Η πιο επική off-road εμπειρία του πλανήτη κάνει δυναμικό comeback. Το Defender Trophy επιστρέφει πιο σκληρό, πιο άγριο και πιο extreme από ποτέ. Και εμείς ήμασταν εκεί, στα δάση της Γερμανίας, για να πάρουμε μια πρώτη γεύση από το απόλυτο challenge.
“Αν δεν χαθείς, δεν έφτασες ποτέ”. Αυτό λέει ένα παλιό ρητό που για άλλη μια φορά βλέπω να επιβεβαιώνεται καθώς όλο και ξεμακραίνω μέσα σε ένα δάσος στα άδυτα του Ρήνου. Παντού ομίχλη. Πηχτή αδιαπέραστη γερμανική ομίχλη να την κόβεις με το μαχαίρι. Περικυκλωμένος από κάτι νταήδες βαθμούς Κελσίου να κάνουν bullying στα γυαλιστερά gore-tex και τα ισοθερμικά και να σου τρυπούν το δέρμα έως τα κόκκαλα. Γύρω δάσος αδιαπέραστο και σκοτεινό, από αυτά που γέννησαν τους μύθους των Νιμπελούγκεν.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά ένα λαμπερό κίτρινο χρώμα, εκείνο το παλιό, το λατρεμένο “Sandglow”, να κινείται με μια παράτολμη χάρη σε απόκρημνες κατηφόρες και απονενοημένες λακκούβες, ξυπνώντας μνήμες από τις Π.Ι. (προ Ίνσταγκραμ) εποχές του σύγχρονου homo scrollus. Μνήμες από επικές αφηγήσεις από τις κατακλυσμιαίες λάσπες του Καλιμαντάν και το θρίαμβο των Ελλήνων, αναμνήσεις από τις στέπες της Μογγολίας, στιγμές στην παγωμένη αρκτική Σουηδία στον ημιτελικό του ’98, σημαδιακές εικόνες από τα πιο hardcore έπη που γράφτηκαν μια για πάντα στον σκληρό δίσκο μιας εποχής που μοιάζει τόσο μακρινή. Αλλά όπως φαίνεται όχι και ξεχασμένη.
Είμαστε οι ιστορίες που μας περιμένουν να διηγηθούμε. Και κάπως έτσι η επική off-road saga επιστρέφει. Πάλι με Defender, πάλι με εκείνο το χρώμα της λαμπερής άμμου στο ηλιοβασίλεμα της ερήμου, ξανά με την ακραία περιπέτεια ως κυρίαρχο ζητούμενο. Με μία σύγχρονη επικάλυψη όμως, με political correct παράπλευρες δράσεις και με τον απαιτούμενο τεχνολογικό βιγκανισμό από βιωσιμότητες και οικολογικές ευαισθησίες. Το ορίτζιναλ πνεύμα όμως είναι πανταχού παρόν, και η ιστορική συνέχεια μάλλον εξασφαλισμένη. «Η λάσπη ξεπλένεται, οι ιστορίες όχι» λέγαμε τότε γύρω από την φωτιά και τα άγρυπνα γέλια. Και η ιστορία του Defender και της extreme περιπέτειας είναι μία από τις πιο γοητευτικές που γέννησε η ανθρώπινη έλξη προς τα όρια. Και πέρα από αυτά.
Defender: Από τον πόλεμο στον θρύλο
Υπάρχουν αυτοκίνητα που σχεδιάστηκαν για να καλύπτουν αποστάσεις. Και υπάρχουν εκείνα που γεννήθηκαν με το χάρισμα να αλλάξουν τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο και την ανθρώπινη αφήγηση. Το Defender ανήκει αδιαπραγμάτευτα στη δεύτερη κατηγορία. Ένα όχημα-σύμβολο, ένα πολιτισμικό αποτύπωμα σε τέσσερις τροχούς, που εδώ και περισσότερες από επτά δεκαετίες αρνείται πεισματικά να περιοριστεί σε έναν απλό ορισμό. Γιατί απλά από ένα σημείο και μετά ξεπέρασε τον ρόλο του αυτοκινήτου, έγινε μία ολόκληρη στάση απέναντι στην ζωή.
