Αρχιτεκτονικά αριστουργήματα που καθόρισαν την ατμόσφαιρα εμβληματικών ταινιών, στέγασαν μεγάλους κινηματογραφικούς έρωτες και πέρασαν μαζί τους στην ιστορία.
Villa Albergoni
Η σταρ του βραβευμένου «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» (2017), του Luca Guadagnino, δεν είναι άλλη από την εξοχική έπαυλη του 17ου αιώνα κοντά στην γραφική Crema της Λομβαρδίας, που στο φιλμ αποτελεί την κατοικία της οικογένειας Perlmann και το σκηνικό για το ανέμελο, ζωηρό καλοκαίρι του 1983. Ο σκηνοθέτης ήθελε να δίνει την αίσθηση ενός σπιτιού «για τον πολιτισμό και την απόλαυση, όχι για την επίδειξη πλούτου, αλλά πλούσιο σε ιστορία». Το πέτυχε με τη συνδρομή της interior designer Violante Visconti di Modrone, η οποία συνέλεξε παλιές υδρόγειες σφαίρες, χάρτες, χαρακτικά και πίνακες από αντικερί και παλαιοπωλεία, αλλά και έπεισε τον Guadagnino να συμπεριλάβει στην ταινία τον φθαρμένο κόκκινο καναπέ που υπήρχε ήδη εκεί.
Elrod House
Ο Αμερικανός αρχιτέκτονας John Lautner, protégé του Frank Lloyd Wright και πρωτεργάτης του οργανικού μοντερνισμού, είναι ο αγαπημένος του σινεμά. Οι απίθανες κατοικίες που έχει σχεδιάσει πρωταγωνιστούν συχνά στη μεγάλη οθόνη, όπως το Elrod House, που εμφανίστηκε το 1971 στην ταινία του Τζέιμς Μποντ «Τα διαμάντια είναι παντοτινά». Ο διακοσμητής εσωτερικών χώρων Arthur Elrod ανέθεσε την κατασκευή της κατοικίας το 1968, ένα εξωπραγματικό σπίτι σε μια βραχώδη κορυφογραμμή στο Palm Springs, με πανοραμική θέα στην έρημο, μια πισίνα σε σχήμα ημισέληνου που μοιάζει να ισορροπεί στην πλαγιά και μια κυκλική οροφή από σκυρόδεμα που θυμίζει εξωγήινο σκάφος. Η καλτ σκηνή μάχης ανάμεσα στον μυστικό πράκτορα και τις δολοφόνους με τα μπικίνι δίνει την εντύπωση ότι γράφτηκε για να αναδείξει την απεριόριστη φαντασία της αρχιτεκτονικής του Lautner.
Schaffer House
Η οικογένεια Schaffer συνήθιζε να κάνει πικνίκ κάτω από τις τεράστιες βελανιδιές, ώσπου το 1949 αποφάσισε ότι θέλει να ζήσει μόνιμα εκεί, στο Glendale, στους πρόποδες των Verdugo Mountains, λίγα μίλια βορειοδυτικά του Λος Άντζελες. Πρόκειται για ένα ακόμη έργο του John Lautner, ο οποίος ενσωμάτωσε το τοπίο στον σχεδιασμό: ένα σπίτι που μοιάζει να σχεδιάστηκε για να κάνει συντροφιά στα δέντρα. Ξύλο σεκόγιας, γυαλί, κόκκινο τούβλο και σκυρόδεμα συνδυάστηκαν σε μια κατοικία που αναπτύσσεται οριζόντια και αποτελεί καμάρι της mid-century αρχιτεκτονικής της Καλιφόρνιας. Η φήμη της απογειώθηκε το 2009, όταν εμφανίστηκε στο σκηνοθετικό ντεμπούτο του Tom Ford, «Ένας άνδρας μόνος» (2009): ένα φωτογενές καταφύγιο, αδιαχώριστο από το φύλλωμα των δέντρων, που στέγασε την απεριόριστη, κρυφή λύπη του καθηγητή που ενσάρκωνε ο Colin Firth.
