Κάθε εβδομάδα παρουσιάζουμε ένα εμβληματικό έργο Τέχνης και αποκωδικοποιούμε τους λόγους που το έκαναν σημαντικό ώστε να αποκτήσει τεράστια αξία μέσα στον χρόνο.
Ο Φράνσις Μπέικον δημιούργησε μερικές από τις πιο εμβληματικές εικόνες της πληγωμένης ανθρωπότητας στη μεταπολεμική τέχνη. Ο σουρεαλισμός, ο κινηματογράφος, η φωτογραφία και η Αναγέννηση, είναι οι πηγές έμπνευσης από όπου απορρέει το ξεχωριστό στυλ του, που τον κατατάσσει στους ευρέως αναγνωρισμένους εκπροσώπους της παραστατικής τέχνης στις δεκαετίες του ‘40 και του ‘50. Δεκαεπτά ετών εκδιώχθηκε από το σπίτι του, όταν ο πατέρας του ανακάλυψε ότι δοκιμάζει τα ρούχα της μητέρας του. Αποφάσισε έτσι να ταξιδέψει στο Βερολίνο και το Παρίσι, πόλεις που η ομοφυλοφιλία ήταν πιο αποδεκτή. Στα τέλη της δεκαετίας του ‘20, επέστρεψε στο Λονδίνο όπου και εργάστηκε ως διακοσμητής εσωτερικών χώρων και ως ζωγράφος. Το έργο του, τράβηξε το βλέμμα των κριτικών κι άρχισε να πουλάει πίνακες σε εκθέσεις με τη δημοτικότητά του, ν’ ανεβαίνει κατακόρυφα.
Δύο από τους μεγαλύτερους ζωγράφους του 20ού αιώνα, ο Φράνσις Μπέικον και ο Λούσιαν Φρόιντ συναντήθηκαν το 1945 και δημιούργησαν μια φιλία που κράτησε σχεδόν 40 χρόνια. Ηταν έντονη, εμπνευσμένη και γεμάτη συμβάντα. Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του ‘50 και του ‘60, στο αποκορύφωμα της φήμης τους, κυριαρχούσαν στο μποέμικο Σόχο. Το τρίπτυχο “Three Studies of Lucian Freud” δημιουργήθηκε το 1969, στο Βασιλικό Κολέγιο Τέχνης του Λονδίνου, όπου ο Μπέικον είχε ένα αρκετά μεγάλο στούντιο για να εργάζεται σε τρεις διαδοχικούς καμβάδες ταυτόχρονα. Απεικόνιζε κάθε συνεχόμενο καμβά με μια παλέτα λαμπερού κίτρινου, πάνω από μια καμπύλη επιφάνεια ώχρας που αντικατοπτρίζει τα ψηλά καμπύλα παράθυρα του πατρικού του σπιτιού στην Ιρλανδία. Δημιουργώντας μια λαμπερή επιφάνεια που είναι σχεδόν γλυπτική, οι πινελιές προεξέχουν σαν μικροσκοπικοί αγκώνες, δημιουργώντας μια αντίθεση με τη λεία επιφάνεια του υπόλοιπου καμβά. Παρόλο που οι τρεις καμβάδες φαίνεται να συνδέονται στενά, τα πρόσωπα του Φρόιντ στις διάφορες εικόνες δεν είναι ίδια. Κάθε έργο έχει μια ξεχωριστή προσωπικότητα, που αναδεικνύεται από τη σύνθεση, την παλέτα και τις γραμμές.
Εκτέθηκε για πρώτη φορά το 1970 στην Galleria d’ Arte Galatea στο Τορίνο, εν συνεχεία συμπεριλήφθηκε σε μια αναδρομική έκθεση στο Grand Palais στο Παρίσι και στο Kunsthalle Düsseldorf το 197. Τα τρία πάνελ πωλήθηκαν χωριστά στα μέσα της δεκαετίας του ’70, με τον Μπέικον δυσαρεστημένο που τα πάνελ του χωρίστηκαν, γράφοντας σε μια φωτογραφία του αριστερού πίνακα ότι ήταν “χωρίς νόημα εκτός και αν ενωθεί με τα άλλα δύο πάνελ”. Τα πάνελ κράτησαν διαφορετικοί συλλέκτες μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ‘80, όταν ένας από τους αρχικούς αγοραστές, συλλέκτης από τη Ρώμη που από έγκυρες πηγές είναι ο Francesco De Simone Niquesa, ένωσε ξανά το έργο. Ολόκληρο, εκτέθηκε στο Yale Centre for British Art της Ν. Υόρκης το 1999.
Στις 12 Νοεμβρίου 2013, δημοπρατήθηκε από τους Christie’s και το απέκτησε η συλλέκτρια Ελέιν Γουίν στην τιμή των $142.405.000.