search icon

Journal

Waldorf: Το σχολείο που δεν μοιάζει με σχολείο

To σύστημα Waldorf εκπαιδεύει το τρίπτυχο «κεφάλι, καρδιά και χέρια».

To σύστημα Waldorf εκπαιδεύει το τρίπτυχο «κεφάλι, καρδιά και χέρια».

Αν κάποιος μπει σε μια τάξη ενός σχολείου Waldorf, δύσκολα θα αναγνωρίσει την «κλασική» εικόνα της εκπαίδευσης. Δεν υπάρχουν σειρές θρανίων με μαθητές που αντιγράφουν μηχανικά από τον πίνακα. Δεν υπάρχει η έντονη παρουσία εξετάσεων, βαθμολογιών και διαγωνισμάτων. Και σίγουρα δεν υπάρχει η μονοδιάστατη έμφαση στην αποστήθιση και την βαθμοθηρία. Αντίθετα, θα δει παιδιά να ζωγραφίζουν, να παίζουν μουσική, να δουλεύουν με τα χέρια τους, να αφηγούνται ιστορίες και να κινούνται στον χώρο.

Σε μια τάξη ενός σχολείου Waldorf τα παιδιά ζωγραφίζουν, παίζουν μουσική, δουλεύουν με τα χέρια τους και αφηγούνται ιστορίες. Photo: 123RF

Αυτή είναι και η βασική διαφορά του συστήματος Waldorf από τα περισσότερα σύγχρονα εκπαιδευτικά μοντέλα: δεν αντιμετωπίζει το παιδί ως «δοχείο γνώσης», αλλά ως μια ολότητα που αναπτύσσεται ταυτόχρονα σε πνευματικό, συναισθηματικό και πρακτικό επίπεδο. Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά συστήματα, που συχνά εστιάζουν στην επίδοση σε βασικά γνωστικά αντικείμενα, η μέθοδος Waldorf επιχειρεί να καλλιεργήσει το σύνολο της προσωπικότητας. Αυτό, δηλαδή, που οι ίδιοι συνοψίζουν στο τρίπτυχο «κεφάλι, καρδιά και χέρια». Με αυτόν τον τρόπο, τα μαθήματα που στο κλασικό εκπαιδευτικό σύστημα υπάρχουν μεν, αλλά θεωρούνται δευτερεύοντα (μουσική, καλλιτεχνικά, χειροτεχνία κτλ.) μπαίνουν σε πρώτο πλάνο. Και απουσιάζουν εντελώς στα πρώτα χρόνια οι πάσης φύσης οθόνες (κινητά, τηλεόραση, tablet), ακόμα και οι διαδραστικοί πίνακες.

Μια ολιστική παιδαγωγική προσέγγιση
Η φιλοσοφία αυτή δεν γεννήθηκε τυχαία. Είναι προϊόν μιας συγκεκριμένης ιστορικής στιγμής και ενός ανθρώπου που επιχείρησε να ανατρέψει τα δεδομένα της εκπαίδευσης. Το σύστημα Waldorf συνδέεται άμεσα με τον Αυστριακό φιλόσοφο και παιδαγωγό Rudolf Steiner, μια προσωπικότητα που κινήθηκε ανάμεσα στη φιλοσοφία, την επιστήμη και την πνευματικότητα. Η πρώτη σχολή ιδρύθηκε το 1919 στη Στουτγάρδη της Γερμανίας, αμέσως μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, σε μια ασταθή εποχή που όλα άλλαζαν. Η πρωτοβουλία ανήκε στον βιομήχανο Emil Molt, ο οποίος ζήτησε από τον Steiner να δημιουργήσει ένα σχολείο για τα παιδιά των εργατών της εταιρείας Waldorf-Astoria. Από εκεί προήλθε και το όνομα «Waldorf», το οποίο έμεινε και χαρακτήρισε τη μέθοδο περισσότερο από το όνομα του εμπνευστή της.

Το σχολείο αυτό είχε εξαρχής μια ριζοσπαστική φιλοσοφία: ήταν ανοιχτό σε όλα τα παιδιά, ανεξαρτήτως κοινωνικής τάξης, και λειτουργούσε ως ενιαίο 12ετές σχολείο, κάτι που ήταν πρωτοποριακό για την εποχή. Ο Steiner ήθελε να δημιουργήσει ένα σύστημα που δεν θα διαχωρίζει τους μαθητές σε «ικανούς» και «μη», αλλά θα δίνει σε όλους τη δυνατότητα να εξελιχθούν. Στον πυρήνα της μεθόδου Waldorf βρίσκεται η αντίληψη ότι το παιδί εξελίσσεται σε διακριτές αναπτυξιακές φάσεις. Σύμφωνα με τον Steiner, η μάθηση δεν είναι ίδια σε κάθε ηλικία, και το πρόγραμμα πρέπει να προσαρμόζεται σε αυτές τις φάσεις.

