Από τη σειρά Heated Rivalry μέχρι το The Night Manager, οι πιο πολυσυζητημένες τηλεοπτικές εμμονές της στιγμής έχουν ένα κοινό: ανδρικούς έρωτες που απευθύνονται πρωτίστως σε ετερόφυλες γυναίκες.
Όταν η τηλεοπτική σειρά Heated Rivalry έκανε πρεμιέρα τον Νοέμβριο, τίποτα δεν προμήνυε ότι θα εξελισσόταν σε πολιτισμικό φαινόμενο. Μια εξάωρη, χαμηλού προϋπολογισμού μεταφορά ενός ρομαντικού μυθιστορήματος για δύο επαγγελματίες παίκτες χόκεϊ, σχεδιασμένη αρχικά για τη μικρή καναδική πλατφόρμα Crave, δεν έμοιαζε με τη συνταγή ενός μεγάλου διαδικτυακού χιτ.
Κι όμως, μέσα σε λίγες εβδομάδες, η διάδοση από στόμα με στόμα λειτούργησε καλύτερα από κάθε καμπάνια προώθησης. Τα νούμερα το επιβεβαιώνουν: από την εβδομάδα της πρεμιέρας μέχρι το φινάλε της σεζόν, τα λεπτά προβολής μέσα από τις πλατφόρμες αυξήθηκαν σχεδόν δέκα φορές, με την πλειονότητα των θεατών να είναι γυναίκες και συγκεκριμένα ετερόφυλες γυναίκες. Το HBO Max το απέκτησε την τελευταία στιγμή, κυριολεκτικά, επειδή το διαδίκτυο είχε ήδη αποφασίσει ότι το ήθελε.
Την ίδια περίοδο, ο νέος κύκλος της σειράς The Night Manager, μιας ιστορίας κατασκοπείας, εξουσίας και διπλών ταυτοτήτων, προκάλεσε έντονη συζήτηση όχι τόσο για την πλοκή του, όσο για τη διάχυτη ομοερωτική ένταση ανάμεσα στους δύο άνδρες πρωταγωνιστές, τον Tom Hiddleston και τον Hugh Laurie. Χωρίς να «δηλώνει» κάτι ρητά, κατάφερε να ενεργοποιήσει την ίδια φαντασία. Και αυτό δεν είναι σύμπτωση.
Όταν η επιθυμία (δεν) περνά μέσα από το γυναικείο σώμα
Ένας βασικός λόγος που τα ομοφυλοφιλικά, ανδρικά δράματα έχουν τόσο ισχυρή απήχηση στις γυναίκες είναι απλός: τις βγάζουν από το κάδρο. Σε αυτές τις ιστορίες, το γυναικείο σώμα δεν είναι ούτε αντικείμενο πόθου, ούτε πεδίο σύγκρισης, ούτε μέσο αφήγησης. Η γυναίκα θεατής δεν καλείται να ταυτιστεί με μια ηρωίδα που κρίνεται, ποθείται ή απορρίπτεται. Καλείται απλώς να παρακολουθήσει.
Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία σε έναν πολιτισμό όπου η γυναικεία παρουσία στην οθόνη συνοδεύεται σχεδόν πάντα από αξιολόγηση. Στα ανδρικά ρομάντζα, η επιθυμία ξεδιπλώνεται χωρίς μισογυνισμό, χωρίς έμφυλη ιεραρχία, χωρίς τον γνώριμο ρόλο της γυναίκας ως «έπαθλο».
Το «Heated Rivalry» το πηγαίνει ένα βήμα παραπέρα. Παρότι είναι ίσως η πιο άμεση σεξουαλικά ρομαντική σειρά των τελευταίων ετών, ο τρόπος που χρησιμοποιεί το σεξ δεν είναι επιδεικτικός. Οι σκηνές μειώνονται όσο η συναισθηματική σύνδεση βαθαίνει. Δεν λειτουργούν ως σοκ, αλλά ως εργαλείο αφήγησης. Αυτό που διατηρεί το ενδιαφέρον δεν είναι η πράξη, αλλά η μετατόπιση από τη σωματική ένταση στη συναισθηματική εξάρτηση. Για πολλές γυναίκες, αυτή η μετατόπιση είναι πιο ερωτική από οτιδήποτε άλλο. Όχι επειδή είναι «αγνή», αλλά επειδή είναι σπάνια.
