Μια νέα τάση στην ξενοδοχειακή βιομηχανία ανατέλλει. Τα παροπλισμένα μοναστήρια μετατρέπονται σε τόπους φιλοξενίας για εκείνους που η ιδέα της εκκεντρικότητας στις διακοπές, φαντάζει πια αφόρητα πληκτική.
Ένα καινούργιο ξενοδοχείο μπορεί να αναπαραχθεί. Ένα μοναστήρι του 17ου αιώνα όχι. Η ιστορία, η αρχιτεκτονική και η περιορισμένη διαθεσιμότητα επιτρέπουν υψηλότερη μέση τιμή δωματίου. Κανείς δεν μπορεί να κατασκευάσει από την αρχή τέσσερις αιώνες ιστορίας. Τα μοναστηριακά ξενοδοχεία δεν αποτελούν ακόμη ξεχωριστή, μετρήσιμη αγορά. Υπάρχουν όμως ακίνητα που συγκεντρώνουν όσα αναζητά η σύγχρονη πολυτελής φιλοξενία: σπανιότητα, ισχυρή ταυτότητα, περιορισμένη προσφορά και μια ιστορία που δεν χρειάζεται να επινοηθεί μέσα από εξυπνακισμούς διαφημιστών.
Υπάρχει, βέβαια και η άλλη όψη. Τα παλιά κτίρια κρύβουν στατικά προβλήματα, αρχαιολογικούς περιορισμούς, υψηλότερο κόστος υλικών και δυσκολίες στην εγκατάσταση σύγχρονων υποδομών. Το ιστορικό κέλυφος περιορίζει την ελευθερία του επενδυτή. Είναι όμως ακριβώς αυτό που αυξάνει την τελική αξία του προϊόντος. Spa, εστιατόρια, retreats, γάμοι και προγράμματα ευεξίας διευρύνουν τις πηγές εσόδων. Το σημαντικότερο είναι ότι άλλαξε ο πελάτης. Σε έρευνα που πραγματοποίησε η Flywire, αμερικανική εταιρεία τεχνολογίας πληρωμών και λογισμικού με δραστηριότητα και στον ταξιδιωτικό κλάδο, σε περισσότερους από 500 Αμερικανούς ταξιδιώτες υπερπολυτελείας, το 80% δήλωσε ότι σχεδίαζε να αυξήσει τον ταξιδιωτικό του προϋπολογισμό. Το 97% θεωρούσε πιθανό να πραγματοποιήσει ταξίδι με στόχο τη μείωση του άγχους ή ακόμα και την πλήρη αποσύνδεση από τη δομημένη καθημερινότητά του.
Η έρευνα δεν αποτυπώνει ολόκληρη την παγκόσμια αγορά. Περιγράφει όμως τον πελάτη στον οποίο απευθύνονται αυτά τα ξενοδοχεία. Πίσω από τους αριθμούς βρίσκεται μια αλλαγή ψυχολογίας. Οι εύποροι ταξιδιώτες δεν έπαψαν να θέλουν άνεση, έπαψαν να τη μετρούν αποκλειστικά σε τετραγωνικά μέτρα και παροχές που προσθέτουν περισσότερο θόρυβο παρά αξία. Σε πόλεις όπου η σιωπή είναι σχεδόν αδύνατη, ένα δωμάτιο χωρίς ειδοποιήσεις, κίνηση ή μουσική αποκτά χρηματική αξία. Ίσως γι’ αυτό τα μοναστήρια είναι τόσο κατάλληλα για τη νέα εποχή της φιλοξενίας. Κατασκευάστηκαν για να κρατούν τον κόσμο έξω και τη σκέψη μέσα. Οι ξενοδόχοι δεν χρειάστηκε να επινοήσουν την ατμόσφαιρα. Υπήρχε ήδη. Έπρεπε απλώς να ανακαλύψουν την τιμή της. Κάποτε οι άνθρωποι αποσύρονταν σε ένα κελί για να εγκαταλείψουν τα εγκόσμια. Σήμερα πληρώνουν εκατοντάδες και σε ορισμένες περιπτώσεις χιλιάδες ευρώ τη βραδιά για να τα εγκαταλείψουν προσωρινά. Η σιωπή παρέμενε δωρεάν επί αιώνες. Ήταν θέμα χρόνου να τιμολογηθεί.
