Και αφού έγινε η συνάντηση και οι κοινές δηλώσεις, έσπευσαν οι της αντιπολίτευσης να ξεσπαθώσουν πως η λέξη διαπραγμάτευση για τον Σαμαρά είναι άγνωστη, να μιλήσουν για θλιβερή εικόνα και λόγια παρηγοριάς, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν δυο πράγματα απλά.

Πρώτον, ακόμα κι αν έκαναν συζήτηση, για ρύθμιση του χρέους, για φοροελαφρύνσεις, για την απομάκρυνση του ΔΝΤ, για το χρηματοδοτικό κενό κλπ, δεν επρόκειτο επ' ουδενί να βγουν και να τα ανακοινώσουν. Άλλωστε τέτοια θέματα δεν επιλύονται σε μια συνάντηση μιας ώρας.

Δεύτερον,η  Γερμανία όσο μεγάλη οικονομική δύναμη κι αν είναι μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί απροσχημάτιστα να καπελώσει τους άλλους εταίρους και να αποφασίσει για το ελληνικό χρέος μόνη της και στη συνέχεια να τους στείλει το λογαριασμό.

Και τρίτον θα ήταν ανόητο εκ μέρους της  να  βγει μέσ' την καλή χαρά  να ανακοινώσει  χαλάρωση της λιτότητας και φοροελαφρύνσεις για τους Έλληνες  όταν και η ίδια, κάθε ώρα και στιγμή, λογοδοτεί στο εσωτερικό της και στους Γερμανούς φορολογούμενους.

Επομένως, γιατί προσδοκούσαμε αφελώς (όσοι τέλος πάντων προσδοκούσαν)  ότι από τη συνάντηση αυτή θα άλλαζε η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη;

Μήπως σε μια τέτοια συνάντηση μπορούν να πατήσουν κουμπί και να λυθούν δια μαγείας όλα τα θέματα που μας απασχολούν; Προφανώς όχι.

Πάντως , κατά πόσο μπήκαν στην ουσία των καυτών θεμάτων που απασχολούν τη χώρα μας, θα το μάθουμε εν ευθέτω χρόνω και οι όποιες εξελίξεις είτε στο θέμα της ρύθμισης του χρέους είτε στη χαλάρωση της λιτότητας ,είναι προφανές  ότι θα γίνονται βήμα-βήμα και πάντως  μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες και λειτουργίες της ΕΕ και πάντα σε συνάρτηση με τις εξελίξεις και στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν  δημοσιονομικά προβλήματα και  εκτός ορίων ελλείμματα.

Φρονώ δε ότι ,η ανάγνωση από το χαρτί, που έκανε ο κ. Σαμαράς τόσο  στα θετικά αποτελέσματα που  σημειώνει η χώρα αλλά και στην ανάγκη φοροελαφρύνσεων στο ελληνικό λαό, είναι μια θετική εξέλιξη και σίγουρα δεν ειπώθηκαν χωρίς και τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ.

Και μπορεί  αυτά να μην είναι το άπαν, σίγουρα όμως δεν είναι και αμελητέα. Πολλώ δε μάλλον δεν ήταν άνευ ουσίας η συνάντηση ή ήττα όπως έσπευσαν να δηλώσουν για εσωτερική κατανάλωση οι πολιτικοί του αντίπαλοι.

 

'>

Βασίλης Στεφανακίδης

Σε όλη την ιστορία της νεώτερης Ελλάδας απαντώνται φαινόμενα υπερβολικής “επένδυσης” και προσμονής  αμέριστης βοήθειας από τον ξένο παράγοντα για παντοειδή θέματα που απασχολούσαν το εσωτερικό της χώρας. Ακουμπούσαμε τις ελπίδες μας στους ξένους πότε για οικονομική βοήθεια, πότε για στρατιωτική βοήθεια και ενίοτε ζητούσαμε μέχρι να  απειλήσουν οι ξένοι  τους δικούς μας εχθρούς! Όταν έγινε γνωστή η  συνάντηση του Σαμαρά με τη Μέρκελ, όλοι, από τα κόμματα μέχρι τους απλούς πολίτες, άρχισαν να σεναριολογούν και να στοιχηματίζουν αν θα μας δώσει κάτι η Μέρκελ ή αν  θα την πάθουμε όπως και ο Γάλλος πρωθυπουργός που προηγήθηκε του Σαμαρά. Όχι πως και η κυβέρνηση δεν καλλιέργησε  αφρόνως, ένα κλίμα αισιοδοξίας γι' αυτή τη συνάντηση , για να αναγκασθεί να αναδιπλωθεί και να χαμηλώσει τον πήχυ των προσδοκιών την τελευταία στιγμή. Και αφού έγινε η συνάντηση και οι κοινές δηλώσεις, έσπευσαν οι της αντιπολίτευσης να ξεσπαθώσουν πως η λέξη διαπραγμάτευση για τον Σαμαρά είναι άγνωστη, να μιλήσουν για θλιβερή εικόνα και λόγια παρηγοριάς, κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν δυο πράγματα απλά. Πρώτον, ακόμα κι αν έκαναν συζήτηση, για ρύθμιση του χρέους, για φοροελαφρύνσεις, για την απομάκρυνση του ΔΝΤ, για το χρηματοδοτικό κενό κλπ, δεν επρόκειτο επ' ουδενί να βγουν και να τα ανακοινώσουν. Άλλωστε τέτοια θέματα δεν επιλύονται σε μια συνάντηση μιας ώρας. Δεύτερον,η  Γερμανία όσο μεγάλη οικονομική δύναμη κι αν είναι μέσα στην ΕΕ, δεν μπορεί απροσχημάτιστα να καπελώσει τους άλλους εταίρους και να αποφασίσει για το ελληνικό χρέος μόνη της και στη συνέχεια να τους στείλει το λογαριασμό. Και τρίτον θα ήταν ανόητο εκ μέρους της  να  βγει μέσ' την καλή χαρά  να ανακοινώσει  χαλάρωση της λιτότητας και φοροελαφρύνσεις για τους Έλληνες  όταν και η ίδια, κάθε ώρα και στιγμή, λογοδοτεί στο εσωτερικό της και στους Γερμανούς φορολογούμενους. Επομένως, γιατί προσδοκούσαμε αφελώς (όσοι τέλος πάντων προσδοκούσαν)  ότι από τη συνάντηση αυτή θα άλλαζε η ζωή μας από τη μια στιγμή στην άλλη; Μήπως σε μια τέτοια συνάντηση μπορούν να πατήσουν κουμπί και να λυθούν δια μαγείας όλα τα θέματα που μας απασχολούν; Προφανώς όχι. Πάντως , κατά πόσο μπήκαν στην ουσία των καυτών θεμάτων που απασχολούν τη χώρα μας, θα το μάθουμε εν ευθέτω χρόνω και οι όποιες εξελίξεις είτε στο θέμα της ρύθμισης του χρέους είτε στη χαλάρωση της λιτότητας ,είναι προφανές  ότι θα γίνονται βήμα-βήμα και πάντως  μέσα από τις θεσμικές διαδικασίες και λειτουργίες της ΕΕ και πάντα σε συνάρτηση με τις εξελίξεις και στις άλλες χώρες που αντιμετωπίζουν  δημοσιονομικά προβλήματα και  εκτός ορίων ελλείμματα. Φρονώ δε ότι ,η ανάγνωση από το χαρτί, που έκανε ο κ. Σαμαράς τόσο  στα θετικά αποτελέσματα που  σημειώνει η χώρα αλλά και στην ανάγκη φοροελαφρύνσεων στο ελληνικό λαό, είναι μια θετική εξέλιξη και σίγουρα δεν ειπώθηκαν χωρίς και τη σύμφωνη γνώμη της Μέρκελ. Και μπορεί  αυτά να μην είναι το άπαν, σίγουρα όμως δεν είναι και αμελητέα. Πολλώ δε μάλλον δεν ήταν άνευ ουσίας η συνάντηση ή ήττα όπως έσπευσαν να δηλώσουν για εσωτερική κατανάλωση οι πολιτικοί του αντίπαλοι.  