Η ιστορία του ξεκινά σε μια Ευρώπη που προσπαθούσε να ξανασταθεί στα πόδια της. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η ανάγκη για ένα ανθεκτικό, απλό και αξιόπιστο όχημα οδήγησε στη γέννηση του πρώτου Land Rover. Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι αυτό το λιτό εργαλείο θα εξελισσόταν σε έναν από τους μεγαλύτερους θρύλους της παγκόσμιας αυτοκίνησης. Όχι χωρίς θυσίες. Θυσίες ιδίως από τους οδηγούς και τους επιβάτες του που αναγκάζονταν να μετακινούνται μέσα σε γυμνές ξυλιασμένες από το κρύο λαμαρίνες, χωρίς καμιά από τις γνωστές ανέσεις και με τις βλάβες να είναι πιο τακτικές και από το five o’ clock tea -τουλάχιστον μπορούσε να φτιαχτεί από τον καθένα στο backyard με πέντε έξι απλά εργαλεία και λίγα φθηνά ανταλλακτικά.
Στις δεκαετίες που πέρασαν, το Defender με το γνήσιο βρετανικό του φλέγμα και την παροιμιώδη ξεροκεφαλιά των Νησιωτών, είχε μία ανεπαίσθητη εξελικτική πορεία, παραμένοντας εν πολλοίς ένας βιομηχανικός αναχρονισμός. Όμως αυτό ήταν και ο πιο σίγουρος δρόμος για να αποκτήσει την ταμπέλα του icon. Χωρίς να προσπαθήσει να βγάλει από πάνω του την ρετσινιά του εργαλείου και δίχως να κάνει παραχωρήσεις στις εξελίξεις γύρω του, το Defender δημιουργεί έναν νέο τύπο ανθρώπου. Ενός νέου ταξιδιώτη, του overlander, αυτού που δεν αρκείται στην πεπατημένη, που δεν βάζει την όπισθεν στο τέλος του δρόμου, που θέλει να δει και να γνωρίσει τι υπάρχει “πιο πέρα, πιο μακριά”. Από αφρικανικές σαβάνες μέχρι παγωμένες εκτάσεις, από ζούγκλες μέχρι ορεινά περάσματα που ούτε οι ντόπιοι τολμούσαν να διασχίσουν, το Defender απέκτησε τη φήμη του μεγάλου και ανίκητου εξερευνητή. Για πολλούς ανθρώπους στον κόσμο, ήταν το πρώτο -και συχνά το μοναδικό- αυτοκίνητο που είδαν ποτέ στη ζωή τους. Ήταν το Google Earth πριν υπάρξουν οι δορυφόροι. Ή όπως λένε οι φανατικοί φίλοι του: “Αν υπάρχει μονοπάτι, το Defender θα το βρει. Κι αν δεν υπάρχει, θα το δημιουργήσει.”
Το Defender δεν επικράτησε μόνο λόγω της αντοχής του ή των off-road χαρακτηριστικών του, αλλά και γιατί κατάφερε να ενώσει διαφορετικούς κόσμους. Από τη Βασίλισσα που το χρησιμοποιούσε για τις καθημερινές της βόλτες με τους σκύλους της μέχρι τον κτηνοτρόφο που έκανε χιλιόμετρα σε χωματόδρομους, και από φωτογράφους του National Geographic μέχρι επιστήμονες των πιο extreme ειδικοτήτων, το Defender ήταν πάντα εκεί, χωρίς προκαταλήψεις, χωρίς προαπαιτούμενα. Υπήρξε ένα βιομηχανικό προϊόν υπερταξικό, οποιοσδήποτε μπορούσε να βρίσκεται πίσω από το τιμόνι του για τους δικούς του λόγους και να είναι περήφανος γι’ αυτό. Έστω και αν ούτε η οδήγησή του ούτε οι σπαρτιάτικες ανέσεις του δικαιολογούσαν όλο αυτό το hype.
