Σε κάθε χώρα του κόσμου και σε κάθε νησιωτική χώρα των Κυκλάδων υπάρχει ένα ξενοδοχείο που ισοδυναμεί με την ταυτότητά της: Δεν έχεις ζήσει την αυθεντική Μύκονο, αν δεν έχεις βιώσει το Belvedere.
Το πρώτο υπαίθριο Nobu στον κόσμο
Κάθε απόγευμα το Belvedere ανοίγει τις πόρτες του για να υποδεχθεί τον κόσμο που επιλέγει ένα από τα δύο εστιατόρια που βρίσκονται γύρω από την κεντρική του πισίνα, από όπου απολαμβάνει κανείς και τη θέα στη Χώρα. Είναι μοναδικό φαινόμενο ένα ξενοδοχείο, και μαλιστα μπουτικ, να διαθέτει δύο τοπ εστιατορικά brands που βραβεύονται κάθε χρόνο για την ποιότητα και την εμπειρία που προσφέρουν.
Το 2003, μια τυχαία γνωριμία στο Λονδίνο έφερε στο Belvedere το Matsuhisa Mykonos. Το πρώτο υπαίθριο εστιατόριο του Nobu Matsuhisa παγκοσμίως, και το σημείο απ’ όπου ξεκίνησε η ευρωπαϊκή πορεία του Matsuhisa, με σταθμούς αργότερα σε Αθήνα και Πάρο. Πάνω από είκοσι χρόνια μετά, το ιαπωνικό-περουβιανό μενού με φόντο το Αιγαίο, black cod με μίσο, σεβίτσε, sashimi δίπλα στο κύμα, παραμένει από τα εστιατόρια που ορίζουν γαστρονομικά το νησί, και κάθε Ιούνιο ο ίδιος ο σεφ έρχεται για το Nobu Festival. Δίπλα, γύρω από την πισίνα, επιστρέφει για δεύτερο καλοκαίρι το pop-up Ιώδιο, με σύγχρονη ελληνική ματιά και έμφαση στο ψάρι. Δεν είναι μικρό πράγμα να στεγάζει ένα ξενοδοχείο δύο τόσο προβεβλημένα εστιατόρια κάτω από την ίδια στέγη· αυτό από μόνο του κάνει το Belvedere γαστρονομικό προορισμό, όχι απλώς έναν τόπο διαμονής με καλό φαγητό.
Σε μια εποχή που αναζητά κανείς την αυθεντικότητα, το Belvedere Mykonos είναι ένας χώρος όπου μπορεί κανείς να ζει μια ήσυχη ζωή μέσα σε μια πόλη που σφύζει από ενέργεια. Να διαβάζει ένα βιβλίο απορροφημένος και την επόμενη στιγμή να έχει τη δυνατότητα να γίνει μέρος της μυκονιάτικης νύχτας χωρίς να χρειαστεί να βιώσει την καλοκαιρινή κίνηση στους δρόμους που μιμείται φορές το κέντρο της Αθήνας. Και κάτι ακόμα σε συναισθηματικό επίπεδο: Στο Belvedere Mykonos έχει κανείς την μαγική ψευδαίσθηση ότι βρίσκεται στο δικό του σπίτι στη Μυκονιάτικη Χώρα. Ότι σαν να είχε ζήσει εκεί αρκετές καλοκαιρινές μέρες της ζωής του. Γιατί το DNA του χώρου είναι ακριβώς αυτό: Μια σύνθεση κατοικιών με ταυτότητα και αύρα.
Στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Villa Stoupa έγινε επίσημα ξενοδοχείο, κρατώντας το ίδιο DNA. Εκείνο που κράτησε πάνω απ’ όλα ήταν η κλίμακα. Δεν έγινε ποτέ resort με εκατοντάδες δωμάτια, ούτε μικρό boutique αποκομμένο από το τοπίο του. Κράτησε το μέγεθος ενός «petite-grand hotel». Η ζωή χτυπά στο κεντρικό κτήριο, αλλά τα δωμάτια, οι σουίτες και οι βίλες απλώνονται σε επτά κτίρια τριγύρω, με θέα στο Αιγαίο, τους ανεμόμυλους και τη Χώρα. Η φετινή κίνηση δείχνει ακριβώς πού δίνει σημασία το ξενοδοχείο: επαναλειτούργησε μια ιδιωτική είσοδο που κατεβάζει τον επισκέπτη κατευθείαν στη Χώρα, σχεδιασμένη σαν προέκταση της αρχιτεκτονικής. Περνάς από την ησυχία στη ζωντάνια στα σοκάκια και γυρίζεις πίσω όποτε θέλεις, χωρίς αυτοκίνητο ή ταξί. Λεπτομέρεια, ναι, αλλά στη Μύκονο του σήμερα, μια τέτοια λεπτομέρεια αξίζει όσο μια σουίτα.
Η ιστορία του Belvedere ξεκινά πριν καν μπει η λέξη «luxury» στο λεξιλόγιο του νησιού. Στις αρχές του 20ού αιώνα, μυκονιάτικες οικογένειες φιλοξενούσαν στα σπίτια τους φίλους από την Αθήνα και το εξωτερικό, δείχνοντάς τους πώς ζει κανείς πραγματικά στη Μύκονο. Σε αυτό το κλίμα χτίστηκε η Villa Stoupa, το θερινό σπίτι της οικογένειας Καμπάνη. Το 1969 η Σοφία Ιωαννίδου-Καμπάνη άρχισε να το νοικιάζει. Έναν χρόνο μετά, ο Ιταλοαμερικανός ζωγράφος Πιέρο Αβέρσα πάτησε το πόδι του στο νησί και δεν ξανάφυγε. Η βίλα έγινε στέκι καλλιτεχνών κι ένας από τους τόπους όπου γεννήθηκε η κοσμοπολίτικη Μύκονος, ένα νησί που γοήτευε ήδη πριν γίνει διάσημο. Ο Le Corbusier, μετά την επίσκεψή του το 1939, έγραψε πως ό,τι έχει να πει η αρχιτεκτονική, το λέει εδώ.
Η κοσμική πλευρά δεν είναι καινούργια ανακάλυψη. Το Belvedere Bar υπήρξε για δεκαετίες σημείο αναφοράς της μυκονιάτικης νύχτας. Τα White Parties του μετρούν χρόνια, και ο «βασιλιάς των κοκτέιλ» Dale DeGroff, ο άνθρωπος που καθιέρωσε το Cosmopolitan, υπέγραψε εδώ τα signature μαρτίνι του. Ακόμη και η μεγάλη ανακαίνιση του 2006–2010, από την αρχιτέκτονα Δόμνα Ιωαννίδη μαζί με το Rockwell Group, κινήθηκε στην ίδια λογική: εκσυγχρονισμός χωρίς να θυσιαστεί η κυκλαδίτικη ψυχή. Λευκό, πέτρα, φως, καθαρές γραμμές.
Μέλος πλέον των The Leading Hotels of the World, το Belvedere δεν χρειάστηκε να αλλάξει γι’ αυτό, το κάνει από το 1969. Το πρωί ανήκει στην πισίνα, με τη Χώρα να ασπρίζει από κάτω. Αργότερα ο ήλιος πέφτει πίσω από τους ανεμόμυλους και ροδίζει τα λευκά. Και το βράδυ βγαίνεις από την ιδιωτική πόρτα, χάνεσαι στα σοκάκια, γυρίζεις στην ησυχία σου όποτε θελήσεις. Σπάνια παροχή, στη σημερινή Μύκονο.