Ούτε μια, ούτε δύο, ούτε και τρεις οι κατηγορίες των βραβείων (με ή χωρίς εισαγωγικά) αλλά – κρατηθείτε!- πενήντα επτά (57). Τόσες μέτρησα και συγχωρήστε με αν μου ξέφυγε καμιά με το βάλε βγάλε των γυαλιών.
Τόσες κατηγορίες για ισάριθμα βραβεία ( πέραν των ισοψηφιών που αναπόφευκτα θα προκύψουν) προβλέπει διαγωνισμός για τις καλύτερες ελληνικής ιθαγένειας startup – ένας διαγωνισμός οργανωμένος από εμπορική επιχείρηση επικοινωνίας και προβολής, με την συμπαράσταση ακαδημαϊκών δασκάλων και φορέων της επιχειρηματικότητας και βεβαίως με το αζημίωτο! Κι αυτό γιατί για να θέσει ένας νεοσσός της επιχειρηματικότητας που μετράει και το σεντ του πρωινού καφέ του υποψηφιότητα χρειάζεται να περάσει πρώτα από το ταμείο («υπάρχουν και έξοδα, μάγκες») και να καταβάλει αντίτιμο συμμετοχής ( 200 ευρώ ανά συμμετοχή συν το ΦΠΑ).
Στην Ελλάδα όπου το πτυχίο ΑΕΙ και ΤΕΙ ( ακόμα και το δίπλωμα κομμωτικής τέχνης από τα ιδιωτικά ΙΕΚ) γίνεται συνήθως κορνίζα μαζί το Lower κλπ στο τοίχο της σαλονοτραπεζαρίας βρίσκουν πρόσφορο έδαφος για να ανθίσουν τέτοιας μορφής εμπορικές πρωτοβουλίες… Γιατί περί εμπορίου πρόκειται – «εμπόριο ελπίδας», όπως λέει και ένας παλιός σύντροφος καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο της Αθήνας που ακούει βραβεύσεις και …τρέχει στην Πατησίων.
Τις καλύτερες ατάκες για τον διαγωνισμό των 57 κατηγοριών μετά αντιτίμου τις «ψάρεψα» από μια ανάρτηση startupper που από τον καινούργιο χρόνο τα μαζεύει και εγκαθίσταται μαζί με τους συνεργάτες του στο Λονδίνo: 57 oλόκληρες κατηγορίες “βραβείων” για να έχεις την τιμή και την χαρά να διακριθείς στον τομέα που εκφράζει την εταιρεία/ όνειρο ζωής σου! Ανάμεσα τους ο “Β3.6 Ολοκληρωμένη, συμπληρωματική & έμπειρη διοικητική ομάδα” , ο “Β1.6 Πληρότητα & διατηρισιμότητα του επιχειρηματικού μοντέλου” και φυσικά ο “Α1.9 Άλλοι κλάδοι”. Αλήθεια, πάντα ήθελα στο γραφείο μου ένα βραβείο που να λέει “Συγχαρητήρια! Η ομάδα σας διακρίθηκε στην κατηγορία Α1.9 Άλλοι κλάδοι! Οι μανάδες σας πρέπει να είναι περήφανες!”.
Ας μείνουμε όμως για λίγο παραπάνω στα βραβεία και τις κατηγορίες τους. Σε μια ενότητα των βραβείων διαβάζω:
«Βραβεύονται Start-Ups τα οποία επιδεικνύουν χαρακτηριστικά υψηλής επιχειρηματικής βιωσιμότητας και αναπτυξιακής δυνατότητας, μέσω της χρηματοδότησής τους, της εξωστρέφειας, της σημαντικής πελατειακής βάσης τους και τη βιώσιμη ανάπτυξη. Βραβεία δίδονται στις κατηγορίες:Β2.1 Χρηματοδότηση από επενδυτές ή / και επενδυτικά ταμεία (funds)/Β2.2 Υψηλή ανάπτυξη χωρίς χρηματοδότηση (Best Bootstrapped)/Β2.3 Εξωστρέφεια & δραστηριοποίηση στο εξωτερικό/Β2.4 Υψηλοί ρυθμοί ανάπτυξης ή / και κερδοφορίας/Β2.5 Σημαντικές συνεργασίες με επιχειρηματικούς εταίρους (τεχνολογικές εταιρείες, πελάτες, εταιρείες διανομής κλπ.)/Β2.6 Συμμετοχή σε διεθνή ερευνητικά ή / και αναπτυξιακά έργα χρηματοδότησης/Β2.7 Σημαντική πελατειακή βάση (σε ποιότητα ή / και ποσότητα)/Β2.8 Βιώσιμη ανάπτυξη (όσον αφορά το περιβάλλον, ηθική, κοινωνική συμμετοχή, ΕΚΕ)/Β2.9 Ολοκληρωμένη επιχειρηματική στρατηγική.
Όταν τέλειωσα το διάβασμα αναρωτήθηκα για το που βρίσκομαι; Σε ποια χώρα ζω; Η απάντηση είναι απλή: Στη χώρα όπου όλα έχουν την τιμή τους. Στην χώρα όπου όλοι και όλοι έχουν τον …τρόπο. Γιατί και η επιχειρηματικότητα δεν θέλει κόπο αλλά τρόπο και τα βραβεία είναι και αυτά ένας τρόπος.