Το Mi Shang, το πρώτο αυτόνομο εστιατόριο του οίκου στην Ασία, μετατρέπει τη γαστρονομία σε μια πολυαισθητηριακή εμπειρία.
Ο οίκος Prada έχει μια μακρά συνήθεια να προσεγγίζει τη φιλοξενία όπως προσεγγίζει και τη μόδα: όχι ως ξεχωριστές δραστηριότητες αλλά ως μέρη του ίδιου πολιτιστικού σύμπαντος. Από το Bar Luce του Γουές Άντερσον στη Fondazione Prada στο Μιλάνο μέχρι το Prada Caffè στο Harrods και το Ristorante Torre του Ρεμ Κούλχαας, οι χώροι της λειτουργούν λιγότερο ως επιχειρήσεις εστίασης και περισσότερο ως προεκτάσεις μιας συγκεκριμένης αισθητικής αντίληψης.
Όταν το Μιλάνο συναντά τη Σαγκάη
Η Prada περιγράφει το Mi Shang ως έναν διάλογο ανάμεσα στη Σαγκάη και το Μιλάνο. Στην πραγματικότητα, μοιάζει περισσότερο με μια πολιτιστική ανταλλαγή ανάμεσα σε δύο πόλεις που, παρά τις διαφορές τους, μοιράζονται μια βαθιά σχέση με την κομψότητα, τη χειροτεχνία και τον αστικό μύθο. Το ίδιο το όνομα έχει ιδιαίτερη σημασία. Στα μανδαρινικά, «Mi Shang» σημαίνει «είμαι γοητευμένος», «είμαι εμμονικά αφοσιωμένος». Είναι μια λέξη που περιγράφει την έλξη, την αφοσίωση, την επιθυμία. Ακριβώς τα συναισθήματα που επιχειρεί να καλλιεργήσει ο χώρος. Στεγασμένο στον δεύτερο όροφο του Rong Zhai, της εντυπωσιακής έπαυλης του 1918 που η Prada αποκατέστησε σχολαστικά και άνοιξε ξανά στο κοινό το 2017, το πρώτο αυτόνομο εστιατόριο της Prada στην Ασία μοιάζει λιγότερο με γαστρονομικό προορισμό και περισσότερο με κινηματογραφικό σκηνικό.
Κι αυτό δεν είναι τυχαίο. Για τον σχεδιασμό του, ο οίκος στράφηκε στον άνθρωπο που έχει αποτυπώσει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον τη νοσταλγία, τον χρόνο και την επιθυμία στην ασιατική μητρόπολη: τον σκηνοθέτη Γουόνγκ Καρ-Γουάι. Όποιος έχει δει την «Ερωτική Επιθυμία» (2000) ή το « Ευτυχισμένοι Μαζί» (1997), θα αναγνωρίσει αμέσως τη διάθεση. Οι αντανακλάσεις στους καθρέφτες, τα βαθιά χρώματα, οι σκιές, τα περάσματα από το φως στο σκοτάδι και η αίσθηση ότι κάθε δωμάτιο κρύβει μια ιστορία δημιουργούν ένα περιβάλλον που μοιάζει να αιωρείται ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν.
Η εμπειρία ξεκινά από το «Pastry Shop», έναν εκλεπτυσμένο χώρο εμπνευσμένο από το πρώτο κατάστημα της Prada στη Galleria Vittorio Emanuele II του Μιλάνου. Ξύλο κερασιάς, ορείχαλκος και προθήκες που θυμίζουν κοσμηματοπωλείο φιλοξενούν ιταλικά γλυκά, επανερμηνευμένα με τη λεπτομέρεια και την ακρίβεια που χαρακτηρίζει τον οίκο. Από εκεί, η διαδρομή οδηγεί στο Caffè, ένας φόρος τιμής στα κοινωνικά σαλόνια της Σαγκάης των δεκαετιών του 1910 και του 1920. Η ξύλινη μπάρα κατασκευάστηκε από τους ίδιους τεχνίτες που εργάστηκαν στην αποκατάσταση της ιστορικής βίλας, επαναφέροντας τεχνικές και διακοσμητικά στοιχεία που είχαν σχεδόν εξαφανιστεί.
