τονίσει πως δεν είναι στις προθέσεις τους ούτε ενδιαφέρονται να εκπλειστηριάσουν σπίτια αξίας 50 και 100.000 ευρώ ! Τα επιχειρήματα  τους κυνικά και ταπεινωτικά και για τους τραπεζίτες, συνοψίζονται στη φράση, “οι τραπεζίτες να δείξουν την ευαισθησία τους με δικά τους λεφτά και όχι με τα δικά μας!” Την ίδια ώρα  ο δικομματικός κυβερνητικός σχηματισμός, τρίζει συθέμελα με τις αμετροεπείς δηλώσεις  πολιτικών στελεχών και μια ακατανόητη πολεμική που αναπτύσσεται την ώρα που θεωρητικά τουλάχιστον τα δύο κόμματα θα έπρεπε να είναι συμπαγή για να πετύχουν στο βέλτιστο βαθμό θετικά αποτελέσματα για τη χώρα. Κι έτσι  μεταξύ χρηματοδοτικής τρύπας  2,5-3 δισ. που βλέπουν οι τροικανοί αλλά δεν βλέπει η ελληνική πλευρά, με το δημόσιο χρέος που θα μας ρύθμιζαν όταν και εάν από το 2012, αλλά τώρα κάποιοι, όπως ο Ντράγκι δεν θεωρούν απαραίτητο ούτε χρήσιμο και με μια ασφυκτική χρονική πίεση καθώς το τρέχον πρόγραμμα τελειώνει στο τέλος του χρόνου, η 1η Γενάρη μοιάζει με εφιάλτη καθώς  επί του παρόντος δεν διαφαίνεται καμιά προοπτική. Δε λέω πως  και η ελληνική πλευρά είναι συνεπής στις δεσμεύσεις της με τα προαπαιτούμενα. Όχι, είναι αρκετά τα θέματα που οφείλαμε να τα έχουμε λύσει και τώρα, εν' όψει και της προεδρικής εκλογής αλλά και του ενδεχόμενου προσφυγής σε εκλογές, τα έχουν μετατρέψει σε κόκκινες γραμμές. Κόκκινες γραμμές από το ΠΑΣΟΚ, κόκκινες γραμμές από τη Ν.Δ σε βαθμό να έχουν εξοργίσει τους τροικανούς που πλέον αντιδρούν με τη λογική μικρών παιδιών. Έτσι μου είστε, πάρτε κι αυτό μέτρο για να μάθετε  και διαφορετικά δεν ερχόμαστε καν στην Αθήνα!  Όλα αυτά, αν δεν ήταν τραγικά για τους Έλληνες και τη χώρα μας, θα έμοιαζαν με μια άχαρη και κακόγουστη κωμωδία. Δυστυχώς όμως όταν αυτοί οι άνθρωποι που  επικοινωνούν με τα email-  και ενδεχομένως χωρίς να το αντιλαμβάνονται- παίζουν για άλλη μια φορά με τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων.  Συνοδεύουν τις απαιτήσεις τους με “προσαρτώμενα” τα όνειρα και τις αγωνίες ενός ολόκληρου λαού και η λογική έχει χαθεί κάτω από το μαστίγιο του προτεσταντισμού.  Τα καλά λόγια των προηγούμενων μηνών για τις θυσίες των Ελλήνων και τα θετικά αποτελέσματα, έχουν ξεχασθεί και για άλλη μια φορά επιχειρείται να υπερισχύσει το “δίκιο του ισχυρού”. Κοντά σ' αυτά και η αξιωματική αντιπολίτευση  η οποία δείχνει να μην έχει καταλάβει τίποτα απ' όλα όσα διακυβεύονται  και επιμένει  σε ανερμάτιστες πολιτικές  που περισσότερους τρομάζουν και λιγότερους πείθουν για μια εναλλακτική  αλλά και  συνάμα ρεαλιστική πορεία. Τούτων δοθέντων πολύ φοβούμαι πως το Κινέζικο μαρτύριο θα κρατήσει πολύ με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά, από μια ξαφνική προσφυγή σε εκλογές με καταγγελία της τρόικας ακόμα και από το Σαμαρά, έως μια λύση πακέτο για όλα τα θέματα στο παρά ένα ακόμα και με επιτυχή εκλογή Προέδρου. Μπρα ντε φερ για γερά νεύρα και   παθητικό θεατή ένα ολόκληρο λαό και ο Θεός να βάλλει το χέρι του.  