Καταλαβαίνω πως η λέξη «αξιολόγηση» είναι μια αποκρουστική έννοια στο Δημόσιο και γι’ αυτό οι περισσότεροι υπάλληλοι την αντιμάχονται και την εξοβελίζουν. Και είναι λογικό (αλλά όχι αποδεκτό) να προσπαθούν να την αποτρέψουν όταν ανοήτως από την κυβέρνηση έβαλαν την αξιολόγηση στην ατζέντα των μεταρρυθμίσεων της Δημόσιας Διοίκησης σε συνδυασμό με τις απολύσεις. Δηλαδή επιχειρήθηκε να χρησιμοποιηθεί η αξιολόγηση ως αγωγός δημιουργίας μιας δεξαμενής υπαλλήλων προς απόλυση! Παράλληλα, εδώ και μήνες έχει ξεκινήσει μια έρευνα «νομιμότητας» των δημοσίων και δημοτικών υπαλλήλων. Αν δηλαδή οι τίτλοι σπουδών που έχουν καταθέσει στις υπηρεσίες τους αλλά και όλα τα απαιτούμενα δικαιολογητικά είναι νόμιμα. Ηδη, όπως όλοι γνωρίζουμε, αυτοί οι έλεγχοι έχουν ανακαλύψει ουκ ολίγες περιπτώσεις πτυχίων-μαϊμού και ήδη έχουν κινηθεί οι νομικές διαδικασίες. Σε εκκρεμότητα βρίσκονται ακόμα οι έλεγχοι σε δήμους αλλά και αρκετούς οργανισμούς. Ερχονται λοιπόν τώρα 19 από τους νεοεκλεγέντες δημάρχους (οι περισσότεροι από την αντιπολίτευση) και μαζί τους η νέα περιφερειάρχης Αττικής κυρία Ρένα Δούρου και αρνούνται να επιτρέψουν τους ελέγχους νομιμότητας (όχι της αξιολόγησης) στα... βιλαέτια τους. Με άλλα λόγια, δεν επιτρέπουν τα αυτονόητα και κρύβουν κάτω από το χαλί όλα τα στραβά και ανάποδα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτεία τις τελευταίες δεκαετίες, όπου ένα προεκλογικό σύνθημα της δεκαετίας του ’80 («Το ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση, ο λαός στην εξουσία») έγινε ο μοχλός καταρράκωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ανάμεσα στους πολίτες. Μια κομματοκρατία, πότε με τους «συντρόφους» και πότε με τα «δικά μας παιδιά», που ταλανίζει τη χώρα 40 χρόνια και την οδήγησε στο σημερινό χάλι της χρεοκοπίας και της κατάρρευσης όλων των «σταθερών» που είχαμε γνωρίσει και όλων όσα θεωρούσαμε θέσφατα. Κι ενώ έστω και τώρα κόμματα και πολίτες θα έπρεπε να κατανοήσουν πως είναι αδύνατο να συνεχίσουμε να πορευόμαστε ως χώρα και ως κοινωνία με μεθόδους και πρακτικές σοβιετικού τύπου, έρχεται η κυρία Δούρου, η οποία εκπροσωπεί το κόμμα που ευαγγελίζεται ότι θα μας σώσει και θα επαναφέρει την ελπίδα στους χαροκαμένους και εξαθλιωμένους Ελληνες, να μας δείξει με ποιον τρόπο θα το κάνουν. Με συγχωροχάρτια (δεν τα δίνουν ούτε οι Πάπες πια) για όλα τα λαμόγια που τρύπωσαν σε οργανισμούς του δημόσιου και του ευρύτερου δημόσιου τομέα, φτάνοντας στο έσχατο σημείο θράσους να εμφανίζουν πέτσινους τίτλους σπουδών; Ετσι αντιλαμβάνεται η Αριστερά την αξιοκρατία, την ευνομία και την καταδίκη του παλαιοκομματικού φαύλου κράτους; Στ’ αλήθεια, όμως, ποιοι έχουν να φοβηθούν από τον έλεγχο των τίτλων σπουδών; Οι νομοταγείς, οι ηθικοί και τίμιοι υπάλληλοι ή οι απατεώνες του κοινού ποινικού δικαίου που με τις πλάτες του βουλευτή, του δημάρχου και του κομματικού παράγοντα τρύπωσαν στο Δημόσιο χωρίς τα απαιτούμενα προσόντα και ζουν εις βάρος όλων; Και γιατί οι συνδικαλιστές με μια κακώς εννοούμενη προστασία των συναδέλφων τους πρέπει να εκτίθενται και να ευτελίζουν τον ρόλο τους; Πολύ δε περισσότερο γιατί οι πολιτικοί προϊστάμενοι και τα κόμματα από τα οποία προέρχονται να έχουν ανάγκη την ψήφο τέτοιων υποκειμένων που, αν είχαν τσίπα, θα έπρεπε να είχαν εξαφανιστεί από προσώπου γης μόνοι τους και όχι να χώνονται στα κόμματα και να συνδιαλέγονται την προστασία τους με αντάλλαγμα τη βρώμικη ψήφο τους. Η κυρία Δούρου είναι η πρώτη αριστερή υπερπεριφερειάρχης που ανέλαβε καθήκοντα πριν από μερικές μέρες και η κοινή γνώμη (και όχι μόνο ψηφοφόροι της) περιμένει να δει πώς δια-χειρίζεται την εξουσία που της ανατέθηκε. Ενδεχομένως και να προσπαθεί να καταλάβει πώς θα διαχειριστεί την εξουσία και το κόμμα της, που τώρα βρίσκεται στον προθάλαμο της εξουσίας. Αν το πρώτο δείγμα γραφής της για το πώς αντιλαμβάνεται την εξουσία και τον δημόσιο τομέα είναι αυτή της η ενέργεια, πολύ φοβούμαι ότι προσφέρει κακές υπηρεσίες στον κ. Τσίπρα και στους συντρόφους της.