Από τη Γαλλία στο Περού: Τέσσερα μοναστήρια, τέσσερις ιστορίες αναγέννησης
Hôtel du Couvent, Γαλλία
Στην καρδιά της Νίκαιας, λίγα λεπτά από τον θόρυβο της Κυανής Ακτής, το Hôtel du Couvent δεν μοιάζει τόσο με ξενοδοχείο όσο με τόπο απόσυρσης από τα εγκόσμια. Η ιστορία του μοναστηριού ξεκίνησε το 1604. Τα κελιά και οι χώροι της παλιάς μοναστικής ζωής στεγάζουν σήμερα 88 δωμάτια και σουίτες, τρία εστιατόρια, τρεις πισίνες και λουτρά ρωμαϊκού τύπου. Για να μετατραπεί το περίφημο μοναστήρι στο ξενοδοχείο, που άνοιξε τις πόρτες του στις 20 Ιουνίου 2024, ο Γάλλος ξενοδόχος Valéry Grégo και η εταιρεία του, Perseus, χρειάστηκαν περίπου μία δεκαετία, μία 93ετή μίσθωση από τον Δήμο της Νίκαιας, δικαστικές αντιπαραθέσεις με κατοίκους και επένδυση περίπου 100 εκατομμυρίων ευρώ. Υπολογίζεται ότι το κόστος για το κάθε δωμάτιο ξεπέρασε το 1,1 εκατομμύριο ευρώ. Κατά την έναρξη λειτουργίας του Hôtel du Couvent, οι τιμές ξεκινούσαν από περίπου 390 ευρώ και μπορούσαν να φθάσουν τα 6.000 ευρώ τη βραδιά για τη μεγαλύτερη σουίτα. Οι επισκέπτες δεν πληρώνουν απλώς για ένα κρεβάτι στη Νίκαια. Πληρώνουν για να κοιμηθούν μέσα σε τέσσερις αιώνες σιωπής.
hotelducouvent.com
Monastero Santa Rosa, Ιταλία
Η ξενοδοχειακή βιομηχανία πέρασε δεκαετίες κατασκευάζοντας αντίγραφα: ψεύτικα παλάτια, τεχνητά χωριά, θεματικά resorts και λόμπι που θα μπορούσαν να βρίσκονται παντού. Τώρα αγοράζει κτίρια που δεν μπορούν να αντιγραφούν. Το Monastero Santa Rosa είναι ένα από αυτά. Χτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα στην Ακτή Αμάλφι και μετατράπηκε για πρώτη φορά σε ξενοδοχείο το 1924. Αργότερα εγκαταλείφθηκε ξανά. Ήταν το 2000, όταν η Αμερικανίδα Bianca Sharma ταξιδεύοντας με σκάφος στον Κόλπο του Σαλέρνο είδε πάνω στον βράχο το ερειπωμένο πρώην μοναστήρι. Αποφάσισε σχεδόν αμέσως να το αγοράσει. Ακολούθησαν περισσότερα από δέκα χρόνια αποκατάστασης και το 2012, το Monastero Santa Rosa άνοιξε ξανά ως ξενοδοχείο 20 δωματίων και σουιτών, με spa στο παλιό οινοποιείο των μοναχών και πισίνα που μοιάζει να κρέμεται 200 μέτρα πάνω από τη θάλασσα. Η περιορισμένη δυναμικότητα δεν αποτέλεσε την αχίλλειο πτέρνα της επένδυσής της. Το αντίθετο. Είναι ο μηχανισμός της αξίας της. Οι σημερινές ενδεικτικές τιμές ξεπερνούν συχνά τα 1.200 ευρώ τη βραδιά και μπορούν να κινηθούν πολύ υψηλότερα, ανάλογα με τη σουίτα και την περίοδο. Το ξενοδοχείο έχει λίγα δωμάτια. Κανένα πρόβλημα. Η έλλειψη διαθεσιμότητας είναι μέρος του προϊόντος.