Παλάτι στην άμμο αποδεικνύεται τελικά ο φιλόδοξος στόχος της εξόδου από τα μνημόνια και η απεξάρτηση από τους δανειστές και τις απαιτήσεις τους. Ο τελευταίος «τσαμπουκάς» τους για τον ΕΝΦΙΑ, που ταπείνωσε με τρόπο ωμό και κυνικό όχι μόνο την κυβέρνηση αλλά και τους βουλευτές που στήριξαν την τροπολογία για τις δόσεις -και ήταν πολλοί και πέρα από τα δύο κόμματα της συγκυβέρνησης-, γκρέμισε και τις τελευταίες ελπίδες για μια αξιοπρεπή σχέση με τους δανειστές μετά τη λήξη του παρόντος προγράμματος. Ο αγώνας δρόμου των 20 ημερών που απομένουν μέχρι το Eurogroup της 8ης Δεκεμβρίου εξελίσσεται σε ένα απέραντο ναρκοπέδιο για την κυβέρνηση, καθώς η απέναντι πλευρά εμφανίζεται όχι μόνο αδιάλλακτη αλλά και σκληρότερη από κάθε άλλη φορά. Και ο βομβαρδισμός των ελληνικών θέσεων δεν γίνεται αυτή τη φορά πάνω σε κάποιο τραπέζι διαπραγματεύσεων αλλά με email. Ωσάν σε πραγματικό πόλεμο, όπου η Αεροπορία βομβαρδίζει και ισοπεδώνει και τον τελευταίο θύλακα αντίστασης και μετά ακολουθεί το Πεζικό για την τυπική διαδικασία της κατάληψης. Πώς όμως φτάσαμε πάλι ως εδώ; Οπως όλα δείχνουν, το μεγαλύτερο μέρος της ευθύνης για άλλη μια φορά ανήκει στην ελληνική πλευρά. Αναθάρρησε η κυβέρνηση με την επιτυχία του πρωτογενούς πλεονάσματος (big shit που λένε και οι Αγγλοσάξονες, καθώς ήταν και το εύκολο μέρος του προγράμματος αφού το μόνο που απαιτούσε ήταν η φορολογική εξόντωση των Ελλήνων) και άφησε στην άκρη τις άλλες προϋποθέσεις που έθετε το μνημόνιο και έπρεπε να θίξουν τον σκληρό πυρήνα της κομματικής πελατείας. Το Δημόσιο και τα προνόμια των συνδικαλιστών. Εκοψε δηλαδή με μεγάλη ευκολία τις συντάξεις των ανυπεράσπιστων συνταξιούχων, φτωχοποίησε όλους τους Ελληνες, αλλά δεν τολμά μέχρι και σήμερα να θίξει τη μονιμότητα των δημοσίων υπαλλήλων - είτε τους χρειάζεται το κράτος είτε όχι. Πατώντας λοιπόν στο πλεόνασμα, άρχισε τις μαξιμαλιστικές κορόνες για αυτοδύναμη έξοδο στις αγορές, απεμπλοκή από τα μνημόνια, διαπραγμάτευση για ελάφρυνση του χρέους, 100 δόσεις στις οφειλές προς την Εφορία, μέρισμα στην κοινωνία από το πλεόνασμα και διάφορα άλλα επηρμένα που δεν συμβάδιζαν με την πραγματική εικόνα της οικονομίας της χώρας που συνεχίζει να έχει τα χάλια της και τα οποία δεν καλύπτονται πίσω από το πλεόνασμα. Λέγεται μάλιστα ακόμα ότι και η καλή χημεία που είχε αναπτυχθεί μεταξύ Μέρκελ - Σαμαρά διαταράχθηκε όταν στο Βερολίνο πριν από δύο μήνες ο Ελληνας πρωθυπουργός δημοσιοποίησε τις προθέσεις της κυβέρνησής του. Μπορεί η Μέρκελ για λόγους τακτ να μην τον αντέκρουσε μπροστά στους δημοσιογράφους, όμως η συνέχεια απέδειξε ότι η μονομέρεια και η σπουδή δεν είναι πάντα χωρίς τίμημα. Οι