Η κάθε εκλογική αναμέτρηση είναι δίχως άλλο μια ξεχωριστή και μοναδική εμπειρία. Η κάθε μια εξ αυτών έχει στοιχεία πρωτοτυπίας και αυθεντικότητας – μακριά από το… ιδιότυπο εκλογικό copy paste- που έχουν άμεση σχέση με τους πρωταγωνιστές, τα δεδομένα της στιγμής κλπ. Παρόλα αυτά μπορεί κανείς να βρει εκλογικές αναμετρήσεις με κοινά ή συγκρίσιμα μεταξύ τους στοιχεία. Για παράδειγμα, οι επικείμενες εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 σε μια πρώτη ανάγνωση «μοιάζουν» με εκείνες του Σεπτεμβρίου 1996. Τις εκλογές του Κώστα Σημίτη απέναντι στον αείμνηστο Μιλτιάδη Έβερτ.
Το πρώτο κοινό τους στοιχείο είναι ότι ο … επισπεύδων έχει την ιδιότητα του πρωθυπουργού. Και τότε και τώρα ο επικεφαλής της κυβέρνησης αναλαμβάνει την πολιτική πρωτοβουλία για το στήσιμο της πρόωρης κάλπης έχοντας ως βασικό του μέλημα: την ανασύνθεση της κοινοβουλευτικής του ομάδας και την εκ νέου πολιτική κυριαρχία στη κεντρική σκηνή.
Το 1996 ο Κώστας Σημίτης ήταν επικεφαλής μιας κυβέρνησης που κουβαλούσε στο διάβα της όλες τις κληρονομιές των κομματικών συσχετισμών που είχαν διαμορφωθεί στο ΠΑΣΟΚ επί Ανδρέα Παπανδρέου. Ο τελευταίος έφυγε από τη ζωή το καλοκαίρι του 1996 και λίγο μετά ο Σημίτης προβάλλοντας το αίτημα για καθαρές λύσεις αλλά και για αλλαγή πορείας μέσα από το εκσυγχρονιστικό εγχείρημα προσαρμογής της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας στα τότε κοινοτικά δεδομένα κερδίζει το Συνέδριο και προχωρά με τους δικούς του όρους σε εκλογές. Το αποτέλεσμα της κάλπης της 22ης Σεπτεμβρίου 1996 τον δικαιώνει ( 41,49 % και 162 έδρες).
Το δεύτερο κοινό στοιχείο είναι και στις δύο περιπτώσεις έχουμε σε πρώτο πλάνο το πρόσωπο του Πρωθυπουργού και σε δεύτερο – και σε αχνό φόντο- το Κόμμα και τα σύμβολα του. Στην αναμέτρηση του 1996 το πρόσωπο Σημίτης βγήκε μπροστά για να αναμετρηθεί και εκείνος πήρε πάνω του όλες τις ευθύνες. Το ίδιο συμβαίνει και τώρα. Η μετάβαση από τον κομματικό ΣΥΡΙΖΑ στον κοινωνικό ΣΥΡΙΖΑ αφήνει ελεύθερο το πεδίο για τις κινήσεις του Αλέξη Τσίπρα.
Ένα τρίτο κοινό στοιχείο είναι οι …αποχωρήσεις. Το 1996 ήταν ο Δημήτρης Τσοβόλας και το Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα (ΔΗΚΚΙ). Το 2015 είναι ο Παναγιώτης Λαφαζάνης και οι σύντροφοι του. Και στις δύο περιπτώσεις η υπεράσπιση των «οσίων και ιερών» του κόμματος συνήθως δεν ξεπερνά το επίπεδο της διαμαρτυρίας των «χαρακωμάτων» και δεν διαμορφώνει αξιόπιστη εναλλακτική λύση για τον ψηφοφόρο.
Οι «αυγουστιάτικες» εκλογές έχουν και ένα άλλο κοινό στοιχείο. Είναι λίγο πολύ «βουβές» εκλογές. Ίσως να παίζει ρόλο το γεγονός ότι οι περισσότεροι δεν έχουν προλάβει να διώξουν από πάνω τους την άμμο και την αλμύρα των διακοπών για να αρχίσουν στη συνέχεια να κάνουν τους βασανιστικούς λογαριασμούς για την νέα σεζόν. Οι ειδήμονες λένε πως οι «βουβές» εκλογές ευνοούν τον… επισπεύδοντα. Μόνο που στην περίπτωση του Αλέξη Τσίπρα η βουβαμάρα μπορεί να έχει να κάνει και με την συναίσθηση των συνεπειών στην ζωή του καθενός των δυσβάστακτων μέτρων που φέρνει το 3ο Μνημόνιο.
Υ.Γ: Ένας φίλος μεταξύ σοβαρού και αστείου με ρώτησα αν γνωρίζω την ονομασία της νέας συνιστώσας του κοινωνικού ΣΥΡΙΖΑ. Απάντησα πως όχι για να σπεύσει εκείνος να με ενημερώσει σχετικά. «Μαμάδες», λέγεται μου είπε και θα μετρήσει στη κάλπη.