Δήμητρα Κατσαφάδου: Αυτή είναι η ζωή μου – «Εχω κλίσει το ρήμα πεινάω σε όλους τους χρόνους» (pics+vid)
Συνέντευξη – Μαρία Λεμονιά
Ονειρευόταν να γίνει φιλόλογος αλλά σπούδασε χημικός.
Πρώτη μαθήτρια στο σχολείο, σημαιοφόρος, εμπνεύστηκε το όνομα της εταιρείας της από το τραγούδι της Εντίθ Πιάφ που άκουσε ένα βράδυ σε κάποιο μπαράκι. Τι είναι τελικά η Δήμητρα Κατσαφάδου: Γυναίκα της διπλανής πόρτας ή μια επιχειρηματίας – φαινόμενο;
Η πρώτη λέξη που έγραψε ήταν στα 5 της χρόνια
«Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά ζώντας με την γιαγιά τα καλοκαίρια και τις αργίες στην Μάνη έπαθα κάτι σαν παιδική μελαγχολία. Δεν με σήκωνε το πολύ τσιμέντο και η πόλη. Επαιρνα κομμάτια χαρτί και έγραφα «γιαγιά» μέχρι που ανάγκασα τον πατέρα μου, φοιτητή της ιατρικής τότε, να τελειώσει στην ώρα του τις σπουδές και να μετακομίσουμε στη Μάνη. Πηγαινοερχόταν Πάτρα – Αθήνα με το ΚΤΕΛ προκειμένου να είναι συνεπής στις σπουδές του και να βρίσκεται καθημερινά κοντά μου. Η γιαγιά μου, Μαρία Κατσαφάδου, δασκάλα ήταν ο άνθρωπος που λάτρεψα όσο κανέναν άλλο στη ζωή μου. Αγάπη, έμπνευση ζωής…»
Για τα αδέλφιά της – δεύτερη μαμά
«Είμαι η πρώτη από τα τέσσερα αδέλφια μου. Ευτυχώς που γεννήθηκαν αυτά και σώθηκα από την μοναξιά. Το επόμενο παιδί μετά από εμένα ήταν η αδελφή μου Χριστίνα, αρκετά μικρότερή μου που σήμερα είναι αρχιτέκτονας και υπεύθυνη για το δημιουργικό κομμάτι της εταιρείας (καταστήματα, συσκευασίες κλ). Ακολουθεί ο Νικόλας – ο Πρόεδρος της εταιρείας και ο Κυριάκος -Διευθύνων Σύμβουλος. Τα αδέλφια μου – με λατρεύουν και τα λατρεύω. Επειδή η μητέρα μου ήταν όλη την ημέρα στο ιατρείο μαζί με τον πατέρα μου, τα έπαιζα, τα τάιζα, τα έβαζα για ύπνο. Ειδικά με τα αγόρια λατρευόμαστε. Βρήκαν σε μένα τρυφερότητα και θαλπωρή… Μια δεύτερη μάνα»
Χημικός αντί φιλολόγου
« Συντηρητικό περιβάλλον η Μάνη και η οικογένεια εξίσου συντηρητική. Ο δυναμισμός μου όμως, φάνηκε από νωρίς καθώς ήμουν Πρόεδρος στο σχολείο. Είχα θέσει και η ίδια τον πήχη ψηλά- Διψούσα για επαίνους και βραβεία. Τελειώνοντας το σχολείο μπαίνω στο Πανεπιστήμιο και σπουδάζω χημικός. Ηθελα να γίνω φιλόλογος οι γονείς μου επέμεναν όμως για την ιατρική λόγω επαγγέλματος του μπαμπά. Με ελάχιστα μόρια διαφορά πέρασα στο Χημικό της Αθήνας. Εγραψα άριστα χημεία! Η Χημεία είναι αυτό που λέει ο Παλαμάς «Κορώνα των επιστημών θαυματουργή χημεία που μέσα από τα σκύβαλα βγάζεις στολίδια και πετράδια». Είναι άλλο πράγμα όταν μπεις μέσα στην «ψυχολογία της ύλης». Όταν το πρωτοείπα κάποιοι που δεν κατάλαβαν τι εννοούσα βιάστηκαν να το ειρωνευτούν»
