Στην άλλη Ευρώπη τα συνδικάτα είναι εθελοντικές μαζικές οργανώσεις εργαζομένων και ανήκουν κατά βάση στις δύο μεγάλες πολιτικές οικογένειες της Γηραιάς Ηπείρου, είτε στην οικογένεια των χριστιανοδημοκρατικών και λαϊκών κομμάτων, είτε των σοσιαλιστικών και εργατικών κομμάτων. Και στις δύο περιπτώσεις τα συνδικάτα λειτουργούν σε ένα καθορισμένο πλαίσιο με ανεξαρτησία έναντι του κράτους και των εργοδοτών , με συνείδηση του κοινωνικού ρόλου τους, με ισχυρή παράδοση συλλογικών διεκδικήσεων και υπεύθυνης διαπραγμάτευσης, με γνώση και κατανόηση των εκάστοτε οικονομικών δεδομένων, με το βλέμμα σταθερά στραμμένο προς την ανάπτυξη και την πολλαπλασιαστική συμβολή της ως προς το κοινωνικό μέρισμα της.
Αυτά συμβαίνουν στην άλλη Ευρώπη. Στα καθ΄ημάς, τα συνδικάτα είναι συνηθισμένα σε άλλου είδους νταλαβέρι. Ανεξαρτήτως των πολιτικών προτιμήσεων των διοικήσεων τους – που μπορεί να είναι πράσινοι, γαλάζιοι ή κόκκινοι κάθε απόχρωσης και έντασης- τα συνδικάτα εκπροσωπούν κατά κύριο λόγο μια ολιγάριθμη συνδικαλιστική αριστοκρατία ( τα αλήστου μνήμης «ρετιρέ» του Ανδρέα Παπανδρέου) με κάθε είδους προνόμια και παχυλές αμοιβές που εξασφαλίζουν μέσα από πλέγμα σχέσεων με το Κράτος και την εκάστοτε εξουσία.
Με λίγα λόγια, τα συνδικάτα στον ελληνικό χώρο και ιδιαίτερα στις μεγάλες πρώην ΔΕΚΟ και τις Τράπεζες είναι ιδιότυποι εκτελεστικοί βραχίονες ενός καθεστώτος πολιτικής και θεσμικής υπανάπτυξης όπου το πλαίσιο, οι κανόνες και οι ρόλοι απέχουν εκατομμύρια έτη φωτός από τις σύγχρονες αντιλήψεις περί κοινωνικής και εταιρικής υπευθυνότητας στα δημόσια πράγματα.
Μάλιστα, πολλές φορές οι βραχίονες αυτοί αυτονομούνται σε τέτοιο βαθμό έτσι ώστε να εκπροσωπούν με κάθε τρόπο τα πολλαπλά συμφέροντα της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας. Κορυφαίο παράδειγμα, η ΜΚΟ των συνδικαλιστών της ΔΕΗ που η δράση της απασχολεί πλέον τα δικαστήρια.
Έγραψα πρώτη φορά για την υπόθεση, στις σελίδες της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα» τον Νοέμβριο του 2010. Ήταν λίγους μήνες μετα το Καστελόριζο του Γ.Α. Παπανδρέου και η χώρα μαζί με εκατομμύρια πολίτες προσπαθούσε να βρει βηματισμό για τη νέα εποχή του Μνημονίου. Σε αυτήν τη συγκυρία ήρθε στο προσκήνιο και η ΜΚΟ των συνδικαλιστών του “Ευ ζην”, μια ΜΚΟ που διαχειριζόταν εκατομμύρια ευρώ τον χρόνο με συνοπτικές διαδικασίες, δίχως έλεγχο και σε καθεστώς αδιαφάνειας…
Από το δημοσίευμα του 2010 αντιγράφω: «Ο ιδιότυπος αυτός διαχειριστής του εργασιακού και συνδικαλιστικού “ευ ζην” που φέρει την επωνυμία οργανισμός Κοινωνικών Δραστηριοτήτων Εργαζομένων (ΟΚΔΕ) και , λειτουργεί με την μορφή της Αστικής Μη Κερδοσκοπικής Εταιρείας, μόνον όσον αφορά το 2010 δικαιούται να βάλει στα ταμεία του το ποσό των 2,8 εκατομμυρίων ευρώ. Ένα ποσό που καταβάλλεται μεν από την διοίκηση της ΔΕΗ – και αποτελεί μέρος των κεκτημένων που καλύπτονται από Συλλογικές Συμβάσεις που στην διάρκεια των τελευταίων χρόνων έχουν επικυρωθεί με νόμους και παραμένουν στο απυρόβλητο με την στήριξη του πολιτικού κόσμου- αλλά προέρχεται από το υστέρημα των εκατοντάδων χιλιάδων καταναλωτών που αγωνιούν για το εάν αύριο θα συνεχίσουν να έχουν ρεύμα σπίτι τους…
Έμπειρα συνδικαλιστικά στελέχη που σήμερα βρίσκονται στο περιθώριο των εξελίξεων εκτιμούν ότι τα τελευταία δέκα μόλις χρόνια η ΓΕΝΟΠ αλλά και οι φορείς που ελέγχει με τον έναν ή άλλο τρόπο η ΓΕΝΟΠ – μεταξύ αυτών και η ΜΚΟ του “ευ ζην” που έχουν συγκροτήσει τα προβεβλημένα στελέχη της συνδικαλιστικής αριστοκρατίας – ξεπερνούν κατά πολύ τα 20 εκατομμύρια ευρώ – ποσό που ανεβαίνει επικίνδυνα αν συνυπολογιστούν “έκτακτα βοηθήματα” για εκλογές, συνέδρια και επιμορφωτικά σεμινάρια, για παιδικές κατασκηνώσεις και άλλες συναφείς δραστηριότητες …».
Ο ΟΚΔΕ, η συνδικαλιστική ΜΚΟ με το άφθονο χρήμα στα ταμεία του που βρισκόταν υπό τον έλεγχο προβεβλημένων στελεχών της ΓΕΝΟΠ με γραμματέα Οικονομικού τον προερχόμενο από τον χώρο του ΣΥΡΙΖΑ κ. Ρίζο Ρίζο βρίσκεται πλέον στα δικαστήρια και εκεί θα ξεδιπλωθεί ενώπιον του ακροατηρίου – ανεξαρτήτως της ετυμηγορίας των δικαστών- το Βασίλειο της Δανικμαρκίας των συνδικαλιστών.