Πώς το όραμα μιας σκληρά εργαζόμενης οικογένειας διαμόρφωσε την κοινότητα Alys Beach με τα χαρακτηριστικά κατάλευκα σπίτια και τη σμαραγδένια παραλία.
Ήταν το 1925 όταν μια λωρίδα γης στις ακτές του Κόλπου της Φλόριντα δόθηκε προς διαχείριση στον Λούσιαν Μέι στο πλαίσιο του τότε αμερικανικού νόμου περί αγροκτημάτων. Το παρθένο τοπίο με τη πλούσια βλάστηση, τα αγριογούρουνα και τα βοοειδή που κινούνταν ελεύθερα, τα κύματα που έγλυφαν την αμμουδιά, κέρδισαν τον Μέι και την οικογένειά του, οι οποίοι πήραν σοβαρά τη δέσμευσή τους να φροντίσουν την έκταση. Την καθάρισαν, φύτεψαν, εξέθρεψαν ζώα και σιγά σιγά έφτιαξαν έναν τόπο όπου μπορούσαν να ζήσουν.
Δεν ήταν εύκολη ζωή, αλλά είχε κάτι πολύ ουσιαστικό: επαφή με τη θάλασσα και μια βαθιά αίσθηση ελευθερίας. Εκεί έχτισαν όνειρα για σπίτι και κοινότητα ικανή να αναπτυχθεί σε επαφή με το περιβάλλον. Με τα χρόνια, άρχισαν να καλούν φίλους και συγγενείς για να μοιραστούν την ίδια εμπειρία. Δεν χρειάζονταν πολλά. Πολυτέλεια ήταν η ομορφιά της φύσης.
Ανάμεσα στους ανθρώπους που φιλοξένησαν ήταν και η οικογένεια του Έλτον Μπράιζον Στίβενς, ιδιοκτήτη του πολυκλαδικού ομίλου EBSCO Industries. Από τη δεκαετία του 1940, ο Στίβενς κι η οικογένειά του επέστρεφαν ξανά και ξανά στην περιοχή, κάνοντας την μέρος της ζωής τους. Για τους Στίβενς, η παραμονή τους εκεί σηματοδοτούσε την ανεμελιά, το παιχνίδι στη βρεγμένη άμμο, το χρόνο που κυλούσε αργά δίπλα στη θάλασσα. Δεν ήταν απλώς ένας προορισμός για παραθερισμό, αλλά ένα καταφύγιο, ένας τόπος όπου χτίζονταν σχέσεις και αναμνήσεις.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν η έκταση σχεδόν 640 στρεμμάτων βγήκε προς πώληση, ο Στίβενς δε δίστασε στιγμή. Για εκείνον, η αξία δεν ήταν μόνο οικονομική. Ήταν οι αναμνήσεις των καλοκαιριών, οι άνθρωποι, αλλά κι η αίσθηση ότι αυτό το μέρος μπορούσε να συνεχίσει να έχει νόημα και για τις επόμενες γενιές.
Η δημιουργία της Alys Beach
Για αρκετά χρόνια, η οικογένεια διατήρησε τη γη χωρίς να την αλλάξει. Όμως, όσο περνούσε ο καιρός, η γύρω περιοχή άρχισε να αναπτύσσεται και η ιδέα ότι αυτή η γη θα μπορούσε να γίνει κάτι περισσότερο άρχισε να ωριμάζει. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, η απόφαση ελήφθη: αντί να πουλήσουν, θα τη διαμόρφωναν οι ίδιοι. Τότε γεννήθηκε η Alys Beach: Δεν ήταν απλώς ένα ακόμα παραθαλάσσιο project, αλλά η συνέχεια μιας ιστορίας που είχε ήδη ξεκινήσει δεκαετίες πριν, με ανθρώπους που αγάπησαν πραγματικά αυτόν τον τόπο.
Στόχος ήταν η δημιουργία μιας κοινότητας για οικογένειες με επίκεντρο τον πεζό, με το λευκό χρώμα να κυριαρχεί, με φιλόξενο περιβάλλον και μονοπάτια που διευκολύνουν τη μετακίνηση και την ανεμπόδιστη κυκλοφορία του αέρα. Κεντρική ιδέα ήταν οι κάτοικοι κι οι επισκέπτες να συναντώνται στα μονοπάτια ώστε να ενισχυθεί η έννοια της κοινότητας και να απέχουν μόλις λίγα βήματα από την παραλία.