Δίπλα της, ο χώρος του «Study» είναι γεμάτος με συλλεκτικά αντικείμενα, αντίκες και επιλεγμένα έπιπλα και λειτουργεί σαν το ιδιωτικό σαλόνι ενός κοσμοπολίτη συλλέκτη. Το οίκημα συνεχίζει προς μια βεράντα και έναν κήπο που αντλεί έμπνευση από τους πρώτους υπαίθριους χώρους κοινωνικής συναναστροφής που άνοιξαν για τις γυναίκες της Σαγκάης, στις αρχές του 20ού αιώνα. Είναι μια μικρή ιστορική αναφορά, από αυτές που η Prada ενσωματώνει συχνά στα projects της, χωρίς να τις επιδεικνύει.
Στον τρίτο όροφο βρίσκεται το Apartment, αφιερωμένο στην κληρονομιά του οίκου, με επιλεγμένα αντικείμενα, bespoke υπηρεσίες και σπάνια κομμάτια που φωτίζουν διαφορετικές πτυχές της ιστορίας της Prada. Την ίδια στιγμή, το υπόλοιπο Rong Zhai συνεχίζει να λειτουργεί ως πολιτιστικός οργανισμός, φιλοξενώντας εκθέσεις, εγκαταστάσεις και καλλιτεχνικές δράσεις καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.
Η γαστρονομία ως πολιτιστικός διάλογος
Στην κουζίνα, ο executive chef Ρικάρντο Λα Πέρνα και ο pastry chef Ντιέγκο Κροζάρα αποφεύγουν τις προφανείς ασκήσεις fusion. Αντί να συγχωνεύσουν δύο κουζίνες, προτιμούν να δημιουργήσουν έναν ήρεμο διάλογο ανάμεσα στις ιταλικές τεχνικές και τις κινεζικές πρώτες ύλες. Το αποτέλεσμα έχει ήδη αναγνωριστεί διεθνώς. Λίγους μόλις μήνες μετά το άνοιγμά του, το Mi Shang συμπεριλήφθηκε στον οδηγό Michelin 2026 για τη Σαγκάη, το Τζιανγκσού και το Τζετζιάνγκ, ενώ απέσπασε και δύο πιρούνια στον οδηγό Gambero Rosso Top Italian Restaurants 2026.
Το tasting menu αποτυπώνει με ακρίβεια τη φιλοσοφία του εστιατορίου. Το bluefin tuna crudo συνδυάζεται με χαβιάρι και σάλτσα ponzu από μελιτζάνα, οι χτένες συνοδεύονται από lardo και εσπεριδοειδή, ενώ τα χειροποίητα spaghetti με βασιλικό καβούρι ή τα tagliolini με αστακό φέρνουν τη μεσογειακή τεχνική σε διάλογο με ασιατικές αναφορές. Στα κυρίως, ο ατμισμένος παταγονικός μπακαλιάρος με ζωμό αρωματισμένο με τζίντζερ και μαύρο σκόρδο ή το περιστέρι με λαχανικά από τη Γιουνάν αποκαλύπτουν την πρόθεση της κουζίνας να ισορροπήσει ανάμεσα στις δύο γαστρονομικές παραδόσεις χωρίς να κυριαρχεί καμία.
Ακόμη και τα επιδόρπια ακολουθούν την ίδια λογική. Ένα ανάλαφρο millefoglie με μασκαρπόνε και φράουλα ή ένα tiramisu με affogato από παγωτό μασκαρπόνε παραμένουν πιστά στην ιταλική τους ταυτότητα, ενώ εντάσσονται οργανικά στο συνολικό αφήγημα του χώρου. Ίσως γι’ αυτό το Mi Shang ξεχωρίζει από τα περισσότερα εστιατόρια που δημιουργούν σήμερα οι μεγάλοι οίκοι μόδας. Εδώ το φαγητό, η αρχιτεκτονική, ο κινηματογράφος, η ιστορία και η πόλη λειτουργούν ως μέρη της ίδιας αφήγησης. Και αυτή η αφήγηση μοιάζει πολύ περισσότερο με έργο του Γουόνγκ Καρ Γουάι παρά με ένα ακόμη luxury opening.
Φωτογραφίες: @ prada.com