Μπαίνοντας στη δεκαετία μας, η βρετανική εταιρεία αποφάσισε ότι ήρθε ο καιρός να δώσει στον κόσμο ένα νέο Defender. Το εγχείρημα έμοιαζε ακατόρθωτο. Πώς μπορείς να ανανεώσεις το Big Ben και τι βελτιώσεις μπορείς να κάνεις στην Αφροδίτη της Μήλου; Αυτό όμως που βγήκε από τα σχεδιαστήρια των ανθρώπων της Land Rover προκάλεσε αίσθηση. Ακόμα και σ’ εκείνους που έβλεπαν ως ιεροσυλία ένα Defender με κλιματισμό (που να δουλεύει κιόλας…), με ηλεκτρονικά συστήματα και ψηφιακές οθόνες. Το νέο Defender είναι από τις ελάχιστες περιπτώσεις βιομηχανικών προϊόντων που ξέφυγαν από την παγίδα της στείρας σχεδιαστικής μίμησης, που τίμησαν τις αξίες του παρελθόντος και έδωσαν μια νέα πνοή σε μία ιστορική πορεία. Είναι εξίσου ικανό να διασχίσει ένα ποτάμι στα Άγραφα και την επόμενη ημέρα να παρκάρει έξω από boutique ξενοδοχείο, με μία απόλυτη φυσικότητα και μία καθηλωτική αυταρέσκεια. Ένα όχημα που δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα γιατί η ιστορία του μιλά από μόνη της. Και φέτος καλείται να δώσει την συνέχεια μιας από τις πιο όμορφες ιστορίες του 20ού αιώνα, την επανασύνδεσή του με έναν άλλο μύθο της περιπέτειας, μία σχεδόν ερωτική σχέση που διακόπηκε άδοξα το 2020.
CAMEL TROPHY: Η Ολυμπιάδα των 4×4
Πόσο μακρινά μοιάζουν αλήθεια τα happy days των ’80s-’90s; Πώς να εξηγήσεις σε έναν Gen Z πιτσιρικά ότι υπήρξε μια εποχή που η λέξη «περιπέτεια» δεν συνοδευόταν από hashtags και Instagram stories. Πώς να δώσεις σε κάποιον να καταλάβει ότι υπήρξε μια εποχή που η περιπέτεια μύριζε βενζίνη, ιδρώτα και κολλημένη λάσπη (και αμέτρητα τσιμπήματα από κάθε είδους πετούμενο ή ερπετό). Και αυτή η εποχή είχε όνομα: Camel Trophy. Μια θρυλική διοργάνωση, που δεν ήταν αγώνας αλλά μία πραγματική δοκιμασία ανθρώπων και μηχανών στις πιο άγνωστες και αφιλόξενες γωνιές του πλανήτη.
Όλα ξεκίνησαν στις αρχές της δεκαετίας του ’80, όταν οι χάρτες είχαν περισσότερα λευκά σημεία απ’ ό,τι πληροφορία και τα GPS στα αυτοκίνητα ήταν επιστημονική φαντασία. Κάπου στον Αμαζόνιο μαζεύτηκε μία παρέα από Γερμανούς και με τρία Jeep (μετασκευασμένα στην Βραζιλία), ξεχύθηκαν στο άγνωστο μέσα στην ζούγκλα, σκοπεύοντας να κάνουν μια διαδρομή που κανείς δεν είχε επιχειρήσει. Μπορεί και οι ίδιοι τελικά να μην την ολοκλήρωσαν, όμως η σπίθα είχε ήδη ανάψει φωτιά.
Το Camel Trophy, με τη διαφημιστική υποστήριξη των τσιγαράδων που τότε δεν απαγορευόταν, έγινε μεμιάς γνωστό σε όλο τον πλανήτη. Και την επόμενη χρονιά, αυτό το τρελό πείραμα άρχισε να οργανώνεται καλύτερα, με την Land Rover να αντιλαμβάνεται την δυναμική του project και να βάζει την σφραγίδα της. Όχι μόνο ως χορηγός, αλλά ως η ψυχή του event.
Η απόχρωση «Sandglow Yellow» των Land Rover έγιναν εικόνα-σύμβολο. Όπου έβλεπες αυτό το κίτρινο μέσα στη λάσπη, ήξερες ότι κάτι σπουδαίο -ή κάτι τραγικά δύσκολο- συνέβαινε. Και οι adrenaline junkies σε όλο τον πλανήτη έκαναν ουρά για να μπορέσουν να ζήσουν τις πρωτόγνωρες εμπειρίες που μετέδιδαν οι δημοσιογράφοι και οι φωτογράφοι από τα πιο απόμερα και άγνωστα μέρη του πλανήτη.