Το σλόγκαν
«Το σλόγκαν όταν η μαγεία της φύσης συναντά την ψυχολογία της ύλης» είναι η διαδρομή, η φιλοσοφία μου, η ίδια μου η ζωή. Το βαθύτερο νόημα το εξηγεί η κβαντομηχανική, λέει ότι όλα συμπεριλαμβανομένου και του φυσικού σύμπαντος είναι πλάνες και ότι η μόνη πραγματικότητα είναι ο νους του παρατηρητή. Εκ των υστέρων μπορώ να πω ότι είχα μια ιδιαίτερη ματιά στα πράγματα. Ο Αϊστάιν έχει πει ότι αν μια ιδέα δεν είναι τρελή, δεν είναι καινοτόμος». Εψαξα λοιπόν να βρω μια δική μου χημεία, τελείως διαφορετική, όπου το νάτριο κάνει έρωτα με το νερό, το χλώριο με το νάτριο κλ. Να φτιάξω κάτι με τα χέρια μου… Να βγάλω το πάθος μου.
Όταν παίχτηκε στην τηλεόραση το σλόγκαν μας, άκουσα διάφορα αλλά δεν με ενδιέφερε. Ηθελα απλά να ακούγεται σωστά η ψυχολογία της ύλης και το όνομά μου».
(Γελάμε) «Κατά την απουσία μου μπορείτε να με βαρέσετε άλλωστε… Αρκεί να λέτε σωστά την ψυχολογία της ύλης και το Δήμητρα Κατσαφάδου. Όλα αυτά τα έχει πει ως νοήματα ο τεράστιος Σωκράτης. Τα πρώιμα σχόλια δεν με ενδιέφεραν γιατί ήξερα ότι κάποια στιγμή ο κόσμος θα αντιλαμβανόταν την αλήθεια μου… Το μεγαλύτερό μου επίτευγμα είναι οι πατέντες μου ευρεσιτεχνίας. Και η ενσυναίσθησή μου που σημαίνει ότι δεν πρέπει να είσαι αφεντικό αλλά leader, που σημαίνει ότι πρέπει να εμπνέεις και όχι να διατάζεις και να μοιράζεσαι το όραμά σου. Ακόμα με εκπλήσσει το γεγονός ότι στις ετήσιες γιορτές της εταιρείας έρχονται συνεργάτες να φωτογραφηθούν μαζί μου ενώ με βλέπουν κάθε μέρα. Υπάρχει μια σχέση αγαπησιάρικη…»
Τα υπόλοιπα επαγγέλματα
«Τα έχω κάνει όλα για να μην επιβαρύνω έναν άνθρωπο που λατρεύω , τον πατέρα μου. Ούσα φοιτήτρια ήμουν δασκάλα του σκι στην Αράχωβα ( να σου εμπιστευτώ κάτι που δεν έχω πει ποτέ: To γονίδιο του αθλητισμού το κληρονόμησα από τον πατέρα μου ο οποίος στα νιάτα του ήταν Πρωταθλητής Ελλάδος και μέλος της Εθνικής στο Τριπλούν ).
Εβλεπα όλη αυτή την μαγεία της φύσης και έλεγα «Θα φτάσεις μια μέρα στην κορυφή!» Εχω κάνει πολλά επαγγέλματα, διάλεγα ψάρια και τα σέρβιρα σε ταβέρνα φίλης μου, στην Μάνη. Μοίραζα διαφημιστικά φυλλάδια για φροντιστήρια σαν προμόντερ και έκανα πολύ καλή δουλειά. Τότε αντιλαμβάνομαι ότι διαθέτω ένα μοναδικό επικοινωνιακό χάρισμα. Το λέει άλλωστε και το τραγούδι (Γέλια) « Αν δεν γεννηθείς αστέρι πως περιμένεις η γη να σε ξέρει».