Sheats-Goldstein Residence
Φωτογραφίσεις των Helmut Newton και Herb Ritts, εμφανίσεις στο σινεμά, δωρεά στο μουσείο LACMA. Η δόξα της εμβληματικής κατοικίας Sheats-Goldstein Residence, που σχεδιάστηκε από τον John Lautner για την οικογένεια Sheats το 1962 και δέκα χρόνια μετά αγοράστηκε από τον δισεκατομμυριούχο και superfan του NBA, James Goldstein, μοιάζει παντοτινή. Ο Goldstein, σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα, αποκατέστησε όλα τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της και, όπως λέει, για να μην πάθει κάτι όταν αυτός θα έχει φύγει από τη ζωή, δώρισε την κατοικία στο Μουσείο Τέχνης της Κομητείας του Λος Άντζελες (LACMA). Όμως το σπίτι «που δεν έχει ούτε μία γωνία 90 μοιρών», με την εμβληματική επικλινή στέγη που αναδύεται από τροπικούς κήπους, την οροφή από σκυρόδεμα με τους κυκλικούς φωταγωγούς, τον γυάλινο τοίχο στο καθιστικό που ακυρώνει τον σαφή διαχωρισμό ανάμεσα στο μέσα και το έξω, την απέραντη θέα στα φώτα της πόλης και τον ωκεανό, τα χτιστά έπιπλα και τα σκαλιά που οδηγούν σε καταπράσινες οάσεις και κρυφές λίμνες, θα μείνει για πάντα στην ιστορία ως το σπίτι της πολυαγαπημένης καλτ ταινίας “Ο Μεγάλος Λεμπόφσκι” (1998) των αδελφών Coen, με τον Dude/Jeff Bridges αραχτό στον καναπέ, σαν στο σπίτι του.
Villa Necchi Campiglio
Τα συναισθήματα και τα ένστικτα σαρώνουν στο αριστούργημα «Είμαι ο έρωτας» (2009), του Luca Guadagnino, ένα έργο με σκηνές που θυμίζουν όπερα και πλάνα που μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής. Πολλές από αυτές είναι γυρισμένες στην Villa Necchi Campiglio, που χτίστηκε τη δεκαετία του 1930 στο Μιλάνο και στην ταινία αποτελεί την κατοικία της πάμπλουτης οικογένειας Recchi. Σε στυλ ιταλικού ρασιοναλισμού, σχεδιάστηκε από τον Piero Portaluppi, έναν αρχιτέκτονα που θεωρείται διαμορφωτής της αρχιτεκτονικής ταυτότητας της πόλης. Για την εποχή διέθετε προηγμένες ανέσεις, όπως πισίνα και ασανσέρ, ενώ εξέφραζε μια νέα αντίληψη της πολυτέλειας, με την έμφαση να δίνεται στην τεχνολογική καινοτομία και τα εκλεκτά υλικά. Ψηλά ταβάνια, επενδύσεις από ξύλο καρυδιάς, ξύλινα δάπεδα με περίτεχνα μοτίβα, έπιπλα σχεδιασμένα κατά παραγγελία και σημαντικές συλλογές τέχνης την καθιστούν ένα κόσμημα της αρχιτεκτονικής του Μεσοπολέμου. Σήμερα λειτουργεί ως σπίτι-μουσείο, με πάνω από 80.000 επισκέπτες ετησίως.
Εξωτερική φωτογραφία: Η Sheats-Goldstein Residence, του John Lautner, ένα αριστούργημα από σκυρόδεμα και γυαλί, που πέρασε στην κινηματογραφική ιστορία ως η κατοικία του Jackie Treehorn στον «Μεγάλο Λεμπόφσκι». @ wikipedia.org