Δεν είναι τυχαίο ότι το Camel Trophy ονομάστηκε «οι Ολυμπιακοί Αγώνες των 4×4». Όχι γιατί είχε βάθρα και μετάλλια, αλλά γιατί απαιτούσε τα πάντα: δύναμη, μυαλό, αντοχή, συνεργασία, αυτοέλεγχο. Και κυρίως, ταπεινότητα. Οι συμμετέχοντες δεν ήταν επαγγελματίες οδηγοί. Ήταν δάσκαλοι, μηχανικοί, γιατροί, αγρότες. Άνθρωποι της διπλανής πόρτας που έπρεπε πρώτα να περάσουν εξαντλητικούς εθνικούς προκριματικούς: τρέξιμο χιλιομέτρων, πλοήγηση με πυξίδα, μηχανικές γνώσεις, κολύμπι, αναρρίχηση. Και όλα αυτά, συνήθως, χωρίς να έχουν ιδέα τι τους περιμένει μετά.
Αμαζόνιος, Ζαΐρ, Σουμάτρα, Μαδαγασκάρη, Σιβηρία, Αυστραλία. Ονόματα που ακούγονται εξωτικά μέχρι να βρεθείς μέσα τους με νερό μέχρι το στήθος και ένα Discovery κολλημένο σε βούρκο αδιαπέραστο. Οι διαδρομές του Camel Trophy τις περισσότερες φορές δεν ήταν χαραγμένοι δρόμοι. Ήταν αυτοσχεδιασμοί της στιγμής, μία διαρκής πάλη με τη φύση. Ποτάμια χωρίς γέφυρες. Δάση που κατάπιναν δρόμους. Λάσπη που δεν σε άφηνε ούτε να θυμηθείς πώς είναι να φοράς στεγνό παντελόνι. Μέσα σε όλα αυτά υπήρχαν και τα “special tasks”, τα σχοινιά, οι “εργάτες”, τα περάσματα με σχεδίες, ένα σωρό νέα εμπόδια σχεδιασμένα από τον φον Μαζόχ αυτοπροσώπως. Σημασία δεν είχε το να είσαι καλός οδηγός. Σημασία είχε να αντέχεις τις πιο παράξενες κακουχίες. Και να μπορείς να τις ξεπερνάς.
Αυτό που έκανε όμως το Camel Trophy ακόμα πιο ξεχωριστό, ήταν ότι όλα τα παραπάνω είχαν ένα βαθιά ανθρώπινο στοιχείο: την έννοια της ομαδικότητας (υπήρχε μάλιστα και ξεχωριστό βραβείο για το “Team Spirit”). Ήταν εκείνες οι βασανιστικές ημέρες του ‘96 (που θριάμβευσε μάλιστα η ελληνική ομάδα), βυθισμένοι στις λάσπες του Βόρνεο, όταν περνούσαν ώρες ατελείωτες έχοντας καλύψει μόλις 100-150 μέτρα, όλοι μαζί και όλοι μια ψυχή, κανείς να μη μείνει πίσω από την βραδινή φωτιά γύρω από τις μουλιασμένες σκηνές και τις ιστορίες, τα γέλια, την έξαψη μιας καλά ξοδεμένης ζωής για λίγα μέτρα εφήμερης νίκης πάνω στην λάσπη.
Ο ρομαντισμός του Camel Trophy ξέφτισε σχετικά απότομα. Μετά το ιστορικό 1996 πήρε την “κάτω βόλτα”, με το τελευταίο να γίνεται στη Γη του Πυρός το 1998, και δύο χρόνια αργότερα, στα Φίτζι, χωρίς αυτοκίνητα πλέον, να πέφτει οριστικά η αυλαία. Όταν η έμφαση μετακινήθηκε από την εξερεύνηση στη δοκιμασία, από το ταξίδι στο event, ο μύθος άρχισε να ξεθωριάζει. Μία προσπάθεια αναβίωσης με τη μορφή του G4 και αγωνισμάτων τύπου Survivor πήγε μάλλον “άπατη”, και όλα έδειχναν ότι η ιστορία του Camel Trophy όπως το γνωρίσαμε θα έμενε για πάντα μία ανάμνηση. Όμως κάπου σε κάποια γραφεία η σπίθα της επιστροφής παρέμενε αναμμένη. Και χρειαζόταν να βρεθούν τα κατάλληλα πρόσωπα στην σωστή θέση για να υπάρξει επανασύνδεση των δύο μεγάλων αφηγήσεων της αυτοκίνησης και της περιπέτειας. The Legend Is Back λοιπόν. Με το απαραίτητο update στο όνομα, αλλά με τα ίδια βασικά συστατικά. Και εμείς ταξιδέψαμε μέχρι την Γερμανία για να μάθουμε το τι και το πώς.