Η έννοια της ανταποδοτικότητας στις καθημερινές συναλλαγές του πολίτη, όταν αυτές γίνονται έξω από τα ήθη του δημόσιου τομέα, είναι το Α και το Ω. Πληρώνεις για παράδειγμα την ασφάλεια του αυτοκινήτου. Όταν κακή τη τύχη  συμβεί το ατύχημα , η ασφαλιστική αναλαμβάνει στα πλαίσια της ανταποδοτικότητας να καλύψει τη ζημιά. Οπότε λες χαλάλι τα ασφάλιστρα. Κατ' ανάλογο τρόπο γίνονται οι καθημερινές συναλλαγές με την αγορά υπηρεσιών και υλικών αγαθών. Όμως αυτοί οι απλοί κανόνες και αρχές, δεν ισχύουν στις σχέσεις  του πολίτη με το Δημόσιο και τα  δημόσια ασφαλιστικά ταμεία. Πληρώνει ο πολίτης υποχρεωτικά και χωρίς άλλη εναλλακτική, κάθε μήνα από το μισθό του ένα σημαντικό ποσό για την ασφάλιση και τη σύνταξη του. Ποσό που αν το πλήρωνε σε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία, οι παροχές και η ανταποδοτικότητα που θα είχε βάσει συμβολαίου, ισχυρού έναντι οιουδήποτε δικαστηρίου, θα ήταν σούπερ λουξ.   Κι όμως με τα δημόσια ταμεία, είναι ανίσχυρος  να αντιδράσει και να διαμαρτυρηθεί για την κάθε τόσο συρρίκνωση των προσφερομένων υπηρεσιών και την απίστευτη ταλαιπωρία για να απαιτήσει μια ελάχιστη ανταποδοτικότητα στις εισφορές του. Ακόμα ,ενώ πληρώνει για δεκαετίες εισφορές τόσο ο ίδιος όσο και ο εργοδότης του για μια σύνταξη αξιοπρεπή, όταν έρχεται η ώρα της ανταποδοτικότητας, επειδή τα ταμεία έπεσαν έξω, επειδή το κράτος έπεσε έξω ή επειδή η τρόικα θεωρεί ότι οι συντάξεις είναι υψηλές για μια χώρα σαν την Ελλάδα, διαπιστώνει πως το τέλος του εργασιακού του βίου ,σημαίνει κι ένα Γολγοθά πενίας και ευτελισμού μέχρι τον θάνατο. Το εξοργιστικότερο όλων όμως, είναι οι απαράδεκτοι και άδικοι φόροι που με τα μνημόνια παράγιναν και ξεπέρασαν τις αντοχές της πλειονότητας των φορολογουμένων.   Ιδεατά, οι φόροι  που συγκεντρώνει ένα κράτος, πρέπει εκτός από τις ανάγκες λειτουργίας  του , να επιστρέφονται  ως κοινωνικό μέρισμα, είτε μέσα από την ασφάλεια, είτε μέσα από την παιδεία, είτε μέσα από την κοινωνική πρόνοια, αλλά και τις υποδομές, στον πολίτη. Φθάσαμε λοιπόν στο  σημείο σήμερα κι ενώ οι φόροι έχουν εξαφανίσει το διαθέσιμο προς το ζην εισόδημα των περισσοτέρων εξ ημών, η θεωρητική ανταποδοτικότητα  που εν τινι μέτρω  υπήρχε στο παρελθόν, να έχει εξαφανιστεί. Στο επόμενο διάστημα καλούμαστε όλοι και για μήνες, να πληρώνουμε φόρους από τον ΕΝΦΙΑ , το φόρο εισοδήματος,  τέλη  αλλά και τις ρυθμίσεις παλιότερων οφειλών και τα λεφτά αυτά ίσα- ίσα να καλύπτουν δαπάνες του κράτους για τις οποίες δεν ρωτηθήκαμε και προφανώς δεν συμφωνούμε. Πληρώνουμε φόρο κατοχής για ακίνητο  το οποίο έχει φορολογηθεί πολλαπλώς από την ημέρα της απόκτησης του, για να  συνεχίσουμε να πριμοδοτούμε μια στρεβλή αντίληψη για τη λειτουργία του δημοσίου. Το οποίο αν φυσικά προσέφερε ικανοποιητικές  υπηρεσίες στον πολίτη και την κοινωνία  μπορεί να λέγαμε , χαλάλι  τουλάχιστον  οι φόροι μας πιάνουν τόπο. Δυστυχώς όμως τα τελευταία χρόνια οι δαπάνες λειτουργίας του κράτους, μειώθηκαν δυσανάλογα λίγο, σε σχέση με τη συρρίκνωση των εισοδημάτων  των πολιτών, έτσι που να έχει γίνει σήμερα κοινή πεποίθηση, ότι σ΄ αυτήν την κυβέρνηση από ελάχιστους θα πιστωθεί η αποφυγή της χρεοκοπίας της χώρας, ενώ αντίθετα θα χρεωθεί βαρύτατα και τιμωρητικά για τους άδικους και υπέρμετρους  φόρους που επέβαλλε σε όσους ζουν και αναπνέουν νομοταγώς σ' αυτή τη χώρα.  

