Από την κονσέρβα με ψάρι και τα βαριά μπαχαρικά μέχρι το θορυβώδες μάσημα και το βρόμικο ψυγείο, η εθιμοτυπία του γραφείου έχει τους δικούς της κανόνες, που μερικοί επιμένουν να αγνοούν.
Το πρωί είστε όλοι μια ωραία παρέα. Ανταλλάσσετε χαμόγελα, πίνετε τον καφέ σας, συζητάτε τις εκκρεμότητες της ημέρας. Ώσπου, λίγο πριν από το μεσημέρι, κάποιος αποφασίζει να ανοίξει ένα τάπερ με λαχανόρυζο, κάποιος άλλος ξεφλουδίζει ένα βραστό αυγό πάνω από το πληκτρολόγιό του και ένας τρίτος βάζει στον φούρνο μικροκυμάτων ψαρόσουπα. Μέσα σε λίγα λεπτά, η ατμόσφαιρα θυμίζει περισσότερο υπαίθρια αγορά παρά επαγγελματικό περιβάλλον. Καλώς ήρθατε στον ανελέητο κόσμο του office lunch, όπου το δικαίωμα του ενός να απολαμβάνει το φαγητό του συγκρούεται με το δικαίωμα των υπολοίπων να αναπνέουν.
Προτού κατηγορήσουμε όμως τους ενοχλημένους για υπερβολική ευαισθησία, ας δούμε τι λένε οι έρευνες. Σύμφωνα με τη βρετανική έρευνα της Perspectus Global του 2024, σε δείγμα 2.063 εργαζομένων σε γραφεία, το 68% κατέταξε τα φαγητά με έντονες μυρωδιές, όπως ψάρι και κάρι, στις πιο αμφιλεγόμενες επιλογές για έναν κοινόχρηστο εργασιακό χώρο. Ακολούθησαν τα φαγητά που καταναλώνονται δημιουργώντας ακαταστασία τριγύρω, όπως noodles, με 31%, και τα τραγανά, θορυβώδη σνακ με 22%. Με άλλα λόγια, το μεσημεριανό γεύμα μπορεί να αποδειχθεί πολύ πιο διχαστικό από μια διαφωνία για το ποιος θα αναλάβει το επόμενο μεγάλο project.
Τα φαγητά που καλό είναι να μένουν στο σπίτι
Ας ξεκινήσουμε από τους βασικούς υπόπτους: βραστά αυγά, κονσέρβες τόνου, και πιάτα με ψάρια που χρειάζονται ζέσταμα. Όλα είναι τρόφιμα με θρεπτική αξία και φανατικούς οπαδούς αλλά η έντονη μυρωδιά τους μπορεί να εξαπλωθεί πολύ πέρα από τα όρια του πιάτου. Τα βραστά αυγά, για παράδειγμα, δεν είναι το πρόβλημα της ζωής μας. Αν όμως καταναλωθούν δίπλα στο πληκτρολόγιο ενός συναδέλφου, οι θειούχες οσμές τους ενδέχεται να δοκιμάσουν μια κατά τα άλλα εξαιρετική επαγγελματική σχέση. Στην ίδια κατηγορία ανήκουν τα πιάτα με πολύ σκόρδο, κρεμμύδι, έντονα τυριά, λάχανο, πράσα και παρασκευές με βαριά μπαχαρικά. Ιδιαίτερα όταν ζεσταίνονται, οι μυρωδιές τους μπορούν να παραμείνουν στον χώρο αρκετή ώρα μετά το τέλος του γεύματος.
Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επιβληθεί απαγόρευση στις έθνικ κουζίνες ή σε όποιο φαγητό δεν αρέσει προσωπικά σε κάποιον. Σημασία έχει η ένταση της μυρωδιάς, ο αερισμός του χώρου και το κατά πόσο το φαγητό καταναλώνεται σε χώρο όπου οι υπόλοιποι δεν έχουν τη δυνατότητα να απομακρυνθούν. Η στοιχειώδης ευγένεια δεν απαιτεί να τρώμε όλοι κρύο βραστό κοτόπουλο με ρύζι. Αρκεί απλώς να θυμόμαστε ότι δεν τρώμε μόνοι μας.
Το θορυβώδες μενού και τα μαξιμαλιστικά πιάτα
Οι μυρωδιές δεν είναι ο μοναδικός εχθρός της εργασιακής ειρήνης. Υπάρχει και το ακουστικό μέρος του γεύματος. Το επίμονο κριτσάνισμα από πατατάκια, το ηχηρό ρούφηγμα της σούπας, το μάσημα με ανοιχτό στόμα και το συνεχές θρόισμα της συσκευασίας μπορούν να μετατρέψουν ένα ήσυχο γραφείο σε μια εξαιρετικά δυσάρεστη ηχητική εμπειρία. Προφανώς, κανείς δεν θέλει να απαγορεύσει τους ξηρούς καρπούς ή τα τσιπς. Υπάρχει όμως διαφορά ανάμεσα στο να τρώει κανείς ένα σνακ και στο να υποχρεώνει ολόκληρο το τμήμα να παρακολουθεί την κατανάλωσή του με όλες του τις αισθήσεις. Ας μην ξεχνάμε και τα φαγητά που απαιτούν μια μικρή επιχείρηση για να καταναλωθούν: ζυμαρικά με άφθονη σάλτσα, υπερμεγέθη burgers, σάντουιτς που διαλύονται στην πρώτη μπουκιά. Μπορεί να είναι απολαυστικά, αλλά δύσκολα συμβιβάζονται με την ταυτόχρονη χρήση πληκτρολογίου, τηλεφώνου και επαγγελματικών εγγράφων.
