Είναι ένας από τους ισχυρότερους μιντιακούς παράγοντες της Γαλλίας και καθώς οι προεδρικές εκλογές του 2027 πλησιάζουν, πολλοί αναρωτιούνται αν οι φιλοδοξίες του περιορίζονται στον ρόλο του εκδότη.
Ο Ματιέ Πιγκάς, πρώην στέλεχος της επενδυτικής τράπεζας Lazard και σήμερα επικεφαλής ενός μικρού αλλά φιλόδοξου μιντιακού «βασιλείου», που φιλοδοξεί να εξελιχθεί σε αυτοκρατορία, παίζει ένα παιχνίδι με πολλαπλά επίπεδα: εκείνο του επιχειρηματία, του πολιτιστικού ακτιβιστή και σύμφωνα με πολλούς παρατηρητές, του πολιτικού εν αναμονή.
Ο όμιλος μέσων ενημέρωσης και πολιτισμού Combat, που αποτελεί το βασικό επενδυτικό όχημα του Πιγκάς, περιλαμβάνει το πολιτιστικό και μουσικό περιοδικό Les Inrockuptibles, το δίκτυο Novapress με ναυαρχίδα το Radio Nova, φεστιβάλ όπως τα Rock en Seine και We Love Green, καθώς και συμμετοχές σε εταιρείες όπως η Mediawan, ένας από τους μεγαλύτερους ευρωπαϊκούς ομίλους παραγωγής οπτικοακουστικού περιεχομένου, η πλατφόρμα μουσικής ροής Deezer και ο ειδησεογραφικός ιστότοπος HuffPost.
Επισήμως, ο Πιγκάς υποστηρίζει ότι δεν παρεμβαίνει στο δημοσιογραφικό έργο των μέσων του. Όταν ξεσπούν αντιδράσεις ή σκάνδαλα, επικαλείται την ανεξαρτησία των συντακτικών ομάδων. «Δεν κρατώ την πένα τους», λέει χαρακτηριστικά, «έχουν πλήρη ελευθερία». Όταν, όμως, μιλά για την «πολιτισμική μάχη» απέναντι στην ακροδεξιά, εμφανίζεται ως ο άνθρωπος που χαράσσει τη γενική κατεύθυνση. Η αντίφαση είναι χαρακτηριστική: ταυτόχρονα πανίσχυρος και κατά περίπτωση, αποστασιοποιημένος από την ευθύνη.
Το «Front commun» και τα όρια του ακτιβισμού
Η πιο χαρακτηριστική έκφραση αυτής της στρατηγικής είναι το πρόσφατο ειδικό τεύχος Front commun contre l’extrême droite («Ενιαίο Μέτωπο κατά της Ακροδεξιάς»), μια κοινή έκδοση της ιστορικής αριστερής εφημερίδας L’Humanité και των Les Inrockuptibles, με τη συμμετοχή των Blast, Street Press και Radio Nova. Η έκδοση σημείωσε αξιοσημείωτη εμπορική επιτυχία, καθώς πούλησε περίπου 80.000 αντίτυπα, επίδοση ιδιαίτερα σημαντική για τον γαλλικό έντυπο Τύπο. Το περιεχόμενό της, ωστόσο, προκάλεσε έντονες συζητήσεις, καθώς ξεπέρασε τα όρια της παραδοσιακής κριτικής προς την ακροδεξιά.
Με χιουμοριστική αφετηρία, προσωπικότητες της γαλλικής ριζοσπαστικής Αριστεράς κλήθηκαν να απαντήσουν στο ερώτημα εάν «καταδικάζουν τη μη βία». Η Γαλλίδα ηθοποιός και κωμικός Blanche Gardin υποστήριξε ότι η βία των καταπιεσμένων μπορεί να θεωρηθεί νόμιμη. Ο βουλευτής της Ανυπότακτης Γαλλίας (La France Insoumise) Raphaël Arnault, ιδρυτής της αντιφασιστικής οργάνωσης La Jeune Garde που διαλύθηκε το 2025, υποστήριξε ότι η απόλυτη προσήλωση στη μη βία αδρανοποιεί την αυτοάμυνα. Η ευρωβουλευτής του κόμματος της Ανυπότακτης Γαλλίας (La France Insoumise – LFI), Rima Hassan, σημείωσε ότι η έννοια της μη βίας γίνεται προβληματική όταν χρησιμοποιείται απέναντι σε ανθρώπους που αντιδρούν στη βία που υφίστανται.