Ντίσελντορφ, 28/1/2026, Defender Experience Center
Ποτέ μην λες ποτέ. Έστω και αν κοντεύουν τρεις δεκαετίες από τότε που τα ζούσες από πρώτο χέρι. Όλα φαίνεται να αρχίζουν ξανά, εκεί ακριβώς που η ιστορία διακόπηκε απότομα. Βρισκόμαστε προσκεκλημένοι της ιστορικής βρετανικής μάρκας σε ένα event-teaser αυτού που πρόκειται να ακολουθήσει τους επόμενους μήνες. Η αναβίωση της πιο iconic αυτοκινητικής περιπέτειας είναι πλέον γεγονός. Και εδώ, στα πνιγμένα από την ομίχλη δάση πέριξ του Ντίσελντορφ, γίνεται το restart. Σε ένα camp, όπου μαζί με άλλους δημοσιογράφους από κάθε γωνιά του πλανήτη μαθαίνουμε τις λεπτομέρειες. Και παράλληλα έχουμε την ευκαιρία να οδηγήσουμε τα ειδικά Defender Trophy σε συνθήκες που κανένας άνθρωπος με σώας τας φρένας (και τα φρένα…) δεν θα τολμούσε. Υπό την καθοδήγηση μιας καλοκουρδισμένης ομάδας, με πάθος για την περιπέτεια και επίγνωση του φορτίου που έχουν να αναστήσουν την θρυλική διοργάνωση.
Το τι μπορεί να κάνει ένα Defender Trophy , και μάλιστα στην πανέμορφη έκδοση Trophy, δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια ούτε με εικόνες. Μόνο αν ζήσεις το ανέβασμα σε κάθετη ανηφόρα κοιτάζοντας τις κορυφές των δέντρων και τα σύννεφα (Δρόμος; Ποιος δρόμος…), μόνο αν νιώσεις τα σπλάχνα σου να αλλάζουν θέση μέσα στο κορμί σου σε κατέβασμα 80(!) μοιρών, μόνο αν βάλεις στο μπλέντερ κάθε νόμο της Φυσικής και σε κάθε έννοια λογικής θα μπορέσεις να καταλάβεις τι πραγματικά μπορεί να κάνει το Defender της νέας εποχής. Σε αυτή την «παιδική χαρά» για μεγάλα παιδιά μας δόθηκε η ευκαιρία να βιώσουμε το πιο extreme off roading και να πάρουμε μια πρώτη γεύση από εκείνα που θα ζήσουν όσοι από τους συμμετέχοντες καταφέρουν να περάσουν στον μεγάλο τελικό.
Αυτό που καταλάβαμε πάντως ξεκάθαρα είναι ότι, εκτός από την αλλαγή του ονόματος σε Defender Trophy, το πνεύμα παραμένει το ίδιο. Δεν πρόκειται και πάλι για αγώνα, αλλά για διαγωνισμό. Θα διατηρηθεί το στιλ της ακραίας περιπέτειας σε μέρη που δύσκολα φθάνει κάποιος, όμως δεν θα κερδίσει ο πιο γρήγορος ούτε ο πιο ικανός οδηγός, αλλά αυτός που θα περάσει μέσα από μια σειρά βαθμολογήσεων, που θα εστιάζουν κυρίως στην ομαδικότητα, την συνύπαρξη και την συναντίληψη. Όχημα θα είναι και πάλι ένα Defender, το σύγχρονο, στην «so-die-for» έκδοση Trophy, με το αγαπημένο κίτρινο χρώμα αλλά και ένα σκούρο πράσινο. Μία έκδοση που πωλείται κανονικά και σε πελάτες, όμως, όπως μας πληροφόρησαν επίσημα χείλη, έχουν μείνει διαθέσιμα μόνο 5-6 αυτοκίνητα από τα 400 κομμάτια που κατασκευάστηκαν για την Ευρώπη (στην Ελλάδα έχετε την δυνατότητα να το δείτε από κοντά στις εκθέσεις των επίσημων συνεργατών).