αγορές αντέδρασαν και υπενθύμισαν ότι η χώρα δεν είναι ακόμα έτοιμη να της εμπιστευτούν τα χρήματά τους, ενώ οι Ευρωπαίοι δανειστές διά της τρόικας υπενθυμίζουν με κάθε ευκαιρία πως ή θα κάνουμε αυτά που έχουμε δεσμευτεί ή διακόπτεται η αρωγή και οι στρόφιγγες των δανεικών. Ετσι ωμά και ανερυθρίαστα. Αν δεν κάνουμε αυτά που ζητάει η τρόικα με τα 19 προαπαιτούμενα σε εργασιακά, απολύσεις, συνδικαλιστικό νόμο, αλλά και απόσυρση διατάξεων και αποφάσεων, όπως οι πολλές δόσεις αλλά και τα κόκκινα δάνεια, ακόμα κι αν δεήσουν να έρθουν δεν πρόκειται να υπάρξει καμιά συμφωνία. Και χωρίς καλή έκθεση πεπραγμένων από την τρόικα, τα άλλα και πιο σημαντικά που έχουν να κάνουν με το μέλλον μας από την 1η Ιανουαρίου είναι κυριολεκτικά στον αέρα. Ούτε γραμμή χρηματοδοτικής στήριξης, ούτε νέα συμφωνία για τη σχέση μας με τους δανειστές εφεξής, ούτε ελάφρυνση του χρέους. Οχι πως έχουμε καμιά αμφιβολία ποιανού θα περάσει στο τέλος, αλλά όπως και να το κάνουμε ο τωρινός απροκάλυπτος ευτελισμός της ελληνικής κυβέρνησης, να την αναγκάζουν να πάρει πίσω νόμους που ψηφίστηκαν από το Κοινοβούλιο μιας «ανεξάρτητης» χώρας μόλις πριν μερικές ημέρες, θα μπορούσε να είχε αποφευχθεί αν δεν κάναμε τις γνωστές κουτοπονηριές αγνοώντας τις προειδοποιήσεις τους. Οι μονομερείς ενέργειες δυστυχώς έχουν κόστος και καλό είναι αυτό να το λάβουν υπόψη τους κι αυτοί που δεν βλέπουν την ώρα να αναλάβουν την εξουσία.

Είναι αλήθεια πως δεν είναι καθόλου ευχάριστο για  ένα εργαζόμενο, στον οποίο έχουν περικοπεί οι απολαβές και στη συνέχεια δικαιώθηκε από το ΣτΕ και πάνω που περίμενε την εφαρμογή της δικαστικής απόφασης και να πάρει αυτά που του επιδικάστηκαν, να διαπιστώνει πως η  κυβέρνηση με  τροπολογία που φέρνει στη Βουλή, θα του πληρώσει μόνο τα μισά. Όμως πριν  ρίξουμε το ανάθεμα στην εκτελεστική εξουσία, καλό είναι να ρίξουν και μια ματιά στο ταμείο  της κυβέρνησης αλλά και μια ματιά και σε όλους τους άλλους εργαζόμενους σε δημόσιο και κυρίως στον ιδιωτικό τομέα , οι απολαβές των οποίων περικόπηκαν το ίδιο αλλά και πολύ περισσότερο. Μιλάμε λοιπόν για δυο κατηγορίες εργαζομένων , τους ένστολους και τους Δικαστικούς οι οποίοι προσέφυγαν στη Δικαιοσύνη κατά των περικοπών που τους επιβλήθηκαν και δικαιώθηκαν εδώ και μερικούς μήνες και τώρα αναμένουν να πάρουν τα αναδρομικά αλλά και την επαναφορά των μισθών τους στα προ του 2012 επίπεδα. Ο αρμόδιος υπουργός κ. Σταικούρας που χθες κατέθεσε τη σχετική τροπολογία υποστήριξε ότι στην περίπτωση πλήρους καταβολής των ανωτέρω αναδρομικών διαφορών η προκύπτουσα συνολική δαπάνη, ύψους 829 εκατ. ευρώ, η οποία αντιστοιχεί περίπου στο 0,5% του ΑΕΠ, θα έθετε σε σοβαρό κίνδυνο την επίτευξη των δημοσιονομικών στόχων για το 2014. Με άλλα λόγια έκανε σαφές ότι και να ήθελε η κυβέρνηση, λεφτά δεν υπάρχουν και ακόμα χειρότερα, η πλήρης υλοποίηση της απόφασης θα έθετε σε κίνδυνο όλες τις θυσίες και τις προσπάθειες όλου του ελληνικού λαού τα τελευταία  5 χρόνια.  