Ακόμη μεγαλύτερες αντιδράσεις προκάλεσε η διπλή σελίδα που παραχωρήθηκε στο οικολογικό κίνημα Soulèvements de la Terre, το οποίο έχει συνδεθεί με κινητοποιήσεις και επιθέσεις σε εγκαταστάσεις στη Sainte-Soline, όπου βρίσκονται μεγάλες τεχνητές δεξαμενές αποθήκευσης νερού για γεωργική άρδευση.
Στη συγκεκριμένη παρέμβαση δημοσιεύθηκε ένας «οδηγός» για τον «αφοπλισμό» του ομίλου Bolloré, του ισχυρού γαλλικού ομίλου μέσων ενημέρωσης που ελέγχει, μεταξύ άλλων, τα CNews, Europe 1 και Paris Match, με οδηγίες για δράσεις εναντίον εταιρειών και άλλων υποδομών του. Ο Πιγκάς εμφανίζεται στην ταυτότητα της έκδοσης σε περίοπτη θέση. Σύμφωνα με τη συνήθη επιχειρηματολογία του, δεν υπαγορεύει το περιεχόμενο, προσφέρει απλώς την εκδοτική πλατφόρμα.
Radio Nova: Η πολιτική σάτιρα ως εργαλείο επιρροής
Το Radio Nova ιδρύθηκε το 1981 στο Παρίσι και θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους σταθμούς της γαλλικής εναλλακτικής μουσικής σκηνής. Το πρόγραμμά του συνδυάζει soul, funk, hip-hop, jazz και world music, διατηρώντας έντονο προοδευτικό και αντιρατσιστικό προσανατολισμό. Η μετατροπή του σε πλατφόρμα πολιτικής σάτιρας υπήρξε μία από τις πιο επιτυχημένες κινήσεις του Πιγκάς. Την ίδια ημέρα που ο γνωστός σατιρικός Guillaume Meurice αποχώρησε από το δημόσιο ραδιόφωνο France Inter, ο Πιγκάς τον ενέταξε στο δυναμικό του Nova. Μαζί με τους Juliette Arnaud, Aymeric Lompret και Pierre-Emmanuel Barré, επίσης γνωστές προσωπικότητες της γαλλικής σατιρικής σκηνής, η ομάδα προσελκύει πλέον περισσότερους από 700.000 ακροατές.
Οι επικριτές του σταθμού υποστηρίζουν ότι κατά καιρούς έχουν καταγραφεί υπερβολές, από ακραίες δηλώσεις για πολιτικούς έως σατιρικά σκετς που κατηγορήθηκαν ότι άγγιξαν τα όρια του αντισημιτισμού και αποσύρθηκαν στη συνέχεια από τις διαδικτυακές πλατφόρμες αναπαραγωγής. Ο Πιγκάς απαντά συνήθως με την ίδια θέση: υπερασπίζεται την ελευθερία έκφρασης των συνεργατών του, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υιοθετεί κάθε άποψη που εκφράζεται στα μέσα του.
Ο «αριστερός Μπολορέ»
Ο Πιγκάς συχνά συγκρίνεται με τον Vincent Bolloré, τον δισεκατομμυριούχο επιχειρηματία που έχει αποκτήσει σημαντική επιρροή στα γαλλικά μέσα ενημέρωσης μέσω του ομίλου του και ιδιαίτερα του τηλεοπτικού δικτύου CNews. Η σύγκριση έχει οδηγήσει αρκετούς να τον αποκαλούν «Bolloré de gauche», τον «αριστερό Μπολορέ». Για τους επικριτές του, ο χαρακτηρισμός αυτός σχετίζεται λιγότερο με την ιδεολογία και περισσότερο με τη συστηματική προσπάθεια οικοδόμησης ενός ολοένα ισχυρότερου δικτύου μέσων ενημέρωσης και επιρροής. Στο πλαίσιο αυτό εντάσσεται και η προσπάθειά του να αποκτήσει τη Mediavenir στο Χ, ενός λογαριασμού με περίπου τρία εκατομμύρια ακολούθους. Παράλληλα, σχεδιάζει με τον γερουσιαστή του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, Fabien Gay, τη δημιουργία ενός νέου τηλεοπτικού καναλιού ενημέρωσης, το οποίο οι εμπνευστές του περιγράφουν ως «το πρώτο κανάλι ειδήσεων της Αριστεράς».