monasterosantarosa.com
Monasterio, Περού
Στο Κούσκο του Περού, την παλιά πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας των Ίνκας, η μετατροπή ακολούθησε διαφορετική διαδρομή. Το συγκρότημα του σημερινού Monasterio ανεγέρθηκε στα τέλη του 16ου αιώνα, πάνω στα θεμέλια του ανακτόρου του Ίνκα Amaru Qhala. Από το 1598 στέγασε την ιερατική σχολή San Antonio Abad, όπου εκπαιδεύονταν οι μελλοντικοί ιερείς της περιοχής. Μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1650 ανοικοδομήθηκε και απέκτησε το χαρακτηριστικό μπαρόκ παρεκκλήσι, γεμίζοντας τις στοές με τη μουσική των ιερών ακολουθιών και το φως των κεριών και διατηρείται έως σήμερα. Αρκετούς αιώνες αργότερα, το 1965, το Monasterio πέρασε σε μια νέα εποχή ως ξενοδοχείο πολυτελείας.
Σήμερα, διαθέτει 97 δωμάτια και 20 σουίτες. Πολλά από τα δωμάτια διατηρούν αυθεντικά ξυλόγλυπτα ταβάνια, πέτρινες καμάρες και έργα της περίφημης σχολής του Κούσκο, ενώ ο εσωτερικός κήπος οργανώνεται γύρω από έναν κέδρο των Άνδεων, ηλικίας περίπου 300 ετών, τον τελευταίο του είδους του στην πόλη. Εξαιτίας του υψομέτρου του Κούσκο, που ξεπερνά τα 3.400 μέτρα, ορισμένες σουίτες διαθέτουν σύστημα εμπλουτισμού του αέρα με επιπλέον οξυγόνο, ώστε να διευκολύνεται η προσαρμογή των επισκεπτών. Έτσι, ένα παλιό θρησκευτικό κτίριο του Κούσκο εντάχθηκε σε ένα παγκόσμιο χαρτοφυλάκιο πολυτέλειας, δίπλα σε ιστορικά παλάτια, τρένα και κρουαζιέρες. Η ιστορία δεν λειτουργεί πλέον μόνο ως σκηνικό. Είναι περιουσιακό στοιχείο.
belmond.com
Abbazia San Pietro in Valle, Ιταλία
Στην Ούμπρια, την περίκλειστη περιφέρεια της κεντρικής Ιταλίας ανάμεσα στην Τοσκάνη, στο Λάτσιο και στις Μάρκε, η Abbazia San Pietro in Valle, ένα ιστορικό αβαείο, προσφέρει μια διαφορετική εκδοχή της ίδιας μεταμόρφωσης. Ο πρώτος μοναστηριακός πυρήνας ανάγεται στον 8ο αιώνα. Το 1917 πέρασε στην οικογένεια Costanzi, η οποία ξεκίνησε μια μακρά προσπάθεια διάσωσης. Η αποκατάσταση ολοκληρώθηκε το 1998 και έναν χρόνο αργότερα, το συγκρότημα άνοιξε ως ιστορικός ξενώνας. Σήμερα διαθέτει 21 δωμάτια και σουίτες μέσα στα δάση της κοιλάδας του Νέρα. Οι ενδεικτικές online τιμές κινούνται περίπου από 120 έως 200 ευρώ τη βραδιά. Δεν πρόκειται για τις τιμές της Ακτής Αμάλφι. Πρόκειται όμως για την ίδια εμπορική αρχή: η διαμονή πωλείται μαζί με την ιστορία του τόπου.
sanpietroinvalle.com
Εξωτερική φωτογραφία: Το Abbazia San Pietro in Valle βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Νέρα, ανάμεσα σε δάση, ελαιώνες και μεσαιωνικούς οικισμούς της Ούμπρια, διατηρώντας αναλλοίωτο τον χαρακτήρα ενός ιστορικού αβαείου. @ sanpietroinvalle.com