Η χειραγώγηση των στατιστικών εκ μέρους των ΗΠΑ υπερβαίνει συνεχώς κάθε προηγούμενο ρεκόρ, με στόχο να αποφευχθεί το αναμενόμενο κραχ, γράφει το Analyst.gr. Και μιλά για τη δύναμη των πλοκαμιών του τεράστιου χταποδιού που αγκαλιάζει ασφυκτικά τον πλανήτη: της Fed.
Η χειραγώγηση –η παραποίηση καλύτερα– των στατιστικών στις ΗΠΑ υπερβαίνει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, τροφοδοτώντας τους δείκτες του χρηματιστηρίου, οι οποίοι καταγράφουν συνεχώς νέα υψηλά. Σύντομα, αντί να αναφερόμαστε περιπαικτικά στη γνωστή έκφραση «Greek Statistics», θα χαμογελάμε (εάν δεν κλαίμε βέβαια), λέγοντας «American Statistics».
Ειδικότερα, παρά το ότι αρχικά ανακοινώθηκε χθες επίσημα ότι, η βιομηχανία των ΗΠΑ παρουσίασε ξαφνικά μειωμένη ανάπτυξη, με το δείκτη αγοραστών να βυθίζεται κατά 1,7 στις 53,2 μονάδες, λίγο αργότερα τα στοιχεία διορθώθηκαν, με το δείκτη να τοποθετείται στις 56 μονάδες από το CNBC, με πηγή το ISM, καθώς επίσης στις 55,4 μονάδες από το Reuters!
Εύλογα βέβαια οι δείκτες των χρηματιστηρίων, μετά από μία απότομη πτώση, επανήλθαν, ενώ τα επιτόκια δανεισμού των ΗΠΑ (ομόλογα) μειώθηκαν, γεγονός που τεκμηρίωσε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τη μέθοδο, με την οποία οι Αμερικανοί χειραγωγούν τις τιμές.
Το Ινστιτούτο (ISM) ισχυρίσθηκε το βράδυ ότι το «λάθος» οφειλόταν σε πρόβλημα του λογισμικού, στο οποίο δόθηκαν εσφαλμένα στοιχεία, ενώ φυσικά η πλειοψηφία των ειδικών πιστεύει πως η διόρθωση οφειλόταν σε «εντολή εκ των άνω», για να αποφευχθεί η ραγδαία πτώση των τιμών, η οποία θα μπορούσε να εξελιχθεί σε ένα καινούργιο 1929.
Οι υποψίες αυτές, οι οποίες φυσικά δεν μπορούν να τεκμηριωθούν αφού τα Ινστιτούτα κάνουν κυριολεκτικά ότι θέλουν, χωρίς να ελέγχονται από κανέναν, πηγάζουν μεταξύ άλλων από το παραπάνω γράφημα, όπου φαίνεται καθαρά πως ορισμένα στοιχεία «διορθώθηκαν», ενώ κάποια άλλα (κάτω μέρος) παρέμειναν ως είχαν. Προφανώς, είτε είναι λάθος όλα τα νούμερα, είτε όχι – εάν, όπως ισχυρίσθηκε το Ινστιτούτο, είχαν δοθεί στους υπολογιστές εσφαλμένα δεδομένα.
Σε κάθε περίπτωση, η χειραγώγηση δεν καταπολεμά το πρόβλημα, αλλά απλά καθυστερεί το μοιραίο – το σπάσιμο της φούσκας δηλαδή, το οποίο όσο αναβάλλεται, τόσο πιο καταστροφικό θα είναι. Οι κινήσεις στους δείκτες, «δια χειρός του Ινστιτούτου», φαίνονται στο βασικό γράφημα της ανάλυσης.
Περαιτέρω, φαίνεται πως η μία μετά την άλλη χώρα της Λατινικής Αμερικής αντιμετωπίζει προβλήματα ρευστότητας, ενώ τόσο στην Αργεντινή, όσο και στη Βραζιλία, η κρίση επιστρέφει δριμύτερη. Ειδικότερα, η αριστερή κυβέρνηση του Εκουαδόρ σύναψε συμφωνία ανταλλαγής 466.000 ουγγιών χρυσού με την Goldman Sachs, έναντι 580 εκατ. δολαρίων, για τρία χρόνια, όπως στο παρελθόν η Βενεζουέλα.