Και μάλιστα σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη περίοδο που  είναι όλα ανοικτά στο τραπέζι με τους δανειστές και οι αξιώσεις τους τείνουν να πάρουν μορφή απειλής εγκατάλειψης της στήριξης τους. Μπορεί λοιπόν να έχουν όλα τα δίκια  του κόσμου   οι ένστολοι  και οι δικαστικοί αλλά κινδυνεύουν να προσχωρήσουν σε μια συντεχνιακή λογική η οποία αδιαφορεί για ό,τι συμβαίνει γύρω της  και στοχοπροσηλώνεται  στο πνεύμα και το γράμμα του νόμου και του Συντάγματος που στη συγκεκριμένη περίπτωση δικαιώνουν τους ίδιους και αφήνουν στο περιθώριο της ζωής όλους τους υπόλοιπους εργαζόμενους της χώρας οι οποίοι είτε δεν εμπίπτουν σε ανάλογους νόμους είτε δεν έχουν τη δύναμη να προσφύγουν  στο ΣτΕ και ούτε  είναι βέβαιο ότι θα επιτύγχαναν μια ευνοϊκή απόφαση. Καθημερινά πολυβολούμαστε με μαύρες ειδήσεις που τις περισσότερες φορές εκπορεύονται από τους δανειστές της χώρας και ούτε λίγο ούτε πολύ, μας επισημαίνουν τον κίνδυνο πως, τίποτα δεν έχει τελειώσει ακόμα  και οι όποιες εξελίξεις στην υπόθεση μας είναι συνάρτηση “καλής διαγωγής και συμφωνίας” με τις απαιτήσεις τους. Φάγαμε δηλαδή το γάιδαρο αλλά αν δεν φάμε και την ουρά , δεν αποκλείεται να μας υποχρεώσουν να φάμε κι άλλο γάιδαρο! Εμείς που δεν είμαστε ένστολοι και δεν φοράμε τήβεννο τρέμουμε σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο και δεν το κρύβουμε πως  στα κρυφά και στα φανερά σας ζηλεύουμε γι αυτά που θα πάρετε έστω και περικομμένα στο 50%. Οι του ιδιωτικού τομέα μάλιστα , ζούμε πάντα με το φόβο κι άλλων περικοπών, κι άλλων μειώσεων αλλά και απολύσεων. Για μας η κρίση δεν βρίσκεται στο τέλος καθώς  το φως στο τούνελ που βλέπει η χώρα, εμείς θα αργήσουμε πολύ ακόμα να το δούμε. Και όχι πως προσχωρούμε σε κάποιου είδους κοινωνικό αυτοματισμό. Καλά κάνουν και τα παίρνουν όσοι τα δικαιούνται και μπορούν. Καθείς  εφ΄ ω ετάχθη. Μόνο να, πάει πολύ να βλέπουμε τις “Εξουσίες” να τσακώνονται για την...ανεξαρτησία τους και να τη συναρτούν με το μισθό τους. Πάει πολύ και αγγίζει τα όρια της πρόκλησης της υπόλοιπης κοινωνίας που πληρώνει τις αποφάσεις που βγάζουν οι ίδιοι για τον εαυτό τους. Ας  συγκρατηθούν λίγο γιατί είναι βέβαιο ότι μόλις καλυτερέψουν τα πράγματα, αυτοί θα είναι οι πρώτοι που θα το νοιώσουν  και θα καλύψουν τις απώλειες τους. Για μας τους υπόλοιπους, έχει ο Θεός.(μόνο που δεν δίνει)