Γιατί η πάλαι ποτέ σηματωρός της χρηματιστηριακής ανόδου παραμένει στο περιθώριο έχοντας να αντιμετωπίσει το κόστος ενέργειας και τη στρεβλή αγορά ακινήτων
Tου Δημήτρη Παφίλα
Το μεγαλύτερο ερώτημα στο Χρηματιστήριο για τους παλαιούς επενδυτές είναι γιατί ο μεταλλουργικός όμιλος ΒΙΟΧΑΛΚΟ δεν ακολουθεί τις ανοδικές κινήσεις της αγοράς.
Η πάλαι ποτέ σηματωρός της χρηματιστηριακής ανόδου κάνει εξαγωγές προς 90 χώρες (το 10% των ελληνικών εξαγωγών) και έχοντας επενδύσει 1,5 δισ. ευρώ, κατάφερε να υπερδιπλασιάσει τον τζίρο της σε 2,8 δισ. ευρώ, ωστόσο τα αποτελέσματα είναι ζημιογόνα. Οι αιτίες είναι γνωστές τοις πάσι πλην των κυβερνώντων: υψηλό κόστος ενέργειας, κατάρρευση της οικοδομής, απουσία δημόσιων έργων και στρεβλή αγορά ακινήτων, καθώς η ακίνητη περιουσία δεν μπορεί να χρηματοδοτηθεί εξαιτίας των υπέρογκων φόρων.
Για ποιους λόγους, όμως, δεν ακολουθεί η ΒΙΟΧΑΛΚΟ τις όποιες αναλαμπές στο Χ.Α.; Αρκετοί, επεκτείνοντας το παραπάνω ερώτημα με μια δόση υπερβολής, συμπληρώνουν: «Δεν υπάρχει χρηματιστήριο δίχως τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ», υπονοώντας σαφώς ότι χωρίς τις πρώτες ύλες δεν υφίσταται ανάπτυξη. Η οπτική αυτή δεν στερείται λογικής, καθώς ποτέ, καμία αγορά δεν προχώρησε μόνο με τον τραπεζικό κλάδο.
Η εικόνα της πτώσης των μετοχών της ΒΙΟΧΑΛΚΟ είναι χαρακτηριστική: εξαιρουμένης της μετοχής της μητρικής εταιρείας -η οποία από την 1η/1/2014 εμφανίζει οριακή άνοδο-, όλες οι υπόλοιπες εμφανίζουν πτώση από 32% έως 44%. Για παράδειγμα, η μετοχή της Σωληνουργεία Κορίνθου -εταιρεία που βρίσκεται εντός των διεθνών αγωγών- έχει χάσει σε έναν χρόνο 43%, ενώ από την αρχή του χρόνου οι απώλειες ανήλθαν στο 42%.
Και εδώ βρίσκεται η διαφορά με το παρελθόν: ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων, ακόμη και τις δύσκολες χρονιές η ΒΙΟΧΑΛΚΟ, αλλά και οι θυγατρικές της ήταν οι μετοχές-σηματωροί που μετέδιδαν πρώτες τα σήματα ανόδου στη χρηματιστηριακή αγορά. Εδώ και έναν χρόνο και πλέον η μετοχή της ΒΙΟΧΑΛΚΟ, αλλά και αυτές των θυγατρικών της -ΕΛΒΑΛ, Σωληνουργεία Κορίνθου, ΣΙΔΕΝΟΡ, ΧΑΛΚΟΡ, Ελληνικά Καλώδια, ΣΙΔΜΑ- είναι μονίμως απούσες από κάθε ανοδική κίνηση στο Χρηματιστήριο.
Μάλιστα από τότε που πραγματοποιήθηκε η μεταφορά της έδρας στις Βρυξέλλες καθώς και η εισαγωγή των μετοχών της στο Euronext, η εικόνα της εγκατάλειψης εδραιώθηκε πλήρως. Θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η εγκατάλειψη των μετοχών αποτελεί επιλογή της οικογένειας Στασινόπουλου. Το επιχείρημα που αντιτείνουν όσοι δικαιολογούν την εγκατάλειψη είναι οι τεράστιες ζημίες που εμφανίζουν η ΣΙΔΕΝΟΡ και η ΧΑΛΚΟΡ.
Δεν φαίνεται, όμως, να ευσταθεί: πρώτον, γιατί η ΒΙΟΧΑΛΚΟ διαθέτει τη Σωληνουργεία Κορίνθου, η οποία με την εμπλοκή της στους αγωγούς της περιοχής (ΤΑP, South Stream) και το λιμάνι δύναται να εισαγάγει τις μετοχές της σε αμερικανικό χρηματιστήριο!
Επιπλέον, η ΕΛΒΑΛ με την κερδοφορία της θα μπορούσε να σταθεί ισάξια απέναντι στις υπόλοιπες ευρωπαϊκές εταιρείες. Απόδειξη γι’ αυτό είναι η χρόνια τεχνολογική συνεργασία με κορυφαίες γερμανικές αυτοκινητοβιομηχανίες, όπως Mercedes και ΒΜW.