Αρρενωπότητα χωρίς άμυνα και χωρίς επίδειξη
Ένας δεύτερος, βαθύτερος λόγος είναι ο τρόπος που αυτά τα σίριαλ επαναδιαπραγματεύονται την ανδρική ταυτότητα. Στο «Heated Rivalry», οι δύο πρωταγωνιστές βρίσκονται στην κορύφωση της φυσικής τους κατάστασης, ενταγμένοι σε έναν από τους πιο σκληροτράχηλους και απαιτητικούς χώρους: το επαγγελματικό ανδρικό χόκεϊ. Και όμως, η σειρά δεν ενδιαφέρεται σχεδόν καθόλου για το άθλημα. Η αφήγηση είναι ριζικά περιορισμένη. Ο κόσμος έξω από τους δύο ήρωες υπάρχει μόνο στο μέτρο που επηρεάζει τη σχέση τους. Φίλοι, οικογένειες, ομάδες, πολιτικές εντάσεις, όλα παραμένουν θολά. Αυτή η «αδυσώπητη οικονομία αφήγησης» δημιουργεί κάτι σπάνιο: μια ιστορία όπου η ανδρική ταυτότητα δεν χτίζεται μέσω κατορθωμάτων ή κυριαρχίας, αλλά μέσα από τη σχέση.
Οι άνδρες εδώ δεν φοβούνται να δείξουν ανάγκη. Δεν αποσύρονται συναισθηματικά για να διατηρήσουν έλεγχο. Δεν αντιμετωπίζουν τη δέσμευση ως απειλή για την ελευθερία τους. Για πολλές ετερόφυλες γυναίκες, αυτή η εκδοχή αρρενωπότητας μοιάζει σχεδόν ιδεατή. Όχι επειδή δεν υπάρχει, αλλά επειδή σπάνια προβάλλεται. Ακόμα και στο «The Night Manager», όπου η σχέση παραμένει υπαινικτική, η έλξη δεν προκύπτει από την εξουσία, αλλά από την ισορροπία της έντασης. Δύο άνδρες που αναγνωρίζουν ο ένας τον άλλον ως αντίπαλο και ως αντικείμενο πόθου, χωρίς να χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα σε κανέναν τρίτο.
Φαντασία με διακύβευμα σε μια εποχή χωρίς ρίσκο
Υπάρχει και ένας τρίτος λόγος, λιγότερο προφανής αλλά ίσως ο πιο κρίσιμος: τα ομοφυλοφιλικά, ανδρικά δράματα επαναφέρουν το ρίσκο στον έρωτα. Στον κόσμο των εφαρμογών γνωριμιών, της άπειρης επιλογής και της συναισθηματικής ασάφειας, ο έρωτας έχει γίνει συχνά χαμηλής έντασης.
Οι σχέσεις ξεκινούν εύκολα και τελειώνουν ευκολότερα. Η δέσμευση παρουσιάζεται ως μία από τις πολλές επιλογές, όχι ως αναγκαιότητα. Αντίθετα, στο «Heated Rivalry», η σχέση υπάρχει παρά τον κόσμο γύρω της. Το επαγγελματικό περιβάλλον είναι εχθρικό. Η δημόσια αποκάλυψη θα είχε κόστος. Η μυστικότητα δεν είναι παιχνίδι· είναι άμυνα. Αυτό δημιουργεί μια αφήγηση «εμείς εναντίον όλων» που λείπει από το σύγχρονο ετεροκανονικό ρομάντζο. Δεν είναι τυχαίο ότι αυτά τα σίριαλ ανθούν τώρα. Όπως παλαιότερα σειρές όπως το “Sex and the City” λειτούργησαν ως φαντασιακοί χώροι για ομοφυλόφιλους άνδρες, έτσι σήμερα τα ομοφυλοφιλικά, ανδρικά δράματα λειτουργούν ως ασφαλής φαντασία για γυναίκες: ένας κόσμος όπου η επιθυμία έχει κόστος, η επιλογή έχει βάρος και η αγάπη δεν είναι απλώς θέμα συγκυρίας.
Το αν αυτό αγγίζει τα όρια της φετιχοποίησης είναι μια υπαρκτή συζήτηση. Εκεί που το «Heated Rivalry» ξεχωρίζει είναι ότι αποφεύγει την παγίδα μέσα από χαρακτήρες που μοιάζουν ολοκληρωμένοι, όχι σύμβολα. Δεν είναι «ο ομοφυλόφιλος αθλητής». Είναι δύο άνθρωποι με αντικρουόμενες ανάγκες, φιλοδοξίες και αδυναμίες. Και ίσως αυτός να είναι τελικά ο λόγος που τόσες ετερόφυλες γυναίκες πατούν αναπαραγωγή: όχι για να δουν κάτι ξένο, αλλά για να βιώσουν, έστω από απόσταση, έναν έρωτα με ένταση, σαφήνεια και διακύβευμα. Κάτι που, παραδόξως, λείπει όλο και περισσότερο από τις ιστορίες που υποτίθεται ότι τις αφορούν άμεσα.
Φωτογραφίες: imdb.com