Οι ανώτεροι αξιωματούχοι της Ευρώπης συγκρούστηκαν χθες, σε μια σπάνια έκφραση δημόσιας διαφωνίας, πάνω στο τι μορφή θα πάρουν από τώρα και στο εξής οι οικονομικές διασώσεις, μετά από την περίπτωση της Κύπρου, δημιουργώντας περεταίρω ανασφάλεια και ανησυχία για την ασφάλεια των μεγάλων καταθέσεων στις ευρωπαϊκές τράπεζες.
Με την παροχή βοήθειας 10δις ευρώ που οριστικοποιήθηκε τις πρώτες πρωινές ώρες της Δευτέρας, η Κύπρος συμφώνησε να διαλύσει τη δεύτερη μεγαλύτερη τράπεζα της χώρας, με σημαντικές απώλειες – περί του 40%, στις καταθέσεις που είναι μεγαλύτερες των 100.000 ευρώ.
Η απόφαση αυτή, που συμφωνήθηκε μαζί με τις υπόλοιπες χώρες-μέλη της Ευρωζώνης και το ΔΝΤ, είναι πρωτοφανής, αφού στη διάρκεια των 3 ετών κρίσης, οι μεγάλοι καταθέτες θα εξαναγκαστούν να δεχτούν απώλειες.
Ο Dijsselbloem εξέφρασε την ικανοποίηση του, λέγοντας ότι αυτή η συνταγή μπορεί να εφαρμοστεί και αλλού, αφού μπορεί να αποτελέσει νέο μοντέλο για τη διάσωση οικονομιών.
Την ίδια μέρα, ο Benoit Coeure, μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας, έσπευσε να απορρίψει την ιδέα του επικεφαλής του Eurogroup.
O Coeure δήλωσε στο γαλλικό ραδιοφωνικό σταθμό Europe 1 ότι ο Dijsselbloem «έκανε λάθος» λέγοντας ότι η λύση που συμφωνήθηκε για την Κύπρο δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να αποτελέσει το μοντέλο για ολόκληρη την Ευρωζώνη. Η περίπτωση της Κύπρου είναι μοναδική εξαιτίας του υπερμεγέθους τραπεζικού τομέα του νησιού.
Την ίδια μέρα ο γάλλος πρόεδρος Francois Hollande, επέμενε ότι η λύση για την Κύπρο, είναι επίσης μοναδική. Με την σειρά του ο Mariano Rajoy, ο ισπανός πρωθυπουργός, δήλωσε ότι η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών θα πρέπει να γίνει μέσω του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης.
Παράλληλα, πολλοί ανώτεροι αξιωματούχοι δεν διστάζουν να διατυπώσουν τον σκεπτικισμό τους για την ολοένα και αυξανόμενη επιρροή της Γερμανίας στα ευρωπαϊκά θέματα. Η ιστορική ειρωνία είναι, γράφει ο Gideon Rachman, στους Finacial Times, πως η ιδέα της Ευρωπαϊκης Ένωσης από το 1950 και μετά, γεννήθηκε στη βάση ότι η Γερμανία θα έπρεπε να μάθει να συμβιώνει με τους υπόλοιπους λαούς.
Η ΕΚΤ, το ΔΝΤ και ΕΕ, πήραν από κοινού μια απόφαση. Όμως είναι ξακάθαρο ότι η συμφωνία δεν είχε επιτευχθεί χωρίς την συνδρομή της γερμανικής κυβέρνησης.
Το στοίχημα στην Ευρώπη πια δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι και πολιτικό. Πολλοί αναλυτές δεν κρύβουν πως μια ευρωπαϊκη ένωση, η οποία δημιουργήθηκε για να τερματιστεί η σύγκρουση της Γερμανίας με τους γειτονικούς λαούς, έχει δεχτεί να αναβιώσει το αντι-γερμανικό αίσθημα, και αναρωτιούνται εάν η ζημιά που έχει γίνει είναι μόνιμη και μη αναστρέψιμη. Η Γερμανία δεν κρύβει πια ότι επιχειρεί να αποκομίσει το δικό της οικονομικό όφελος. Και από την άλλη μεριά, η αμφισβήτηση της επιβίωσης της Ευρώπης και της νομισματικής ένωσης είναι πιο δυνατή από ποτέ.