Επιπρόσθετα, η εταιρεία -σε αντίθεση με άλλες χαλυβουργίες- υπέγραψε το συμβόλαιο έκπτωσης με τη ΔΕΗ κατά 30%, ενώ επένδυσε άλλα 10 εκατ. ευρώ σε μονάδες στον Βόλο και τη Θεσσαλονίκη, όταν οι χαλυβουργίες κλείνουν (Χαλυβουργία Ελλάδος) ή ετοιμάζονται να κλείσουν, όπως η Χαλυβουργική. Με λίγα λόγια, οι εταιρείες είναι εμφανώς υποτιμημένες όταν, λ.χ., η σημερινή κεφαλαιοποίηση της ΣΙΔΕΝΟΡ πριν από λίγα χρόνια ήταν τα καθαρά κέρδη της εταιρείας.
Με τις επενδύσεις, όμως, στη ΣΙΔΕΝΟΡ ο πατριάρχης του ομίλου κ. Νίκος Στασινόπουλος έδωσε το σήμα, ότι δηλαδή οι βιομηχανίες είναι εδώ και θα συνεχίσουν όχι μόνο να παράγουν, αλλά και να επενδύουν περιμένοντας μια καλύτερη οικονομική συγκυρία.
Αλλο πράγμα, όμως, να παράγεις εμφανίζοντας κέρδη κι άλλο να εμφανίζεις ζημίες, να πληρώνεις υψηλό κόστος ενέργειας και φόρους.
Η κόντρα για το ενεργειακό κόστος
Πέραν των επενδύσεων, ο όμιλος συνέχισε το συμμάζεμα και έτσι στο πλαίσιο αυτό αποφασίστηκε η συγχώνευση της ΕΤΕΜ και της ΕΛΒΑΛ, ενώ η δεύτερη θα μεταφέρει τη δραστηριότητα της ΕΛΒΑΛ Colour στο εργοστάσιό της ώστε να αποφύγει το υψηλό ενεργειακό κόστος.
Ολες όμως οι προσπάθειες της ΒΙΟΧΑΛΚΟ σκόνταφταν στην αδιαφορία της Πολιτείας – και ειδικότερα του υπουργείου Περιβάλλοντος.
Καθημερινά ο κ. Στασινόπουλος απογοητεύεται βλέποντας τη συμπεριφορά των υπουργών, αλλά και των κυβερνητικών στελεχών.
Υπό κανονικές συνθήκες λοιπόν και με σχεδόν απαγορευτικό το κόστος ενέργειας, η μοναδική επιλογή της ΒΙΟΧΑΛΚΟ είναι να κλείσουν εργοστάσια. Δεν επιλέχθηκε ωστόσο αυτός ο δρόμος και παρά τις συνεχείς δυσχέρειες και τα προσκόμματα, η επιλογή της ΣΙΔΕΝΟΡ, αλλά και της ΕΛΒΑΛ ήταν να υπογράψουν τα συμβόλαια ρεύματος με τη ΔΕΗ, εξέλιξη που σημαίνει ότι ο όμιλος αναμένει να διορθωθεί η σημερινή εικόνα σε ό,τι αφορά το κόστος ενέργειας.
Οι τελευταίες δηλώσεις της κυβέρνησης για το ενεργειακό κόστος καθησυχάζουν, ωστόσο όλα θα κριθούν στις δημοπρασίες ρεύματος.
Εφόσον η βιομηχανία δεν προμηθεύεται ρεύμα με μια τιμή 40-42 ευρώ/ΜW, τότε οι αποφάσεις θα είναι σκληρές.
Ο δρόμος των συγχωνεύσεων
Ο μοναδικός δρόμος που έχει οικονομικό νόημα για τη ΒΙΟΧΑΛΚΟ είναι αυτός των συγχωνεύσεων. Οι εταιρείες κάτω από ορισμένες συνθήκες θα μπορούσαν να συνενωθούν σε τρεις διακριτούς τομείς (σίδηρο, αλουμίνιο, χαλκός), να αποτυπώσουν καλύτερα οικονομικά αποτελέσματα -λόγω και των συνεργιών-, αλλά και να προσελκύσουν περισσότερους επενδυτές.
Για παράδειγμα, η ΣΙΔΕΝΟΡ θα μπορούσε να απορροφήσει τη ΣΙΔΜΑ και τη Σωληνουργεία, ενώ η ΧΑΛΚΟΡ τα Ελληνικά Καλώδια και η ΕΛΒΑΛ την ΕΤΕΜ. Σύμφωνα με διαχειριστή που παρακολουθεί τον όμιλο, αργά ή γρήγορα θα επιλεχθούν οι συγχωνεύσεις, όπου οι εταιρείες που αξίζουν θα έχουν το πάνω χέρι κατά τις συνενώσεις. Από την άλλη πλευρά, αν η ΒΙΟΧΑΛΚΟ αποφάσιζε να αποσύρει με δημόσια πρόταση κάποιες από τις εταιρείες, πάλι θα αναγκαζόταν να πληρώσει σύμφωνα με τις αποτιμήσεις που δημοσίευσε όταν εισήχθησαν οι μετοχές της ΒΙΟΧΑΛΚΟ στο Βέλγιο. Μια επιλογή την οποία έχει επίσης η ΒΙΟΧΑΛΚΟ είναι αυτή της πώλησης πακέτων μετοχών, η οποία όμως είναι μακρινή με τα σημερινά επίπεδα τιμών.