Από την προστασία της περιουσίας στην προστασία των προσωπικών δεδομένων – Πώς λειτουργεί η νέα αγορά ψηφιακής ιδιωτικότητας.
Οι πλούσιοι αγοράζουν γιοτ, ιδιωτικά αεροσκάφη, ακόμη και ολόκληρα νησιά. Οι ultra-wealthy, όμως, αγοράζουν και κάτι ακόμη πιο ιδιαίτερο και σπάνιο: την ιδιωτικότητα. Όχι μόνο με σωματοφύλακες και συστήματα ασφαλείας, αλλά περιορίζοντας τις πληροφορίες που μπορεί να βρει κάποιος για εκείνους online. Διευθύνσεις, τηλέφωνα, στοιχεία για ακίνητα, συγγενικά πρόσωπα και επαγγελματικές σχέσεις μπορεί να βρίσκονται διάσπαρτα σε δεκάδες ή και εκατοντάδες διαδικτυακές πηγές. Μεμονωμένα, ίσως μοιάζουν ασήμαντα. Συνδυασμένα, όμως, μπορούν να σχηματίσουν ένα λεπτομερές ψηφιακό προφίλ ενός ανθρώπου αποκαλύπτοντας στοιχεία που ο ίδιος δεν θα επέλεγε ποτέ να δημοσιοποιήσει.
Γι’ αυτό και ορισμένοι από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κόσμο πληρώνουν εξειδικευμένες εταιρείες για να εντοπίσουν αυτές τις πληροφορίες και να ζητήσουν την αφαίρεσή τους. Η ανάγκη δεν είναι θεωρητική: σύμφωνα με τον Tom Aldrich, Chief Operating Officer της εταιρείας 360 Privacy, ένας εύπορος πελάτης που είχε προηγουμένως χρησιμοποιήσει αυτοματοποιημένη υπηρεσία βρέθηκε να έχει 62 διαφορετικά προφίλ σε εκατοντάδες πηγές συγκέντρωσης δεδομένων. Από αυτά, το 93% περιείχε μη δημόσιες πληροφορίες που μπορούσαν να αφαιρεθούν. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ιδιωτικότητα. Όπως επισημαίνει στο Observer ο Brian Hill, ειδικός κυβερνοασφάλειας της BlackCloak η οποία εξυπηρετεί στελέχη και άτομα υψηλής καθαρής περιουσίας, «η ψηφιακή και η φυσική ασφάλεια δεν μπορούν πλέον να είναι ξεχωριστές».
Η βιομηχανία πίσω από τα data
Τα προσωπικά δεδομένα δεν βρίσκονται συγκεντρωμένα σε ένα σημείο. Μπορεί να είναι καταχωρισμένα σε δεκάδες διαφορετικές βάσεις και ιστοσελίδες, γι’ αυτό και η απομάκρυνσή τους απαιτεί συστηματική δουλειά. Οι εξειδικευμένες εταιρείες εντοπίζουν τις διαθέσιμες πληροφορίες, υποβάλλουν αιτήματα αφαίρεσης και στη συνέχεια ελέγχουν αν τα ίδια στοιχεία εμφανιστούν ξανά. Οι ολοκληρωμένες υπηρεσίες περιλαμβάνουν παρακολούθηση του dark web, έλεγχο ασφάλειας λογαριασμών, συσκευών και συνδεδεμένων συστημάτων, όπως κάμερες ασφαλείας. Η ανθρώπινη παρέμβαση παραμένει σημαντική, καθώς ορισμένες πλατφόρμες, ιστοσελίδες και εταιρείες που συγκεντρώνουν και εμπορεύονται προσωπικά δεδομένα (data brokers) έχουν μηχανισμούς που δυσκολεύουν την αυτοματοποιημένη αφαίρεση δεδομένων.
Ωστόσο, η πλήρης εξαφάνιση από το διαδίκτυο δεν είναι ρεαλιστική. «Η μείωση του ψηφιακού αποτυπώματος στο μηδέν είναι πρακτικά αδύνατη» σύμφωνα με τον Brian Hill, ο οποίος θέτει ως στόχο την αφαίρεση περίπου 70%-90% των δεδομένων. Δημόσια αρχεία, αρχεία εφημερίδων και άλλες πληροφορίες που προστατεύονται από τη νομοθεσία είναι πολύ δυσκολότερο ή αδύνατο να αφαιρεθούν. Φυσικά, η υπηρεσία αυτή έχει το ανάλογο κόστος. Η BlackCloak χρεώνει για υπηρεσίες που απευθύνονται σε family offices, άτομα υψηλής καθαρής περιουσίας και celebrities, από 10.000 έως περίπου 200.000 δολάρια τον χρόνο, ενώ τα συμβόλαια για εταιρικούς πελάτες -μεταξύ άλλων ανώτατα στελέχη, μέλη διοικητικών συμβουλίων και founders- μπορούν να φτάσουν τα 600.000 δολάρια ετησίως.
Η μάχη για τον ψηφιακό έλεγχο
Η άνοδος των υπηρεσιών προστασίας της ψηφιακής ιδιωτικότητας συνδέεται άμεσα με μια άλλη, τεράστια αγορά: εκείνη των data brokers. Όσο περισσότερες πληροφορίες συγκεντρώνονται για ένα άτομο και διακινούνται μεταξύ διαφορετικών βάσεων δεδομένων, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η ανάγκη να περιοριστεί η πρόσβαση σε αυτές. Η ανάγκη αυτή δεν αφορά μόνο τους ultra-wealthy. Υπάρχουν πλέον υπηρεσίες αφαίρεσης δεδομένων που απευθύνονται στο ευρύ κοινό, με πολύ χαμηλότερο κόστος, ωστόσο, η χρήση τους παραμένει περιορισμένη. Σύμφωνα με έρευνα της Security.org σε περισσότερους από 1.000 Αμερικανούς, μόλις 6% των ενηλίκων στις ΗΠΑ δήλωσαν ότι χρησιμοποιούν σήμερα κάποια υπηρεσία αφαίρεσης προσωπικών δεδομένων, ενώ λιγότεροι από τους μισούς γνώριζαν ότι υπάρχουν τέτοιες υπηρεσίες.
Για χρόνια, η ψηφιακή παρουσία θεωρούνταν κυρίως ζήτημα επιλογής. Τι θα ανεβάσει κάποιος, τι θα μοιραστεί και τι θα κρατήσει στην ιδιωτική σφαίρα. Σήμερα, όμως, ένα σημαντικό μέρος της εικόνας μας δημιουργείται χωρίς τη δική μας συμμετοχή, από βάσεις δεδομένων, δημόσιες καταχωρίσεις και πληροφορίες που συγκεντρώνονται από διαφορετικές πηγές. Η νέα βιομηχανία έρχεται να διαχειριστεί ακριβώς αυτή την πλευρά του διαδικτύου. Και όσο περισσότερες πληροφορίες συγκεντρώνονται και κυκλοφορούν, τόσο πιο πολύτιμη γίνεται η δυνατότητα να περιορίσει κανείς την πρόσβασή σε αυτές. Σε έναν κόσμο όπου η πληροφορία έχει γίνει τόσο εύκολο να αποκτηθεί, η πραγματική πολυτέλεια φαίνεται να βρίσκεται απλώς στην ιδιωτικότητα.
Eισαγωγική φωτογραφία: Getty Images/Ideal Image