Η Ευρωζώνη έχασε δύο πολύτιμα χρόνια στην προσπάθειά της να αντιμετωπίσει την κρίση, πριν να δημιουργήσει έναν ισχυρό μηχανισμό διάσωσης και να αναγκάσει την ΕΚΤ να παρέμβει για τη σωτηρία του ευρώ, δήλωσε με συνέντευξή του στη Wall Street Journal ο απερχόμενος επίτροπος Οικονομικών Υποθέσεων Olli Rehn.
Μιλώντας για τις πιο επικίνδυνες -κατά την άποψή του- στιγμές της κρίσης, ξεχώρισε τρεις περιπτώσεις: Την αποτυχία του πρώτου πακέτου διάσωσης της Ελλάδας, το Μάιο του 2010, να κερδίσει την εμπιστοσύνη της αγοράς, την αναταραχή των αγορών κατά το Φθινόπωρο του 2011 αλλά και το σημείο στο οποίο η Ευρωζώνη βρέθηκε πιο κοντά στη διάσπαση, τον Ιούνιο του 2012.
“Είχα συχνά την αίσθηση ότι τώρα πιάσαμε πάτο. Και μετά, πέφταμε σε έναν ακόμα πιο βαθύ πάτο”, είπε.
Όπως αποκαλύπτει ο Rehn, οι χαράσσοντες την πολιτική στην Ευρώπη πίστεψαν ότι το πρώτο πακέτο διάσωσης της Ελλάδας θα ήταν αρκετό για να καθησυχαστούν οι αγορές. Όμως, αποδείχθηκε πως η ηρεμία στις αγορές δεν κράτησε πάνω από μία μέρα. Η επιστροφή της αναταραχής τόσο γρήγορα ανάγκασε τις κυβερνήσεις να συμφωνήσουν επί της αρχής στη δημιουργία των funds διάσωσης της Ευρωζώνης, μόλις λίγες ημέρες αργότερα.
Όμως, η σχετική ηρεμία που εξασφάλισαν αυτά τα funds διάσωσης, υπονομεύτηκε τον Οκτώβριο του 2010, από τη συμφωνία της Angela Merkel και του Nicolas Sarkozy, στην Deauville της Γαλλίας, που ουσιαστικά άνοιγε την πόρτα στο κούρεμα των ομολόγων της Ευρωζώνης. Ο Rehn μιλά για μια “ανόητη συμφωνία”, που τρόμαξε τους επενδυτές των ομολόγων. Και αυτό ήταν “το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της Ιρλανδίας”, λέει, επισπεύδοντας την προσφυγή της στην τρόικα.
Το Νοέμβριο του 2011, στο G20 των Καννών, όπου όλοι ασχολούνταν με την πρόταση του τότε Έλληνα πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για δημοψήφισμα, ο Αμερικανός πρόεδρος Barack Obama καθοδηγούσε τους Ευρωπαίους ηγέτες στις συζητήσεις “σαν τη δασκάλα του δημοτικού”, όπως λέει τώρα ο Rehn.
Και τον Ιούνιο του 2012, η Ευρωζώνη ήρθε πολύ κοντά στη διάσπασή της, με την Ελλάδα να βυθίζεται στην αβεβαιότητα της διπλής εκλογικής αναμέτρησης και με ανησυχίες για ένα πολύ σοβαρό bank run, αποκαλύπτει. Και όλα αυτά, ενώ ήταν αβέβαιο εάν η Γερμανία θα στήριζε σθεναρά την παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ.
Τον Ιούλιο, η υπόσχεση του Mario Draghi να κάνει “ό,τι χρειαστεί” για να επιβιώσει το ευρώ, συνέβαλε στην υποχώρηση της κρίσης.
Όμως, ο Olli Rehn λέει ότι η Ευρωζώνη θα έπρεπε να έχει συμφωνήσει για το “μεγάλο μπαζούκα” από το 2010. “Υπ’ αυτή την άποψη, χάσαμε δύο πολύτιμα χρόνια στην αντιμετώπιση της κρίσης, και τότε η ΕΚΤ αναγκάστηκε να παρέμβει, γιατί δεν υπήρχε άλλο αξιόπιστο χρηματοοικονομικό ανάχωμα”.