Εργάστηκα αρκετά χρόνια ως και στην φαρμακευτική εταιρεία Lilly Φαρμασέρβ.
Μπορεί να έχεις άστρο, μπορεί να έχεις τύχη , μπορεί να έχεις τα πάντα πιστεύω όμως ότι αν δεν έχεις μια θεϊκή βοήθεια, δεν πας πουθενά. Εγώ είχα μια θεϊκή δύναμη σε κάθε μου βήμα. Πιστεύω στο θεό , έχω ζήσει άλλωστε πολλά μικρά θαύματα. Η θρησκεία μας είναι ζωντανή…»
Η αγωνιστικότητα ως όπλο
«Ο πατέρας μου είναι ήρωας ζωής, έχασε την μητέρα του στα 6 και στα 18 τον πατέρα του κι έμεινε στο δρόμο. Ο άνθρωπος αυτός κατάφερε να σπουδάσει! Την μαχητικότητά μου την πήρα από εκείνον. Ο πατέρας μου είναι μεγαλύτερο case study από εμένα! Η μητέρα μου από την άλλη είναι η επιτομή της φιλοτιμίας. Είναι ο πιο ανιδιοτελής άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Κι ας είναι ως Μανιάτισσα, σκληρή»
Η γιαγιά ως έμπνευση
«Η γιαγιά μου δασκάλα έφτιαχνε σαπούνια και έπλενε τα πόδια λεπρών κι άλλων αρρώστων. Μου μπήκε η ιδέα της προσφοράς και αργότερα της δημιουργίας σαπουνιών.
«Καθαριότητα» σκέφτηκα. «Χωρίς αυτήν δεν πάμε πουθενά».
Η γιαγιά έφτιαχνε χαμομήλι. Εγώ εκχύλιζα χαμομήλι, τσάι του βουνού, φούρφουρο, άγριο γιασεμί, λεβάντα από την Μάνη κλ. Φτιάχνω λοιπόν σαπούνια και μετά την πρώτη μου κρέμα που είναι πρώτη σε πωλήσεις ακόμη και σήμερα. Πρόκειται για την Be Queen. Είναι μια αναπλαστική κρέμα που δεν μπορεί να αντιγράψει κανένας. Ένα προϊόν που κάνει κυριολεκτικά …. θαύματα».
La Vie en Rose
«Ημουν στη Μάνη και καθότι με τα αδέλφια μου είχαμε διαφορά ηλικίας, μοιραζόμουν τα ονειρά μου με τον Γιώργο , τον κολλητό μου φίλο που τον έχασα νωρίς. Είμαστε σε κάποιο μπαράκι , ακούω το La Vie en Rose και καθότι ονειροπόλα σκέφτομαι τι ωραία θα ήταν αν η ζωή όλων μας ήταν ρόδινη. Αυτό έκανα …προϊόντα που αναπλάθουν το πρόσωπο και την ψυχή Απαλύνω τον πόνο των συνανθρώπων μας. Φέρνω χαρά άλλοτε με τα live μου, άλλοτε με τις δωρεές και άλλοτε μόνο με τα προϊόντα μου. Με την ιδέα της ονοματοδοσίας συμφώνησε και ένας καλός μου φίλος με επιρροές από τη Γαλλία».
Το τσαλάκωμα
«Στην καθημερινότητά μου είμαι ακόμη πιο χύμα. Περπατώ ξυπόλητη κι είμαι τον ελεύθερό μου χρόνο αγκαλιά με τα σκυλιά μου όλη την ημέρα. Ανθρωπος που δεν θέλει τα σκυλιά μου, δεν θα έχει ούτε εμένα. Δεν μου αρέσουν τα στημένα και τα comme il faut. Αλλοίμονο αν μας ενδιέφερε τι θα πει ο κόσμος. Εγώ έχω κλίσει το ρήμα πεινάω σε όλους τους χρόνους! Δεν θα την ψωνίσω τώρα επειδή η δουλειά μου πάει καλά».
