Παρότι όλοι δηλώνουν συγκλονισμένοι και χύνουν κροκοδείλια δάκρυα οι ανευθυνο-υπεύθυνοι εξακολουθούν να αναζητούν προσχήματα για να μην αποδοθεί δικαιοσύνη στο έγκλημα κατά του Βαγγέλη Γιακουμάκη.
Γιατί η εξώθηση σε αυτοκτονία είναι έγκλημα και μένει στις αστυνομικές και δικαστικές Αρχές να κάνουν την δουλειά τους και να ανακαλύψουν τους δράστες και να τους φέρουν ενώπιον της δικαιοσύνης.
Δεν γίνεται να μην ήξερε κανείς τίποτε. Ο ίδιος ο διευθυντής της σχολής είχε δηλώσει ότι είχε ζητήσει συμβουλευτική υποστήριξη και γνώριζε ότι ο φοιτητής ήταν θύμα ψυχολογικής και σωματικής βίας. Αν βεβαίως είχε απευθυνθεί στις Αρχές αντί να ζητά συμβουλευτική υποστήριξη τώρα ο νέος μπορεί και να ζούσε. Παρομοίως ισχύει και για τους άλλους καθηγητές του, δεν μπορεί κανείς να μην είχε καταλάβει τίποτε. Είναι η ευθύνη αυτών μεγαλύτερη λόγω του ρόλου τους χωρίς να σημαίνει ότι δεν ευθύνονται και οι συμφοιτητές του Βαγγέλη που είναι απίθανο να μην γνώριζαν τί γινόταν και το καθημερινό δράμμα που περνούσε.
Αντίθετα μοιάζει πιο πιθανό εκείνοι που απειλούσαν και κακοποιούσαν τον Βαγγέλη Γιακουμάκη ακόμη και τώρα να ασκούν πιέσεις και εκβιασμούς για να μην ανοίξουν τα στόματα.
Οι αστυνομικές και δικαστικές Αρχές οφείλουν να βρουν τρόπο και να σπάσουν τη συνωμοσία της σιωπής και να φέρουν τους δράστες και όσους υπέθαλψαν την υπόθεση στην δικαιοσύνη. Ακόμη κι αν τότε εκείνοι εκμεταλλευθούν τα νομικά κενά και πέσουν στα μαλακά τουλάχιστον να υποστούν την ηθική αποδοκιμασία της κοινωνίας.
Όσο ζούσε το δράμα του ο Βαγγέλης ήταν μόνος απέναντι σε μία ομάδα που τον βασάνιζε ψυχολογικά και σωματικά. Δεν βρήκε την στήριξη και την συμπαράσταση που θα έπρεπε ούτε από το οικογενειακό του περιβάλλον, ούτε από την σπουδαστική κοινότητα της οποίας ήταν μέλος, ούτε από τις αρχές. Γιατί δεν ζήτησε την βοήθεια της οικογένειάς του; Οι γονείς των δραστών είναι άραγε περήφανοι για τα καμάρια τους; Αφού ως κοινωνία τον αφήσαμε μόνο του να πάρει τον δρόμο χωρίς επιστροφή ας τιμήσουμε την μνήμη του τιμωρώντας τους ενόχους. Διαφορετικά θα μας βαραίνει η ταπείνωση που φέρνει το ατιμώρητο έγκλημα και οι συνέπειές του στην κοινωνική αδικία.
ΥΓ. Η περίπτωση του Βαγγέλη είναι δύσκολη και σύνθετη. Για τις περιπτώσεις όμως σχολικού μπούλινγκ τα πράγματα δεν είναι τόσο περίπλοκα όσο τα παρουσιάζουν. Το φαινόμενο είναι σχεδόν καθημερινό στα σχολεία και στα γυμνάσια. Η βασική προϋπόθεση για την αντιμετώπισή του είναι τα παιδιά που υφίστανται την σωματική και λεκτική βία να μην έχουν αναστολές να το πουν στην οικογένεια και στους δασκάλους ή καθηγητές τους. Από εκεί ξεκινά η αντιμετώπιση. Εκείνοι εφόσον ενημερωθούν να μην διστάσουν να κάνουν όλες τις απαραίτητες ενέργειες. Οι δάσκαλοι ή καθηγητές να παρέμβουν στο πλαίσιο της αρμοδιότητας που τους αφήνει το σχολείο και σε κάθε περίπτωση να ενημερώσουν τους γονείς των δραστών. Οι τελευταίοι όταν ενημερωθούν να μην αντιδρούν σαν ηλίθιοι προστατεύοντας τα καμάρια τους αλλά να τους απαγορεύσουν να συμπεριφέρονται άσχημα. Γιατί η περισσότερη ντροπή είναι των γονέων που ανέθρεψαν και προστατεύουν τους νταήδες τους