Ουδείς εχέφρων άνθρωπος, θα διαφωνούσε πως αυτά που εξήγγειλε ο Αλ. Τσίπρας, δεν είναι το μεγάλο ζητούμενο σήμερα στην ελληνική κοινωνία.  Ένα ζητούμενο, που εντάσσεται στη σφαίρα του αυτονόητου και προφανώς όχι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ αλλά και όλα τα υπόλοιπα κόμματα αν ήταν στο χέρι τους, θα πλειοδοτούσαν σε τέτοια μέτρα, προσφέροντας τα ελάχιστα σε μια κοινωνία που στην κυριολεξία πένεται και κομμάτι αυτής δεν διαθέτει πλέον τα στοιχειώδη για την επιβίωση. Σαφώς κι είναι στίγμα  για την Ελληνική πολιτεία να έχει στους κόλπους της  ανθρώπους που δεν έχουν ένα πιάτο φαΐ και τέσσερις τοίχους με στέγη. Το έργο αυτό  βέβαια, ως ένα βαθμό το κάνουν πράξη διάφοροι φορείς από την εκκλησία, τους Δήμους και τα φιλανθρωπικά σωματεία και δεν είναι δα κάποιο κόστος που να μην μπορεί να το αντέξει το κράτος, όσο φαλιρισμένο κι αν είναι. Σαφώς και όλα τα άλλα που ανακοίνωσε ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ χάιδεψαν ευχάριστα τα αυτιά των χαροκαμένων Ελλήνων και θα ήταν ευχής έργο αν ο οιοσδήποτε πολιτικός όπως κι αν τον λένε, να μπορούσε να τα προσφέρει. Αλλά, να μπορούσε να τα τάξει και να τα υλοποιήσει, με μια ρεαλιστική αναδιανομή των χρημάτων που έχει στη διάθεση του το  καταχρεωμένο ελληνικό κράτος και όχι με μπακαλίστικες αριθμητικές του στυλ  3 δισ. από τη φοροδιαφυγή, 3 δισ από το ΕΣΠΑ, 3 δισ. από το ΤΧΣ και 3 δισ  από    ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων και άρσης της καταστολής στην πραγματική οικονομία. Αν ήταν τόσο απλό, γιατί  να μην μαζέψουν  6 δισ από τη φοροδιαφυγή και 12 από το ΕΣΠΑ και το ΤΧΣ και να διπλασιάσουν τις παροχές  σε περισσότερους συμπολίτες μας;  Προφανώς κι όλα αυτά είναι αέρας κοπανιστός και αλίμονο σε όσους τα πιστεύουν. Ακόμα και για τους λάτρεις του Χάρρυ Πότερ αυτά είναι  μαγικά που δεν γίνονται. Κι αυτό γιατί: - 30 και πλέον τώρα χρόνια, όλοι οι προϋπολογισμοί της χώρας, έκλειναν πάντα με ελλείμματα( τα οποία και πληρώνουμε σήμερα) γιατί τις όποιες δαπάνες και παροχές μοίραζαν αφειδώς, προϋπολόγιζαν να τις καλύψουν από την ...πάταξη της φοροδιαφυγής! Ήταν όλοι ανίκανοι και άχρηστοι και ο ΣΥΡΙΖΑ ανακάλυψε τα σαΐνια που θα τσακίσουν τους φοροφυγάδες; -Τα προγράμματα του ΕΣΠΑ είναι  Ευρωπαϊκά κονδύλια που εγκρίνονται για συγκεκριμένους σκοπούς και κανείς δεν  θα δεχτεί να κατευθυνθούν στο κλείσιμο της τρύπας που θα αφήσει η ...κατάργηση του ΕΝΦΙΑ! Θεωρούνται ότι είναι αναπτυξιακά προγράμματα και ουδείς Ευρωπαίος θα έβαζε την υπογραφή του για αλλαγή χρήσης πόσο μάλλον για μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ που έχει να δώσει ακόμα πολλές εξετάσεις για να πείσει για τον φιλευρωπαϊκό προσανατολισμό του. - Τα 10 περίπου δισ. που υπάρχουν σήμερα στο ταμείο του ΤΧΣ,  προορίζονται για τις κεφαλαιακές ανάγκες των τραπεζών. Τα επερχόμενα stress test θα αναδείξουν  αν και πόσα κεφάλαια  θα απαιτηθούν για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών. Από αυτά που θα περισσέψουν , αν περισσέψουν, η σημερινή κυβέρνηση ευελπιστεί να της επιτρέψουν να τα χρησιμοποιήσει για την κάλυψη των χρηματοδοτικών κενών της οικονομίας που ήδη τόσο η ΕΚΤ όσο και το ΔΝΤ θεωρούν δεδομένα. Όμως η επιθυμία τους είναι αυτά που θα περισσέψουν, να τα επιστρέψουμε και γι αυτό μας πιέζουν για ένα ακόμα δάνειο και φυσικά ένα ακόμα μνημόνιο(αλλά ποιος θα το τολμούσε). -Όσο τα 3 δισ  από... ένα πρόγραμμα ρυθμίσεων της καταστολής στην πραγματική οικονομία, θα μου επιτρέψετε να μην το σχολιάσω ,καθώς  οι οικονομικές  μου γνώσεις(παρ' ότι ασχολούμαι με το οικονομικό ρεπορτάζ περί τα  30 χρόνια) θα είναι  αρκετές για να το κατανοήσω. Αλλά για να το λένε οι σοβαροί οικονομολόγοι καθηγητές του ΣΥΡΙΖΑ, χωρίς το φόβο να εκτεθούν, μάλλον έτσι θα είναι! Αυτές λοιπόν είναι οι πηγές χρηματοδότησης των εξαγγελιών Τσίπρα και ευχόμαστε να κάνουμε λάθος  στις εκτιμήσεις μας και όταν  και εάν έρθει στην εξουσία, να ξεδιψάσουμε όλοι μαζί!