Εχεις συνειδητοποιήσει ότι είσαι επιχειρηματίας με 73 καταστήματα;
«Μισώ την λέξη επιχειρηματίας. Προτιμώ το καλλιτέχνης ή το χημικάρα! Καλό παιδί νομίζω ότι είμαι και γυναίκα με ενσυναίσθηση»
Η επιτυχία
«Το μυστικό της επιτυχίας των καλλυντικών μου είναι ότι εμπεριέχουν μέσα την ψυχή μου. Εχω χαλάσει πολλές παρτίδες προϊόντων για να φτάσω το επιθυμητό αποτέλεσμα. Εχω βγει κι έχω πει – Μην πάρετε αυτό. Δεν είναι καλό θα το αποσύρω. Φάνηκε τρέλα αλλά ο κόσμος το εκτίμησε! Ι Όταν έφτασα στο αποτέλεσμα . το προϊόν έγινε ανάρπαστο.
Η μεγαλύτερή μου διαφήμιση είναι το από στόμα σε στόμα. Όταν ξεκίνησα κάποιες γυναίκες είπαν «να πάρετε τις κρέμες τις Κατσαφάδου» είναι καλές και ξαφνικά το brand απέκτησε ένα πολύ δυνατό κοινό. Εχω σημαντικούς συνεργάτες δίπλα μου, όπως την Αθηνά , την υπεύθυνη χημικό του εργαστηρίου. Το βράδυ εμπνεόμουν προϊόντα και το πρωί τα φτιάχναμε … Κάθε φορά που το μυαλό μου γεννούσε μια ιδέα έλεγα μέσα μου « Πούλα , πούλα , πούλα Δημητρούλα!»
Η προσφορά στον άνθρωπο ως όραμα ζωής
«Κάποιες φορές αναρωτιέμαι: γιατί μ΄αγαπάει ο κόσμος;
Πρόσφατα πήγα σε μια βράβευση και με πλησίασε ένα κοριτσάκι με κάτι όμορφα ματάκια τα οποία με κοιτούσαν με αγάπη. Πλησιάζοντας μου είπε « Κυρία Κατσαφάδου, τι δουλειά κάνετε; Βοηθάτε τον κόσμο;” Την αγκάλιασα αυθόρμητα».
«Τα καλλυντικά είναι το πρόσχημα για να κάνω έργο. Τα πάντα ξεκίνησαν από την γιαγιά μου που μου έλεγε «Πώς μπορείς να τρως όταν εκεί έξω πεινάνε;» Όταν σε μεγαλώνει ένας άνθρωπος που σου λέει συνεχώς «δώσε» μαθαίνεις να δίνεις.
Τον Ιανουάριο του 2027 παραδίδουμε ένα ογκολογικό νοσοκομείο 7 ορόφων στην Λεωφόρο Αλεξάνδρας. Ολο το φτιάχνουμε εμείς, ήταν ένα τάμα που είχα από το ξεκίνημά μου.
Μπροστά από την εικόνα του Aϊ Γιάννη του Ρώσου είχα δώσει κάποτε μια υπόσχεση « θα βγάζω αλλά θα τα δίνω!» Το νοσοκομείο θα είναι μονάδα βραχείας νοσηλείας και θα ονομαστεί Δήμητρας Μαρίας Κατσαφάδου. (Το δικό μου όνομα αλλά και της γιαγιάς μου). Θα στοιχίσει 5 εκατομμύρια. Καταλαβαίνεις … Οι κρέμες μου είναι το πρόσχημα για έναν καλύτερο κόσμο!»