Η Άλις και ο Λούσιαν
Η Alys Beach πήρε το όνομά της από την αγαπημένη σύζυγο του Στίβενς, Άλις, η οποία έχασε τη ζωή της το 1996, αλλά το πρώτο κτίριο που αναγέρθηκε δε θα μπορούσε να μην αφιερωθεί στον άνθρωπο που πρώτος έζησε σε αυτή. Το τετραώροφο κτίριο Lucian διαθέτει οκτώ κατοικίες, χωρισμένες σε σουίτες ενός, δύο και τριών υπνοδωματίων, όλες με μεγάλες βεράντες και θέα στο στον κόλπο και την ακτή που εκτείνεται σε περίπου 500 μέτρα. Πίσω από τα προσεκτικά σχεδιασμένα σοκάκια, βρίσκονται χώροι πρασίνου, εστίασης και επιλεγμένα καταστήματα, αγορά τροφίμων και ένα αμφιθέατρο με πλούσιο πρόγραμμα εκδηλώσεων, καθώς και πισίνες, κέντρο ευεξίας, γήπεδα τένις και αποκλειστική πρόσβαση για ιδιοκτήτες στο Beach Club με διάφορες υπηρεσίες και ανεμπόδιστη θέα σε όλη την ακτογραμμή.
Η βιωσιμότητα, η φροντίδα για το περιβάλλον, η άνεση κι η ευημερία των κατοίκων αποτελούν προτεραιότητα. Εδώ προωθείται η χρήση των ποδηλάτων και υπάρχει παντελής απουσία αυτοκινήτων. Η αίσθηση κοινότητας αναδεικνύεται και από το γεγονός ότι λιγότερο από το 20% των ιδιοκτητών σπιτιών θέτουν τις κατοικίες προς ενοικίαση για διακοπές, καθώς διανύουν το μεγαλύτερο μέρος του έτους στην περιοχή, ενώ αρκετές χιλιάδες είναι όσοι την επισκέπτονται ετησίως. Οι ιδιοκτήτες και οι ενοικιαστές των εξοχικών κατοικιών μπορούν να απολαύσουν τα καθαρά σμαραγδένια νερά του Κόλπου και την λευκή άμμο σε απόλυτη ηρεμία και μακριά από τη βοή της πόλης. Η αίσθηση αποκλειστικότητας ενισχύεται από το γεγονός ότι έχουν και πρόσβαση στην ιδιωτική παραλία της κοινότητας.
Πινελιές από Ελλάδα
Η αρχιτεκτονική, από τους Khoury & Vogt Architects, εστιάζει στο λευκό χρώμα. Σε τέτοιο βαθμό που δημοσιεύματα του διεθνούς Τύπου συγκρίνουν την κοινότητα με την Ελλάδα και δη τη Σαντορίνη. Μιλώντας στο BBC, η Νταϊάνα Λέιν, διευθύντρια δημοσίων σχέσεων της πόλης, σχολίασε πως η αρχιτεκτονική γλώσσα της πόλης παραπέμπει έντονα σε γνωστές αρχιτεκτονικές γλώσσες άλλων χωρών. «Νιώθεις σαν να βρίσκεσαι κάπου που δεν μπορείς να εντοπίσεις ακριβώς», πρόσθεσε και εξήγησε ότι οι περισσότεροι επισκέπτες την παρομοιάζουν αμέσως με την Ελλάδα, αποδίδοντας τη σύγκριση στη λευκή τοιχοποιία.
Στην πραγματικότητα, οι δημιουργοί της, άντλησαν έμπνευση από την αρχιτεκτονική άλλων περιοχών. Για παράδειγμα, οι χαρακτηριστικές επικλινείς στέγες θυμίζουν εκείνες στις Βερμούδες κι ο συνολικός σχεδιασμός εμπνέεται από τη Γουατεμάλα και τη Μαυριτανία. Ο στόχος που επετεύχθη στην περίπτωση της Alys Beach είναι ότι έγινε σεβαστό το φυσικό περιβάλλον και το απλό, καθαρό, φωτεινό αποτέλεσμα με τη χρήση του λευκού λειτουργεί σαν ανάπαυλα από τη βαβούρα των σύγχρονων πόλεων και τις έντονες αντιθέσεις.
Το αρμονικό τοπίο συμβαδίζει με την ανάγκη ξεκούρασης, γαλήνης και επαφής με τη φύση. Οι μοναδικές διαφορετικές νότες καταγράφονται κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ ψηφιακού γκράφιτι, όπου οι ολόλευκοι εξωτερικοί τοίχοι των κατοικιών «βάφονται» με διαφορετικές αποχρώσεις μεταμορφώνοντας -έστω και παροδικά- το θέρετρο σε μια πανδαισία χρωμάτων.
Eισαγωγική φωτογραφία: @alysbeach/Instagram