Το τελευταίο διάστημα πυκνώνουν πάλι τα μαύρα σύννεφα πάνω από τη χώρα, καθώς οι σχέσεις με την τρόικα περνάνε εκ νέου κρίση και η συνέχιση των διαπραγματεύσεων στο τέλος του μήνα δεν προοιωνίζεται ομαλή γιατί ξεκίνησαν πολύ στραβά στο Παρίσι. Σαν να μην έφτανε αυτό, η κυβέρνηση εσχάτως εμφανίζεται σαν ασυντόνιστη ορχήστρα, με υπουργούς και στελέχη να σολάρουν αδιαφορώντας για τους άλλους. Αποτέλεσμα αυτής της εικόνας είναι και τα απανωτά αυτογκόλ, με κορυφαίο τα κωμικοτραγικά φαινόμενα στο θέμα του ΕΝΦΙΑ. Χωρίς να υπεισέλθω στο περιεχόμενο του φόρου, καθώς επανειλημμένα έχω διατυπώσει την αρνητική άποψή μου, θα παραθέσω μόνο γεγονότα που καταδεικνύουν την κυβερνητική Βαβέλ. Με περιθώριο ενός έτους λόγω αναβολής ετοιμάστηκε ο περίφημος νόμος που θα αντικαθιστούσε το ΕΕΤΗΔΕ, το περίφημο χαράτσι μέσω της ΔΕΗ. Είχαν δηλαδή έναν ολόκληρο χρόνο για να τον μελετήσουν, να τον διπλοελέγξουν, να τον ξεψαχνίσουν έτσι ώστε όταν θα τον κατέθεταν στη Βουλή να μην είχε αυτά τα παιδαριώδη λάθη που διαπιστώθηκαν στη συνέχεια. Το νομοσχέδιο αυτό, λοιπόν, αφού πέρασε από διάφορες επιτροπές, κατατέθηκε στη Βουλή και οι βουλευτές, αφού το «μελέτησαν» και διατύπωσαν τις παρατηρήσεις τους, το ψήφισαν και έγινε νόμος του κράτους. Και ψηφίστηκε απ’ όλους τους κυβερνητικούς βουλευτές, ακόμα και από αυτούς που την περασμένη εβδομάδα σήκωσαν τα λάβαρα της επανάστασης και αρνήθηκαν την ψήφο τους στη... διόρθωση των λαθών! Στη ΔΕΘ ο πρωθυπουργός εξήγγειλε έκπτωση για τα ξενοίκιαστα και μη ηλεκτροδοτούμενα ακίνητα, πλην όμως κανένας από τους συμβούλους, τους λογογράφους του, αλλά ούτε και από το επιτελείο του υπουργείου Οικονομικών φρόντισε από πριν να κοστολογήσει πόσους λιγότερους φόρους σημαίνει η έκπτωση του 20%, με αποτέλεσμα εκ των υστέρων να τρέχουν και να μη φτάνουν για να μην αναγκαστούν να τον εμφανίσουν ανακόλουθο. Και ερχόμαστε τώρα στους βουλευτές που στηρίζουν την κυβέρνηση και αίφνης διαπίστωσαν ότι ο ΕΝΦΙΑ είναι άδικος φόρος που δεν τον αντέχει ο κόσμος και καλούσαν την κυβέρνησή τους να τον πάρει πίσω! Αλήθεια, αυτοί οι βουλευτές σε ποιον πλανήτη ζουν; Τόσος θόρυβος, τόσες διαμαρτυρίες από κάθε γωνιά της Ελλάδας επί μήνες, τόσες συζητήσεις για τη μνημονιακή υποχρέωση είσπραξης 2,65 δισ. από τα ακίνητα και δεν έριξαν καν μια ματιά τι στο καλό περιλαμβάνει αυτό το νομοσχέδιο που έπρεπε να ψηφίσουν; Ξύπνησαν και τους έπιασαν οι ευαισθησίες όταν τους ήρθε ο λογαριασμός όπως και στους ψηφοφόρους τους; Αν θυμάμαι καλά, κάποιοι βουλευτές της Περιφέρειας είχαν ξεσηκώσει τον κόσμο -και σωστά- στην αρχική πρόβλεψη για φορολόγηση ακόμα και των κοτετσιών - και αυτό αποσύρθηκε. Ε, δεν έκαναν τον κόπο να διαβάσουν -προτού το ψηφίσουν- στο τελικό κείμενο την παράγραφο που έλεγε ότι τα εκτός αντικειμενικού προσδιορισμού ακίνητα θα υπολογίζονται με τις αντικειμενικές τιμές της εγγύτερης περιοχής όπου υπάρχει αντικειμενικό σύστημα, για να το διορθώσουν οι ίδιοι μέσα στη Βουλή και να μην αναγκαστούν να υποστούν όλη αυτή τη μετέπειτα γελοιοποίηση; Θα μου πείτε, μήπως είναι η πρώτη φορά που οι εθνικοί μας αντιπρόσωποι αποδεικνύονται κατώτεροι των περιστάσεων; Εδώ πρωτοκλασάτοι υπουργοί και ψήφισαν το μνημόνιο χωρίς να το διαβάσουν και ζητάμε ευθύνες από απλούς βουλευτές που δεν διαβάζουν τα νομοσχέδια! Με τούτα και μ’ εκείνα, όμως, κατεβαίνουμε κάθε μέρα τα σκαλιά της υποτέλειας, της αναξιοπρέπειας, της ανυποληψίας και της εθνικής υποταγής. Με κουτοπονηριές και τζάμπα μαγκιές προσπαθούμε να απεκδυθούμε των ευθυνών και των υποχρεώσεών μας νομίζοντας ότι οι δανειστές είναι κουτόφραγκοι. Την ίδια στιγμή το κυβερνητικό σχήμα πουλάει για άλλη μια φορά το παραμύθι της εξόδου από την κρίση και της έναρξης της περιόδου των παροχών προς τους πολίτες, οι οποίοι από καιρό έχουν πάψει να τους πιστεύουν και τους έχουν γυρίσει την πλάτη. Κι αυτό γιατί ξέρουν καλύτερα από την κυβέρνηση πως ο φετινός χειμώνας θα είναι ο χειρότερος της εξαετούς κρίσης παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις.

Εξοργισμένος εμφανίστηκε στη συνέντευξη ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης κ. Αλ. Τσίπρας γιατί τα μέσα ενημέρωσης, εμφάνισαν τα εξαγγελθέντα μέτρα όταν το κόμμα του ανέλθει στην εξουσία, ως παροχές, ενώ κατά τον ίδιο δεν είναι τίποτα άλλο από ανθρωπιστική βοήθεια!