Αίθουσα διδασκαλίας στο Warrenville του Illinois βασισμένη στην παιδαγωγική Waldorf. Σήμερα λειτουργούν 1.100–1.300 σχολεία Waldorf και πάνω από 2.000 νηπιαγωγεία σε περισσότερες από 60 χώρες. Photo: www.waldorfdupage.org
Τάξη του London Waldorf School στο Λονδίνο του Οντάριο στον Καναδά. Αν και η Ευρώπη παραμένει το βασικό κέντρο του κινήματος, η εξάπλωση σε Ασία, Αμερική και Αφρική είναι συνεχής. Photo: londonwaldorf.ca

Αναπτυξιακά Στάδια
Στα πρώτα χρόνια (μέχρι περίπου τα 7), το παιδί μαθαίνει κυρίως μέσα από τη μίμηση και το παιχνίδι. Έτσι, το σχολείο ενσωματώνει δραστηριότητες όπως το μαγείρεμα, η κηπουρική και το ελεύθερο παιχνίδι. Στη δεύτερη φάση (7–12 ετών), η μάθηση αποκτά πιο δομημένη μορφή, αλλά εξακολουθεί να βασίζεται σε εικόνες, αφήγηση και τέχνες. Η μουσική, το θέατρο και η ζωγραφική δεν είναι «δευτερεύοντα» μαθήματα, αλλά βασικά εργαλεία κατανόησης του κόσμου. Στην εφηβεία, τέλος, η εκπαίδευση γίνεται πιο αφηρημένη και αναλυτική, προετοιμάζοντας τον μαθητή για την ενήλικη ζωή, αλλά χωρίς να εγκαταλείπεται η δημιουργικότητα. Ένα ακόμη χαρακτηριστικό είναι ότι οι δάσκαλοι συχνά παραμένουν με την ίδια τάξη για πολλά χρόνια κι έτσι δημιουργούν μια βαθύτερη σχέση με τους μαθητές. Τα σχολεία, επίσης, διοικούνται σε μεγάλο βαθμό από τους ίδιους τους εκπαιδευτικούς και διατηρούν έναν πιο «αυτόνομο» χαρακτήρα.

Από ένα σχολείο εργατών στη Γερμανία, το σύστημα Waldorf εξελίχθηκε σε ένα από τα μεγαλύτερα εναλλακτικά εκπαιδευτικά δίκτυα στον κόσμο. Σήμερα λειτουργούν περισσότερα από 1.100–1.300 σχολεία Waldorf και πάνω από 2.000 νηπιαγωγεία σε περισσότερες από 60 χώρες. Σε ορισμένες εκτιμήσεις, αν συμπεριληφθούν και συναφή προγράμματα, ο συνολικός αριθμός εκπαιδευτικών δομών ξεπερνά τις 3.000. Η Ευρώπη παραμένει το βασικό κέντρο του κινήματος, με εκατοντάδες σχολεία και δεκάδες χιλιάδες μαθητές, αλλά η εξάπλωση σε Ασία, Αμερική και Αφρική είναι συνεχής. Χάρη σε αυτά τα νούμερα, το Waldorf θεωρείται το μεγαλύτερο ανεξάρτητο, μη κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα παγκοσμίως.

Η επιρροή της μεθόδου Waldorf
Ένα σημαντικό μέρος της εφαρμογής του συστήματος γίνεται μέσω ιδιωτικών δασκάλων και homeschooling. Σε πολλές χώρες, ιδιαίτερα στις ΗΠΑ και την Ευρώπη (αλλά τελευταία και στην Κίνα), υπάρχουν εύπορες οικογένειες, που προσλαμβάνουν εκπαιδευτικούς εκπαιδευμένους στη μέθοδο Waldorf για κατ’ οίκον διδασκαλία. Παράλληλα, έχει αναπτυχθεί ένα ευρύ δίκτυο προγραμμάτων ιδιωτικής διδασκαλίας, που βασίζονται στη μέθοδο Waldorf. Αν και δεν υπάρχουν ακριβή παγκόσμια στατιστικά για τον αριθμό αυτών των ιδιωτών εκπαιδευτικών, θεωρείται ότι αποτελούν σημαντικό και αυξανόμενο κομμάτι του κινήματος, ιδιαίτερα σε κοινωνικές ομάδες που αναζητούν εξατομικευμένη εκπαίδευση.

Το “Τριανέμι” στο Μαρούσι λειτουργεί με βάση την παιδαγωγική Waldorf-Steiner. Photo: trianemi.edu.gr

Και στην Ελλάδα η παρουσία της εκπαίδευσης Waldorf είναι υπαρκτή, αν και περιορισμένη σε σχέση με άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Έχει καταγραφεί μόνο ένα σχολείο (το «Τριανέμι» στο Μαρούσι Αττικής) που εφαρμόζει πλήρως τη μέθοδο, ωστόσο πολλοί παιδικοί σταθμοί και νηπιαγωγεία έχουν υιοθετήσει πολλά από τα στοιχεία της. Το σύστημα, πάντως, δεν είναι ενσωματωμένο στη δημόσια εκπαίδευση, ούτε έχει την ευρεία διάδοση που συναντάται σε χώρες όπως η Γερμανία ή η Ολλανδία.

Το γεγονός ότι το σύστημα Waldorf έχει επιβιώσει και αναπτυχθεί για περισσότερο από έναν αιώνα αποτελεί από μόνο του ένδειξη ότι «λειτουργεί». Οι απόφοιτοι των σχολείων αυτών συχνά διακρίνονται για δημιουργικότητα, κοινωνικές δεξιότητες και ευελιξία σκέψης. Από την άλλη πλευρά, δεν λείπουν και οι επικρίσεις. Κάποιοι θεωρούν ότι η έμφαση στη φαντασία και η καθυστερημένη εισαγωγή ακαδημαϊκών δεξιοτήτων μπορεί να δημιουργήσει κενά, τα οποία δύσκολα καλύπτονται στο μέλλον. Παρά τις αντιπαραθέσεις, όμως, το Waldorf παραμένει ένα από τα πιο ανθεκτικά και επιδραστικά εναλλακτικά εκπαιδευτικά μοντέλα στον κόσμο.

Εισαγωγική φωτογραφία: 123RF

Exit mobile version