Οικογένεια, ροκ και φιλοδοξία
Ο Πιγκάς προέρχεται από οικογένεια με βαθιές ρίζες στα γαλλικά Μέσα ενημέρωσης. Ο πατέρας του εργάστηκε στη La Manche Libre, θείος του υπήρξε διευθυντής του L’Express, ο αδελφός του ίδρυσε το περιοδικό Public, ενώ συγγενείς του δραστηριοποιούνται σε μέσα που εκτείνονται από το France 3 έως τη Le Figaro. Ο ίδιος αστειεύεται συχνά ότι αποτελεί το «μαύρο πρόβατο» της οικογένειας, επειδή επέλεξε να ακολουθήσει τον δρόμο της διοίκησης και των οικονομικών αντί της δημοσιογραφίας. Η αυτοειρωνεία αυτή λειτουργεί και ως απάντηση στις επικρίσεις περί οικογενειακών δικτύων επιρροής.
Το ροκ παραμένει βασικό στοιχείο της δημόσιας εικόνας του. Από το πανκ και τους Clash που, όπως λέει, τον διαμόρφωσαν, μέχρι τα μεγάλα μουσικά φεστιβάλ που διοργανώνει, η μουσική εξακολουθεί να αποτελεί αναπόσπαστο τμήμα της ταυτότητάς του. Τα τελευταία χρόνια, όμως, στρέφεται ολοένα περισσότερο προς τη ραπ. Το φεστιβάλ Golden Coast, που δημιούργησε στη Ντιζόν, συγκέντρωσε περίπου 75.000 θεατές. «Στο ραπ θα επενδύσουμε ακόμη περισσότερο», δηλώνει. Το κοινό του σήμερα ίσως αποδειχθεί το εκλογικό σώμα του αύριο.
Ο «Μισθοφόρος» με πολιτικές φιλοδοξίες
Ο ίδιος αποφεύγει να δηλώσει ευθέως ότι επιθυμεί να διεκδικήσει την προεδρία της Γαλλίας. Ωστόσο, ελάχιστοι αμφισβητούν ότι πολλές από τις κινήσεις του έχουν πλέον σαφή πολιτική διάσταση. Κάθε νέα εξαγορά, κάθε δημόσια αντιπαράθεση και κάθε επέκταση της παρουσίας του στα μέσα ενημέρωσης ενισχύουν την επιρροή του στον δημόσιο διάλογο. Ο χαρακτηρισμός «Bolloré de gauche» λειτουργεί πλέον όχι μόνο ως πολιτικός προσδιορισμός, αλλά και ως προσωπικό brand.
Ένας άνθρωπος που στα νιάτα του συμμετείχε σε πανκ συγκρότημα με το όνομα «Μισθοφόροι της Απελπισίας» («Mercenaires du Désespoir») και σύμφωνα με τις αφηγήσεις του, μετέφερε λαθραία τσιγάρα, οικοδομεί σήμερα ένα δίκτυο επιρροής με την πειθαρχία ενός τραπεζίτη και την ενέργεια ενός ανθρώπου της σύγχρονης μουσικής σκηνής. Αν η γαλλική Αριστερά αναζητήσει έναν νέο κεντρικό εκφραστή τα επόμενα χρόνια, ο Πιγκάς θα βρίσκεται ήδη παντού: στις οθόνες, στα ακουστικά και στα κινητά εκατομμυρίων Γάλλων.
Ο ίδιος, σε συνέντευξή του στο France Inter στις αρχές του 2026, δήλωσε ότι θέλει να «επηρεάσει όσο το δυνατόν περισσότερο τις προεδρικές εκλογές του 2027». Για το ενδεχόμενο προσωπικής υποψηφιότητας κράτησε αποστάσεις, χωρίς πάντως να το αποκλείσει: «Είναι πολύ νωρίς για να πω σε ποια θέση ή σε ποιον ρόλο».
Εξωτερική φωτογραφία: Ο Matthieu Pigasse, σε ακρόαση της Εξεταστικής Επιτροπής για τη δημόσια ραδιοτηλεόραση στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση, Απρίλιος 2026. @ AFP Forum