Έχουμε οξειδωθεί τα τελευταία χρόνια , από τα δεινά που μας επέφερε η χρεοκοπία και μοιραία μέχρις ενός βαθμού, φωτίζουμε καθημερινά τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα στην κοινωνία, των παντοειδών μέτρων που μας επιβάλλουν κατά ριπάς οι δανειστές και προσπαθούν άκομψα έως άγαρμπα να δικαιολογήσουν οι κυβερνήσεις μας.

Οπως αναμενόταν, η διαπραγμάτευση με την τρόικα στο Παρίσι δεν περιείχε συμφωνίες σε θέματα που μας καίνε όπως οι φοροελαφρύνσεις, τα κόκκινα δάνεια, η παράταση της απαγόρευσης πλειστηριασμών κ.λπ. Ακουγαν και σημείωναν οι εκπρόσωποι των δανειστών, και αυτό οι δικοί μας το εξέλαβαν ως σιωπηρή αποδοχή των θέσεων της ελληνικής πλευράς! Μακάρι να είναι σωστή η δική τους ερμηνεία και στην επόμενη συνάντηση να το δούμε και έμπρακτα και να μην αποδειχθεί ότι συνήθως καταλαβαίνουμε αυτά που θέλουμε να καταλάβουμε. Πάντως, από αλλού περιμέναμε το pressing και από αλλού μας ήρθε, αφού οι τροϊκανοί είναι μη βάλουν κάτι στο μυαλό τους. Κολλάνε και δεν τους το βγάζεις με τίποτα. Ετσι, επανέφεραν απαιτητικά και μετ’ επιτάσεως το θέμα  των ομαδικών απολύσεων θέτοντας μάλιστα κόκκινη γραμμή, όπως και στις αλλαγές στον συνδικαλιστικό νόμο αλλά και στην επανεξέταση του Ασφαλιστικού. Πέρα όμως από τις αγκυλώσεις και τις εμμονές των τροϊκανών, πρέπει να παραδεχτούμε και κάποια πράγματα όσο κι αν εκ πρώτης όψεως μοιάζουν αδιαπραγμάτευτα για την ελληνική κοινωνία και τους πολιτικούς. Οταν, λοιπόν, τα τελευταία πέντε χρόνια έχει καταστραφεί το 1/3 της ελληνικής οικονομίας, όταν οι άνεργοι στη χώρα  αγγίζουν το 1,5 εκατομμύριο συμπολίτες μας και η συντριπτική πλειονότητα των εργαζομένων στον ιδιωτικό τομέα απασχολείται σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, αφού οι μεγάλες που απασχολούν πολλούς μετριούνται πια στα δάχτυλα, δεν μπορώ να εκτιμήσω αν αξίζει η κόντρα σε αυτό το θέμα, η οποία μπορεί κιόλας να επηρεάσει τα άλλα ανοιχτά μέτωπα που αφορούν πολύ περισσότερους συμπολίτες μας. Μήπως και μέχρι τώρα, όπου ισχύει στα χαρτιά ο νόμος που απαγορεύει τις ομαδικές απολύσεις, είδαμε στην πράξη καμιά προστασία των εργαζομένων; Πόσες και πόσες επιχειρήσεις τα τελευταία χρόνια δεν  έβαλαν λουκέτο σε μια νύχτα και δεν άφησαν στον δρόμο χιλιάδες εργαζομένους; Τους έσωσε το επιτρεπόμενο όριο 2%-3% στις απολύσεις ανά μήνα; Και το 1,5 εκατομμύριο  άνεργοι από πού μαζεύτηκαν; Δεν υπήρχαν μήπως νόμοι προστασίας των εργαζομένων από την εργοδοτική αυθαιρεσία; Γι’ αυτό θεωρώ πως εκεί που φτάσαμε με τις απολύσεις, τις υποχρεωτικές μειώσεις μισθών και σε όποιον του αρέσει, την περιοδική απασχόληση και την καταρράκωση όλων των δικαιωμάτων των εργαζομένων η άρση του ορίου απολύσεων είναι μεν κακό, αλλά όχι και η συντέλεια του κόσμου. Το μείζον ζητούμενο άμεσα από την κοινωνία είναι οι φοροελαφρύνσεις, κατά πρώτον, και η δημιουργία θέσεων απασχόλησης μέσω επενδύσεων, κατά δεύτερον. Γιατί, αν δεν μειώσουν από τον επόμενο κιόλας μήνα τη φορολογία στο πετρέλαιο θέρμανσης, ακόμα και να βρει ο Σαμαράς 180 βουλευτές να ψηφίσουν Πρόεδρο της Δημοκρατίας, θα την πάθει από τον χειμώνα όπως ο Ναπολέων και ο Χίτλερ στη Ρωσία. Αν δεν δει ο εργαζόμενος ενίσχυση των εισοδημάτων του μέσω της μείωσης του έκτακτου φόρου αλληλεγγύης, οι υποσχέσεις για μείωση των φορολογικών συντελεστών και του ΕΝΦΙΑ από το 2015 δεν θα έχουν καμία αξία μπροστά στην κάλπη από τους εξουθενωμένους πολίτες. Μπορεί τα μακροοικονομικά πλάνα να αντέχουν μειώσεις φόρων σε 3-4 χρόνια, αλλά το θέμα είναι ποιος μπορεί να αντέξει μέχρι τότε. Το σήμερα είναι αυτό που μετράει και πονάει και πάνω σ’ αυτό πρέπει να κάνει ό,τι είναι δυνατόν  η κυβέρνηση, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια της ανέχειας και της εξαθλίωσης όλο και λιγότεροι αναγνωρίζουν ότι όλες αυτές οι θυσίες στις οποίες υποβαλλόμαστε έσωσαν τη χώρα από τη χρεοκοπία. Ευτυχώς ή δυστυχώς, η λογική χάνεται όταν το ένστικτο της αυτοσυντήρησης αναλαμβάνει να αποδώσει ευθύνες. Αν λοιπόν ο Σαμαράς και ο Βενιζέλος δεν μπορούν να αποφασίσουν ελάφρυνση βαρών τώρα, το έργο αυτό θα ανατεθεί σε άλλους, όχι σώνει και καλά γιατί τους πιστεύουν, αλλά για λόγους απόδοσης μιας ιδιότυπης  καταδίκης.