Ο φούρνος μικροκυμάτων δεν είναι προσωπική κουζίνα
Το μεσημεριανό διάλειμμα φέρνει στο προσκήνιο εκείνους που θεωρούν τον κοινόχρηστο φούρνο μικροκυμάτων προέκταση της κουζίνας τους. Ζεσταίνουν φαγητά χωρίς καπάκι, αφήνουν τη σάλτσα να εκτοξευθεί στα τοιχώματα, εξαφανίζονται όσο λειτουργεί η συσκευή και επιστρέφουν όταν έχει ήδη σχηματιστεί ουρά. Το σωστό είναι να περιορίζουμε τον χρόνο χρήσης, να καλύπτουμε το φαγητό, να μην εγκαταλείπουμε τη συσκευή και, φυσικά, να καθαρίζουμε ό,τι λερώσαμε. Δεν χρειάζεται σοφία για να καταλάβει κάποιος ότι τα υπολείμματα της σάλτσας δεν αποτελούν ευχάριστη έκπληξη για τον επόμενο χρήστη.
Το ψυγείο της λήθης
Σε κάθε γραφείο υπάρχει σχεδόν πάντα ένα τάπερ αγνώστου ιδιοκτήτη, το οποίο βρίσκεται στο πίσω μέρος του ψυγείου τόσο καιρό ώστε να έχει αποκτήσει δυσάρεστη οσμή. Δίπλα του μπορεί να εντοπίσει κανείς ένα ανοιγμένο γιαούρτι, μια σαλάτα που κάποτε ήταν πράσινη και ένα μπουκάλι γάλα που κανείς δεν θέλει να αναλάβει την ευθύνη να πετάξει. Οι κανόνες εδώ είναι εξαιρετικά απλοί. Βάζουμε όνομα στο φαγητό μας, δεν καταλαμβάνουμε ολόκληρα ράφια, απομακρύνουμε εγκαίρως τα περισσεύματα και καθαρίζουμε ό,τι ζημιά κάναμε. Α, και κάτι ακόμη: το γάλα του συναδέλφου δεν αποτελεί εταιρική παροχή. Ούτε το γιαούρτι του, ούτε το σάντουιτς που άφησε για αργότερα. Το γεγονός ότι κάτι βρίσκεται σε κοινόχρηστο ψυγείο δεν το καθιστά κοινόχρηστη ιδιοκτησία.
Φαγητό στο γραφείο ή διάλειμμα για φαγητό;
Η συνήθεια να τρώμε μπροστά στην οθόνη έχει γίνει τόσο διαδεδομένη ώστε απέκτησε και δικό της όνομα: al desko, μια παραλλαγή του al fresco για όσους χρησιμοποιούν το γραφείο ως τραπεζαρία. Η αλήθεια είναι πως η πίεση της δουλειάς συχνά περιορίζει ακόμη και τον χρόνο που αφιερώνουμε στο φαγητό ενώ συχνά δεν υπάρχει τραπέζι στην κουζίνα για να μπορέσουμε να φάμε εκεί. Η λύση δεν είναι να απαιτούμε από όλους να τρώνε αθόρυβα και σχεδόν αόρατα μπροστά στην οθόνη τους. Είναι να υπάρχουν κατάλληλοι χώροι και χρόνος για ένα κανονικό διάλειμμα.
Η εθιμοτυπία ισχύει και για εκείνους που ενοχλούνται
Υπάρχει, βέβαια, και η άλλη πλευρά. Ο συνάδελφος που σχολιάζει τι τρώνε οι υπόλοιποι, μετράει τις θερμίδες τους, εκφράζει αποστροφή για κάθε άγνωστο φαγητό ή αισθάνεται υποχρεωμένος να ανακοινώσει δημοσίως ότι κάποιος έβαλε βάρος. Η εθιμοτυπία, όμως, έχει δυο κατευθύνσεις. Κανείς δεν οφείλει να ανέχεται μια επίμονη δυσάρεστη μυρωδιά, αλλά ούτε και να απολογείται επειδή προτιμά ένα συγκεκριμένο φαγητό, ακολουθεί ειδική διατροφή ή τρώει μεγαλύτερη μερίδα από τον διπλανό του. Οι κανόνες του φαγητού στο γραφείο δεν απαιτούν κάποια ιδιαίτερη θυσία. Λίγη καθαριότητα, στοιχειώδης διακριτικότητα και η κατανόηση ότι ένας κοινόχρηστος χώρος δεν λειτουργεί με τους κανόνες του προσωπικού μας σαλονιού αρκούν.
Eισαγωγική φωτογραφία: 123RF