Στην καρδιά του concept βρίσκεται η έννοια της «περιπέτειας με σκοπό». Το Defender Trophy δεν περιορίζεται στην αγωνιστική εμπειρία, αλλά επιδιώκει να αφήνει θετικό αποτύπωμα στις περιοχές όπου δραστηριοποιείται, μέσα από δράσεις περιβαλλοντικής προστασίας και κοινωνικής προσφοράς. Κομβικό ρόλο σε αυτή τη φιλοσοφία διαδραματίζει η Tusk, ο διεθνής οργανισμός προστασίας της άγριας ζωής, με μακρόχρονη δράση στην Αφρική. Η Tusk αποτελεί στρατηγικό συνεργάτη του Defender και βασικό πυλώνα του περιβαλλοντικού σκέλους του Defender Trophy . Στον Παγκόσμιο Τελικό, οι διαγωνιζόμενοι συνεργάζονται ενεργά με την Tusk, αξιοποιώντας τις δεξιότητές τους σε πραγματικές αποστολές προστασίας της βιοποικιλότητας, υποστηρίζοντας προγράμματα διατήρησης απειλούμενων ειδών, καταπολέμησης της λαθροθηρίας και στήριξης τοπικών κοινοτήτων.
Ωραία ακούγονται όλα αυτά και μέσα στο πνεύμα της εποχής. Αυτό όμως που ακούγεται πιο ωραίο είναι ότι το Defender Trophy είναι και πάλι εδώ ακμαίο και ζωντανό. Στα 25 χρόνια που πέρασαν πολλά έχουν αλλάξει. Όμως αυτό που δεν πρόκειται να αλλάξει είναι η ανάγκη να δεις τι κρύβεται πίσω από τον ορίζοντα, να μάθεις τι σε περιμένει στην άλλη άκρη μιας αδιάβατης από την λάσπη ανηφόρας. Είμαστε οι ιστορίες που μας περιμένουν να αφηγηθούμε. Έστω και μέσω του Ίνσταγκραμ πια. Ας είναι, θα το αντέξουμε και αυτό, όσο εκείνο το λασπωμένο Sandglow Yellow Defender συνεχίζει να παίζει με την ομίχλη και τις σκιές στα δάση του Ρήνου, καλώντας μας να ανακαλύψουμε το «πιο πέρα» του ίδιου μας του εαυτού.
Defender Trophy 2026
Πώς μπορείς να συμμετέχεις:
-Απευθύνεται σε όλους, δεν χρειάζεται να είσαι ιδιοκτήτης Defender.
-Πρέπει να είσαι κάτοικος της χώρας που συμμετέχει στην διοργάνωση (η Ελλάδα συμμετέχει).
-Ηλικία: πάνω από 23 ετών.
-Σωματική ικανότητα: να μπορείς να κολυμπήσεις 50 μέτρα χωρίς πρόβλημα.
-Οδήγηση & ταξίδι: να έχεις δίπλωμα και διάθεση να ταξιδέψεις-οδηγήσεις στο εξωτερικό.
-Γλώσσα: πολύ καλά Αγγλικά για επικοινωνία με διεθνείς συμμετέχοντες.
–Σημαντικότερο όλων: να είσαι έτοιμος να “αγκαλιάσεις το ακατόρθωτο”, όπως λένε οι «παλιές καραβάνες» των Trophy.
-Στον τελικό θα συμμετέχουν 34 πληρώματα.
Χρονοδιάγραμμα:
-Εθνικές δηλώσεις συμμετοχής κλείνουν 10 Απριλίου 2026..
-Τελικοί κάθε χώρας: Θα ξεκινήσουν την άνοιξη του 2026.
-Μεγάλος Παγκόσμιος Τελικός: Νοέμβριος 2026, διάρκειας τουλάχιστον δύο εβδομάδων.
-Τοποθεσία τελικού: Δεν έχει οριστεί ακόμα, αλλά εστιάζουν γενικά στη Νότια Αφρική, κρατώντας το στοιχείο της έκπληξης.
*Για περισσότερες πληροφορίες: https://www.landrover.gr/defender-world/purpose/defender-trophy/overview
Φωτογραφίες: Land Rover, www.landrover.com