Σήμερα το βράδυ ,εκτός απροόπτου, θα κατατεθεί στη Βουλή η τροπολογία η οποία θα επιχειρήσει να μπαλώσει κάποια από τα εγκληματικά ανεύθυνα λάθη που έγιναν στον καταλογισμό του ΕΝΦΙΑ. Και λέω κάποια που είναι εξόφθαλμα παρανοϊκά, αν και η άποψη μου είναι ότι όλος ο νόμος είναι πέρα για πέρα ληστρικός ,άδικος και αντισυνταγματικός. Και γιατί θα κατατεθεί σήμερα το βράδυ; Μα  γιατί πρέπει να πάρει το πράσινο φως από την Τρόικα που συζητά με την ελληνική αντιπροσωπεία στο Παρίσι!   Κι αυτό τον ευτελισμό της ελληνικής πολιτείας, της κυβέρνησης και της χώρας γενικότερα, τον περνάμε έτσι στο ντούκου, σαν μια καθημερινή φυσιολογική διαδικασία. Λες κι έχουμε πάθει ένα  είδος εθνικού μιθριδατισμού και δεν μας αγγίζει καμιά πλέον ταπείνωση. Να τα πάρουμε όμως τα πράγματα με τη σειρά.  Αφού επί 1,5 χρόνο οι υπηρεσίες   του υπουργείου Οικονομικών ετοίμαζαν τον νέο νόμο( το λέμε αυτό καλοπροαίρετα γιατί δεν  δεχόμαστε ότι μας ήρθε  έτοιμος απ' έξω κι απλώς τον μεταφράσαμε!) τον οποίο επιχείρησαν να εφαρμόσουν τον Ιούλιο, δεν τους βγήκε όμως και ανέβαλλαν την εφαρμογή για τον Αύγουστο.   Τότε  κατάλαβαν από τα πρώτα κιόλας ειδοποιητήρια, ότι είχαν λάθη επί λαθών και χρέωναν τα χωράφια στις ραχούλες ωσάν να ήταν στην Ηρώδου του Αττικού. Γι' αυτό και τα προσδοκώμενα έσοδα ξεπερνούσαν τα 4 δισ. αντί για 3,3 δισ που ήταν ο σχεδιασμός έτσι ώστε με μια εισπραξιμότητα της τάξης του 80-83% να πετύχουν το στόχο του προϋπολογισμού που είναι 2,65 δισ. Ξεκίνησαν λοιπόν τις διορθώσεις για  4.000 οικισμούς ανά την επικράτεια. Παράλληλα, ξεσηκώθηκε και ο κόσμος που έχει ακίνητα ξενοίκιαστα και μη ηλεκτροδοτούμενα, δηλαδή δεν του αποφέρουν κανένα εισόδημα, και η φορολόγηση τους με τις πλαστές αντικειμενικές τιμές, συνιστά  καθαρή δήμευση περιουσίας. Οι υπουργοί και η κυβέρνηση αναγνώρισαν την αδικία  , έκαναν τους λογαριασμούς τους και είδαν πως  “αντέχει”  το σύστημα χωρίς να ξεφύγει από τον εισπρακτικό  στόχο  μια έκπτωση γι αυτά τα ακίνητα. Έλα όμως  που έστω κι αν αναγνωρίζουν την κατάφωρη αδικία, έστω κι αν δεν επηρεάζεται ο στόχος που μας έχουν επιβάλλει, θα πρέπει  κι αυτό το θέμα να υποβληθεί για διαπραγμάτευση! Και εν προκειμένω έχω την εξής απορία. Δηλαδή οι τροικανοί θα  βάλλουν κάτω με το κομπιουτεράκι τα στοιχεία με τα ακίνητα που τους πήγαμε και θα αρχίσουν να ξαναλογαριάζουν γιατί δεν έχουν εμπιστοσύνη στην δική μας αριθμητική; Όμως αν δεν απατώμαι σε μια κανονική χώρα, υπάρχουν οι εγχώριοι ειδήμονες και επιστήμονες οι οποίοι σε συνεργασία με την εκλεγμένη κυβέρνηση, αφουγκράζονται τις ανάγκες της κοινωνίας, σφυγμομετρούν τις αντοχές της και σε συνδυασμό με τις ανάγκες του κράτους, επιχειρούν ένα συνδυασμό με όσο το δυνατόν λιγότερες αδικίες. Τώρα  φθάσαμε να ανεχόμαστε ως φυσιολογική κατάσταση ένας αποστεωμένος συναισθηματικά ξένος τεχνοκράτης, να αποφασίζει αν πρέπει να πληρώνει χαράτσι αυτός  που έχει ένα  άχρηστο και μη ηλεκτροδοτούμενο ακίνητο. Κατανοώ, χωρίς να συμμερίζομαι, τις απαιτήσεις τους να μαζεύει το κράτος  συγκεκριμένα έσοδα, να περικόψει σπατάλες και περιττές δαπάνες, να έχει λόγο για το πόσους δημοσίους υπαλλήλους αντέχει η οικονομία μας κλπ. Επ΄ουδενί όμως ανέχομαι να ορίζουν αυτοί με ποιο τρόπο  και με πόσες δόσεις η κυβέρνηση θα μαζεύει τους φόρους  που έχουν θέσει αυτοί ως στόχο.   Είπαμε, με τα μνημόνια  οι κυβερνήσεις των τελευταίων 5 ετών, παραχώρησαν και κομμάτι της εθνικής κυριαρχίας. Αυτή όμως η κατάσταση, αποδεικνύει ότι αυτό δεν είναι κομμάτι αλλά το σύνολο της διακυβέρνησης της χώρας. Εν τοιαύτη όμως περιπτώσει δεν μιλάμε ούτε για διαπραγματεύσεις, ούτε για τεχνική βοήθεια. Με υπαλλήλους της τρόικας μοιάζουν οι υπουργοί που πηγαίνουν στο παρακαλετό με τα αιτήματα τους, ρωτώντας πριν, στον προθάλαμο τη γραμματέα τους, “πως είναι τα κέφια του αφεντικού σήμερα...”  