Εδώ πρόκειται για ένα καταπληκτικό παράδειγμα του τρόπου, με τον οποίο παίζεται το παιχνίδι σήμερα. Αναλυτικότερα, σε έναν κόσμο όπου κάθε κυβέρνηση χρειάζεται ρευστότητα για να επιβιώσει, αυτός που μπορεί να την προσφέρει είναι ο πραγματικός βασιλιάς, ο κυρίαρχος του παιχνιδιού. Ποιος όμως είναι αυτός που μπορεί να την προσφέρει;
Προφανώς, στο σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα, η βασική μηχανή παραγωγής ρευστότητας παγκοσμίως είναι το δολάριο – ενώ όλες οι αξίες και τα πάγια βασίζονται στο δολάριο, επειδή είναι το κυρίαρχο αποθεματικό νόμισμα του πλανήτη. Μετά την κατάργηση δε της σύνδεσης του με το χρυσό το 1971, η δημιουργία δολαρίων και επομένως ρευστότητας από το πουθενά, δεν έχει κανένα όριο.
Βασίζεται λοιπόν στις αποφάσεις των κεντρικών σχεδιαστών των ΗΠΑ – στη Fed δηλαδή, η οποία είναι ο πρωταρχικός δημιουργός της παγκόσμιας ρευστότητας, ο Θεός κυριολεκτικά του σημερινού παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος. Η δύναμη των πλοκαμιών του τεράστιου αυτού χταποδιού που αγκαλιάζει ασφυκτικά τον πλανήτη, φαίνεται παραστατικά στην εικόνα που ακολουθεί.
Ολοκληρώνοντας, επειδή η Fed είναι ο βασικός δημιουργός ρευστότητας από το πουθενά, την οποία χρειάζονται όλες οι κυβερνήσεις του πλανήτη για να επιβιώσουν, είναι ο κυρίαρχος του σύμπαντος – ο ισχυρότερος παίκτης παγκοσμίως, όχι μόνο σε οικονομικό επίπεδο, αλλά και σε γεωπολιτικό.
Η Ευρώπη
Είναι σίγουρα ενδιαφέρον, αν και απόλυτα αποπροσανατολιστικό, να «αναλωνόμαστε» στην Ελλάδα ασχολούμενοι με τα μνημόνια που προβλέπεται να μας επιβληθούν, με τις διάφορες κομματικές αντιπαραθέσεις κοκ. – όταν θα έπρεπε αφενός μεν να επιδιωχθεί μία ευρύτερη πολιτική συναίνεση, αφετέρου να εκπονηθεί επειγόντως ένα «σχέδιο Β», για την περίπτωση της διάλυσης της Ευρωζώνης.
Η διάλυση αυτή δεν είναι μόνο πιθανή, επειδή στη Γαλλία έχει επικρατήσει το ακροδεξιό «Εθνικό Μέτωπο», αλλά, κυρίως, λόγω της διεύρυνσης του οικονομικού χάσματος, μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας – επί πλέον αυτής μεταξύ Βορά και Νότου. Η Γαλλία έστειλε δε 24 «ευρωσκεπτικιστικά» μέλη στο Ευρωκοινοβούλιο, από τα συνολικά 74 – ενώ η Γερμανία 7 από τα 96.
Η δυσαρμονία τώρα μεταξύ των δύο κυρίαρχων ιδρυτικών μελών της Ευρωζώνης, η οποία θα διευρυνθεί ακόμη περισσότερο, μετά την απόφαση του προέδρου της Γαλλίας για τη μείωση των φόρων, λόγω της εκλογικής ήττας του, θα κλονίσει επικίνδυνα τα θεμέλια της ένωσης – γεγονός που έχει πανικοβάλλει ακόμη και τη λέσχη του διαβόλου. Οι φόβοι αυτοί απεικονίζονται στο γράφημα που ακολουθεί – το οποίο «προσμετρά» τις διαθέσεις των καταναλωτών των δύο αυτών χωρών.
Εάν τώρα η οικονομία της Γαλλίας συνεχίσει την καθοδική της πορεία, όπως προβλέπεται, παράλληλα με τη συνέχιση της ανάπτυξης στη Γερμανία, η διάλυση της Ευρωζώνης θα ακολουθήσει πολύ σύντομα – ενώ η Γερμανία θα απομονωθεί ακόμη μία φορά, όπως συνέβη στο παρελθόν, με τα γνωστά επακόλουθα (Παγκόσμιος Πόλεμος).
Η πολιτική στην Ελλάδα οφείλει λοιπόν να ασχοληθεί πολύ σοβαρά με το συγκεκριμένο θέμα, έτσι ώστε να έχει έτοιμες κάποιες εναλλακτικές λύσεις – από κοινού, συναινετικά και χωρίς ανόητες αντιπαραθέσεις.