Η περιπέτεια ενός 64χρονου επιχειρηματία που θέλει να κατακτήσει τα κεντρικά σημεία των ηπείρων και των ωκεανών.
Υπάρχουν άνθρωποι που ταξιδεύουν για να δουν μνημεία, πόλεις, τοπία που κόβουν την ανάσα. Υπάρχουν κι εκείνοι που ταξιδεύουν για να φτάσουν σε ένα σημείο του χάρτη όπου δεν υπάρχει απολύτως τίποτα. Ο 64χρονος Βρετανός επιχειρηματίας Κρις Μπράουν ανήκει ξεκάθαρα στη δεύτερη κατηγορία.
Πριν από λίγα χρόνια έβαλε στόχο να επισκεφθεί τα λεγόμενα «πολύ απρόσιτα σημεία» του πλανήτη μας. Δηλαδή τις γεωγραφικές τοποθεσίες εκείνες, που βρίσκονται στη μέγιστη δυνατή απόσταση από τη θάλασσα ή, στην περίπτωση των ωκεανών, από τη στεριά. Στα σημεία εκείνα δεν βρίσκεται απολύτως τίποτα, αλλά αν πιστέψουμε τα λεγόμενά του, η αίσθηση όταν έφτασε εκεί ήταν καλύτερη από αυτήν όταν αντίκρυζε το Μάτσου Πίτσου, το Σινικό Τείχος ή τον Πύργο του Άιφελ.
Σημείο Νέμο, το πιο απομακρυσμένο σημείο της γης
Το πιο διάσημο από αυτά τα σημεία που επισκέφθηκε ο Μπράουν είναι το Σημείο Νέμο (Point Nemo) στον Νότιο Ειρηνικό, γνωστό και ως «ωκεάνιος πόλος απροσπελασιμότητας». Για να φτάσει εκεί χρειάστηκε να περάσει σχεδόν δύο εβδομάδες διασχίζοντας ταραγμένα νερά, με κύματα που ξεπερνούσαν τα έξι μέτρα. Όταν επιτέλους κατέβηκε από το φουσκωτό σκάφος και βρέθηκε να επιπλέει σε έναν παγωμένο, άδειο ορίζοντα, η παραμονή του κράτησε λιγότερο από μισή ώρα. Μερικές φωτογραφίες, επιβεβαίωση των συντεταγμένων στο GPS για να είναι σίγουρος ότι έφτασε εκεί που ήθελε και, αμέσως μετά, επιστροφή στο πλοίο.
Το τίποτα, στην πιο καθαρή του μορφή. Αυτό ακριβώς είναι και το παράδοξο μ’ αυτές τις τοποθεσίες: η δυσκολία του ταξιδιού είναι αντιστρόφως ανάλογη με το θέαμα του προορισμού. Στην Ανταρκτική π.χ. υπάρχει πέρα από τον γεωγραφικό Νότιο Πόλο και ο λεγόμενος πόλος απροσπελασιμότητας, το σημείο που απέχει περισσότερο από οποιαδήποτε ακτή της ηπείρου. Η πρόσβαση εκεί δεν είναι μια απλή υπόθεση. Σε μία από τις αποστολές του, ο Μπράουν και η ομάδα του εγκλωβίστηκαν επί εβδομάδες σε βάση που χτυπιόταν από τρομακτικές πολικές καταιγίδες.
Η ιδέα να επισκεφθεί όλα αυτά τα σημεία κυριολεκτικά «στη μέση του πουθενά» γεννήθηκε το 2018, όταν ο Μπράουν συμμετείχε σε αποστολή στο Έβερεστ, το ψηλότερο σημείο της Γης. Εκεί βρέθηκε ανάμεσα σε ορειβάτες που κυνηγούσαν τις «Επτά Κορυφές» (δηλαδή τις υψηλότερες κορυφές κάθε ηπείρου) και θυμήθηκε μια παλαιότερη εμπειρία στην Ανταρκτική, όταν είχε πληροφορηθεί ότι δεν υπάρχει μόνο ένας Νότιος Πόλος.