Είναι αλήθεια,  ότι όταν σε πνίγουν τα προβλήματα, ελάχιστο έως καθόλου ενδιαφέρον έχεις να μάθεις τι γίνεται παραδίπλα. Σου αρκούν τα δικά σου. Κατ΄ αναλογίαν το ίδιο συμβαίνει και σε γενικότερο επίπεδο. Όλοι μας ασχολούμαστε με τις ανυπέρβλητες δυσκολίες στην καθημερινότητα και αγωνιούμε αν θα τα καταφέρουμε με τους φόρους και τις υποχρεώσεις, αν οι ρυθμίσεις στον ΕΝΦΙΑ μας αφορούν ή όχι, αν οι δόσεις στα χρέη μας θα αυξηθούν, αν η τρόικα δώσει το πράσινο φως στην κυβέρνηση για φοροελαφρύνσεις, αν θα αρχίσουν οι συζητήσεις για διευθέτηση του χρέους, αν η εύθραυστη  πλειοψηφία της κυβέρνησης αντέχει, αν τούτη η Βουλή μπορεί να εκλέξει πρόεδρο ή αν θα αναγκαστούμε να οδηγηθούμε σε πρόωρες εκλογές. Έτσι, κοιτώντας τα δικά μας που ούτε λίγα είναι ότι ελάσσονος σημασίας, φοβάμαι ότι χάνουμε τη γενικότερη εικόνα που υπάρχει στο κάδρο. Το ίδιο πράττει και η κυβέρνηση προσπαθώντας μέρα με τη μέρα να πετύχει ότι μπορεί περισσότερο ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Η γενικότερη όμως εικόνα η οποία ανά πάσα στιγμή μπορεί να τα τινάξει όλα στον αέρα ,έχει νομίζω πολύ μεγαλύτερη αξία από το τι επιδιώκουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, οι υπουργοί τους, ο Τσίπρας κλπ. Αυτή τη στιγμή η Ευρώπη είναι ένα καζάνι που βράζει και είναι βέβαιο πως το αμέσως επόμενο διάστημα, θα αναληφθούν πρωτοβουλίες και αποφάσεις που κανείς δεν ξέρει σε τι βαθμό  και πώς θα μας επηρεάσουν. Δεν είναι δυνατόν να μείνουν με σταυρωμένα τα χέρια όταν η Ιταλία μπήκε ξανά σε ύφεση και έχει ένα χρέος κοντά στα 2,5 τρισ. ευρώ και ζητάει από τους υπόλοιπους  Ευρωπαίους πίστωση  χρόνου. Δεν είναι δυνατόν η δεύτερη οικονομία της Ευρώπης, η Γαλλία, να αντιμετωπίζει  τόσα εσωτερικά προβλήματα και στην πράξη να μην παίρνει ουσιαστικά κανένα περιοριστικό μέτρο, όντας η κυβέρνηση αδύναμη και ο πρόεδρος της  άβουλος και αναποφάσιστος από τα πολλά πλήγματα που έχει δεχθεί τόσο στο εσωτερικό της χώρας του όσο και στο εξωτερικό. Ούτε φυσικά η Γερμανία ανέμενε πως  το συνεχώς αυξανόμενο ΑΕΠ της θα έδειχνε σημεία κόπωσης και αναστροφής ή ότι  θα συνέβαιναν όλα αυτά με τη Ρωσία  τα οποία κτυπούν καμπανάκι για ολόκληρη την Ευρώπη από τα οικονομικά αντίμετρα του Πούτιν. Για να μη πούμε και για την κατάσταση και στις υπόλοιπες χώρες  του Νότου αλλά και την ανησυχητική  διόγκωση των ευρωσκεπτικιστών και των ακροδεξιών. Είναι βέβαιο   ότι κάποιες αποφάσεις θα πάρουν χωρίς να  είναι προβλέψιμο αν θα είναι προς την κατεύθυνση της χαλάρωσης της  ευρωπαϊκής πολιτικής λιτότητας ή αν θα είναι κάποιες παρεμβάσεις σε νομισματικό επίπεδο από την Ευρωπαϊκή κεντρική Τράπεζα. Όπως επίσης είναι δύσκολο να  πει κανείς τι θα γίνει με την περίπτωση μας κι αν οι όποιες εξελίξεις στην ΕΕ θα μας περιλαμβάνουν μέσα στο γενικότερο πακέτο ή αν  θα μας αφήσουν έξω από τις εξελίξεις να συνεχίζουμε στην πιστή εφαρμογή του αδιέξοδου σχεδίου τους. Όμως κι όλα  όσα  πρόκειται να συμβούν ακόμα κι αν είναι ευνοϊκά και για μας, ούτε και τότε χρειάζεται εφησυχασμός και οραματισμός επιστροφής στα προ 2009 επίπεδα ζωής. Και είναι άλλη μια παράμετρος την οποία ούτε θέλω να τη σκέφτομαι κι έχει τη βάση της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού. Εκεί λοιπόν, στη Μέκκα του καπιταλισμού, τα τελευταία χρόνια οι αγορές ακολουθούν ένα ξέφρενο πάρτυ  και κάθε τόσο σπάνε ένα ακόμα ανοδικό ρεκόρ στις μετοχές καθώς τα ομόλογα έχουν πάψει από καιρό να είναι  το ασφαλέστερο επενδυτικό λιμάνι. Τι θα γίνει όμως όταν αυτές οι παγκόσμιες χρηματιστηριακές φούσκες σκάσουν και δημιουργηθεί μέσα στα πλαίσια της κυκλικότητας της οικονομίας ένα ακόμα κραχ στις αγορές; Πόσο και σε τι βάθος θα επηρεάσουν τη μικρή Ελλάδα που 5 χρόνια τώρα προσπαθεί απελπισμένα να σηκώσει κεφάλι; Και πολύ περισσότερο τι θα  συμβεί στους δύσμοιρους πολίτες που  έχουν τραβήξει και συνεχίζουν να τραβούν,  του Χριστού πάθη από τα μνημόνια και τις εγκληματικές πολιτικές που εφαρμόζουν στις πλάτες τους; Καλύτερα να μην τα σκεφτόμαστε. Ή μάλλον ας κάνουμε  και πάλι focus  στα καθημερινά μας με τις δόσεις και τις υποχρεώσεις μας, στα μικρά και μεγάλα άγχη και στις αγωνίες μας για επιβίωση. Καλύτερα να μην ξέρουμε και να ελπίζουμε πως  όπου να 'ναι βγαίνουμε από τα...μνημόνια! Άλλωστε ακόμα κι αν ο Σαμαράς  δεν μας βγάλει από την κρίση, έχουμε... εναλλακτική τον Τσίπρα που θα θέσει τέρμα στην κρίση σκίζοντας τα μνημόνια!