Το σπίτι σε σχήμα ιπτάμενου δίσκου επιστρέφει με τη χρωματική σφραγίδα της Marimekko, ξυπνώντας το όνειρο της δεκαετίας του 1960 για τη ζωή στο μέλλον.
Από την ολοστρόγγυλη Βall Chair (1962) του Eero Arnio και την χυτή, καμπυλωτή Panton Chair (1967) του Verner Panton μέχρι το αεροδυναμικό TWA Flight Center (1962) στο αεροδρόμιο JFK του Eero Saarinen, τα μεταλλικά μίνι φορέματα του Paco Rabanne (1964) και την cult Mπαρμπαρέλλα (1968) του Roger Vadim, η space-age αισθητική έχει αφήσει κληρονομιά σε διάφορα πεδία -κινηματογράφο, μόδα, ντιζάιν και αρχιτεκτονική.
Το σπίτι από το μέλλον που γεννήθηκε στα 60s
Έμβλημα αυτής της αισθητικής που γεννήθηκε στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και τροφοδοτήθηκε από τον ενθουσιασμό για την εξερεύνηση του διαστήματος, είναι και το Futuro House του Φινλανδού αρχιτέκτονα Matti Suuronen, που σχεδιάστηκε το 1968 ως κινητό σαλέ για σκι. Με σχήμα που μοιάζει με ιπτάμενο δίσκο και κατασκευασμένο από πλαστικό ενισχυμένο με υαλοβάμβακα, το Futuro προοριζόταν για μαζική παραγωγή, όμως τελικά κατασκευάστηκαν λιγότερα από εκατό σε όλο τον κόσμο. Η παραγωγή του σταμάτησε μετά την πετρελαϊκή κρίση του 1973∙ πρόσφατα, το UFO σαλέ κατασκευάστηκε ξανά για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες και «προσγειώθηκε» στους Βοτανικούς Κήπους Kaisaniemi του Ελσίνκι, στο πλαίσιο του Helsinki Design Week.
Η αναβίωση του Futuro House ήταν μία από τις πιο περιζήτητες εγκαταστάσεις της διοργάνωσης. Επικεφαλής του έργου ήταν ο Ολλανδοαμερικανός αρχιτέκτονας και ειδικός στην αποκατάσταση κτιρίων του mid-century μοντερνισμού Jan van Dijs. Σε συνεργασία με το φινλανδικό brand Μarimekko, που επανασχεδίασε το εσωτερικό, επανέφεραν στο προσκήνιο το φουτουριστικό κτίριο. Σύμφωνα με το Helsinki Design Week, «η εγκατάσταση τιμά την κληρονομιά του Suuronen, προσκαλώντας παράλληλα τους επισκέπτες να αναλογιστούν πώς θα μπορούσε το κτίριο να ανταποκριθεί στις ανάγκες, τις προκλήσεις και τις προσδοκίες του σήμερα».
Η πτώση και η άνοδος του «ιπτάμενου» σαλέ
Όπως αναφέρει το Dezeen σε εκτενές άρθρο του, η ιδέα για την αναγέννηση του Futuro προέκυψε όταν ο van Dijs, δύο χρόνια πριν, πληροφορήθηκε από έναν φίλο για μια ανάρτηση στο Facebook που ανέφερε ότι αυθεντικά καλούπια του κτιρίου, που βρίσκονταν σε ένα χωράφι καλυμμένα με βρύα και χόρτα, ήταν προς πώληση. Τα καλούπια ανήκαν αρχικά στην εταιρεία πλαστικών PolyKem, η οποία είχε κατασκευάσει 20 Futuro στη Φινλανδία και πτώχευσε στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ένα γεγονός που σηματοδότησε μια πολύ δύσκολη περίοδο για τον Suuronen και τη σύζυγό του. Όταν ο Van Dijs αποφάσισε να ανακατασκευάσει το σπίτι, πέρασε αρκετούς μήνες προσπαθώντας να έρθει σε επαφή με την οικογένεια του αρχιτέκτονα, ο οποίος είχε φύγει από τη ζωή το 2013.
«Δεν μπορούσα απλώς να αγοράσω τα καλούπια και να κατασκευάσω αυτό το σπίτι, χρειαζόμουν άδεια και την υποστήριξή τους», εξήγησε στο Dezeen. Η αποκατάσταση των καλουπιών ήταν ιδιαίτερα απαιτητική, ενώ ο αρχιτέκτονας χρειάστηκε πέντε μήνες για να ολοκληρώσει την κατασκευή σε συνεργασία με τη μικρή, οικογενειακή φινλανδική εταιρεία Ekin Muovi, που ειδικεύεται στην κατασκευή προϊόντων και εξαρτημάτων από ενισχυμένα πλαστικά και σύνθετα υλικά.
Ίδιο και απαράλλαχτο με το σχέδιο που οραματίστηκε ο Suuronen, το στρογγυλό σπίτι βάφτηκε με τις αυθεντικές αποχρώσεις χρωμάτων, που αναπαράχθηκαν με βάση τα υπολείμματα χρώματος που υπήρχαν στα κατεστραμμένα καλούπια. Για το εσωτερικό, ο φινλανδικός οίκος μόδας και ντιζάιν Marimekko, που ιδρύθηκε το 1951 και κατοχύρωσε τη φήμη του με τα τολμηρά, πολύχρωμα μοτίβα του, οραματίστηκε μια ζωή γεμάτη χρώμα.
Τα 25 τ.μ. του διαμορφώθηκαν σε τρεις ζώνες που περιλαμβάνουν καθιστικό και χώρο ύπνου, τραπεζαρία και χώρο εργασίας και μια μικρή κουζίνα. Στη διακόσμηση πρωταγωνιστούν τα μοτίβα που σχεδίασε η Δανή ντιζάινερ Vibeke Rohland, κατά τη διάρκεια της ετήσιας παραμονής της στο στούντιο μεταξοτυπίας υφασμάτων της Μarimekko, στο πλαίσιο του προγράμματος Artist in Residence. Σήμερα, υπολογίζεται ότι σώζονται περίπου 60 από τα αρχικά σπίτια Futuro, από την έρημο του Τζόσουα Τρι στην Καλιφόρνια μέχρι τις ηφαιστειακές λίμνες του Εθνικού Πάρκου Crater Lakes στην Αυστραλία. Το πρωτότυπο, με αριθμό 000, ανήκει στη συλλογή του Museum Boijmans Van Beuningen στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας, ένα παντοτινό σύμβολο αισιοδοξίας, πειραματισμού και απεριόριστης φαντασίας.
Εξωτερική φωτογραφία: @ boijmans.nl