Η σπίθα εξελίχθηκε σε φωτιά
Μελετώντας χάρτες και επιστημονικές δημοσιεύσεις, διαπίστωσε ότι ελάχιστοι είχαν επιχειρήσει να φτάσουν σε όλους αυτούς τους απομονωμένους «αντι-προορισμούς». Αποφάσισε, λοιπόν, να το κάνει ο ίδιος. Δεν είναι ένας επαγγελματίας των ταξιδιών ούτε επαγγελματίας τυχοδιώκτης, αλλά ένας άνθρωπος που αναζήτησε την περιπέτεια στη ζωή του. Στα φοιτητικά του χρόνια έκανε οτοστόπ στη Νότια Αμερική, αγνοώντας συχνά προειδοποιήσεις για αντάρτικες ομάδες. Επέλεξε καριέρα στη βιομηχανία πετρελαίου, δουλεύοντας σε εξέδρες της Βόρειας Θάλασσας και σε περιοχές με γεωπολιτική ένταση. Σε μία αποστολή, μάλιστα, στα σύνορα Τουρκίας–Συρίας, η εξέδρα όπου εργαζόταν δέχθηκε πυρά από κουρδική ένοπλη οργάνωση. Αντί να φοβηθεί, όπως θα συνέβαινε με τον καθένα μας, δήλωσε ότι βρήκε το γεγονός συναρπαστικό.
Ξεκίνησε από τα εύκολα. Στη Βόρεια Αμερική π.χ. το «κέντρο» της ηπείρου βρίσκεται σε αγροτική περιοχή των Ηνωμένων Πολιτειών, μακριά από ακτές, αλλά όχι από πολιτισμό. Ένα αεροπορικό ταξίδι, λίγες ώρες οδήγησης και μια πεζοπορία σε χωράφια ήταν αρκετά. Στην Αυστραλία, το εσωτερικό της ηπείρου απαίτησε όχημα 4Χ4 και οδήγηση σε άνυδρα τοπία, κάτι που οι περισσότεροι θα έβρισκαν μια κουραστική εμπειρία, αλλά για τον ίδιο ήταν περίπατος.
Η Αφρική, ωστόσο, ήταν διαφορετική ιστορία. Το κέντρο της ηπείρου, σύμφωνα με τις συντεταγμένες, βρίσκεται στη ζούγκλα της Κεντροαφρικανικής Δημοκρατίας, μιας χώρας που τα τελευταία χρόνια ταλανίζεται από συγκρούσεις και ένοπλες ομάδες. Η πρόσβαση στο ακριβές σημείο προϋπέθετε ελικόπτερο και συνοδεία από κυβερνητικούς στρατιώτες. Η ομάδα του έμεινε στο σημείο λιγότερο από μισή ώρα, επιβεβαίωσε τις συντεταγμένες και αποχώρησε. Στη Νότια Αμερική, στο εσωτερικό της Βραζιλίας, το πρόβλημα δεν ήταν οι αντάρτες αλλά η ζούγκλα. Πυκνή βλάστηση και φονικά έντομα έκαναν εξαντλητική την προσπάθεια.
Ο Μπράουν αντιμετωπίζει κάθε αποστολή σχεδόν με επιστημονική σχολαστικότητα. Χρησιμοποιεί εξειδικευμένο λογισμικό χαρτογράφησης και συνεργάζεται με γεωγράφους για να διασφαλίσει ότι το σημείο που θα πατήσει απέχει πράγματι τη μέγιστη δυνατή απόσταση από θάλασσα ή στεριά. Σε έναν κόσμο όπου οι δορυφορικοί χάρτες είναι προσβάσιμοι σε όλους, οποιοδήποτε λάθος μπορεί να αμφισβητηθεί δημόσια. Γι’ αυτό, σε ορισμένες περιπτώσεις, επιλέγει να επισκεφθεί περισσότερα από ένα πιθανά σημεία, ώστε να μη μείνει περιθώριο αμφιβολίας. Η τελευταία εκκρεμότητα στη λίστα του είναι ο ευρασιατικός «πόλος», που τοποθετείται στη βορειοδυτική Κίνα, στην περιοχή Σινκιάνγκ που βρίσκεται σε μόνιμο αναβρασμό λόγω της πολυπληθούς μουσουλμανικής μειονότητας των Ουιγούρων.
Αν όλα πάνε σύμφωνα με το πλάνο, ο Μπράουν μέσα στα επόμενα δύο χρόνια θα έχει ολοκληρώσει έναν κύκλο που ελάχιστοι στον κόσμο έχουν επιχειρήσει. Κι όταν το καταφέρει; Γνωρίζει ότι λίγοι θα τον καταλάβουν. Μα, για τον ίδιο σημασία δεν έχει η τοποθεσία, αλλά η δοκιμασία της διαδρομής. Σε μια εποχή όπου τα πάντα μοιάζουν προσβάσιμα με ένα κλικ, ο Μπράουν επιλέγει τα πιο απροσπέλαστα σημεία, εκεί που πραγματικά δεν υπάρχει λόγος να πάει κανείς.
Φωτογραφίες: @chrisbrownexplores/Instagram
Εισαγωγική φωτογραφία: www.brown.co.uk