Εάν ένα ωραίο και custom-made κοστούμι είναι η πανοπλία του μοντέρνου τζέντλεμαν, τότε το δερμάτινο μπουφάν είναι το ίδιο πράγμα για τον urban warrior. Ιδιαίτερα όταν κατασκευάζεται από την Savannah Yarborough του AtelierSavas της Νέας Υόρκης, τότε λαμβάνει έναν αέρα όπως τα κοστούμια του Savile Row του Λονδίνου.
Η ίδια εξηγεί, από το στούντιό της στο Nashville πως “το δερμάτινο τζάκετ είναι ένα από τα πιο εικονικά κομμάτια ρουχισμού”. Η ίδια βλέπει τις δημιουργίες της ως τη συνέχιση μίας πλούσιας παράδοσης, από τους Αμερικανούς Ινδιάνους μέχρι και το σήμερα. Τη χρήση του δέρματος ως συμβόλου στάτους και ως προστασία. Το δέρμα ήταν πάντα ένα είδος πολυτελείας, ενώ αναφέρει πως “Oι άνθρωποι θέλουν να επενδύσουν σε κάτι τέτοιο αφού ξέρουν πως θα κρατήσει για πάντα”.
Η Yarborough εργάζεται, ως επί το πλείστον, μόνη της, και κάθε τζάκετ της παίρνει μία εβδομάδα, ενώ κοστίζει πάνω από 5.000 δολάρια.
Ήταν στο Λονδίνο που η Yarborough, δουλεύοντας για τον Billy Reid ως σχεδιάστρια και σπουδάζοντας στο Central Saint Martines, κατάλαβε το πάθος της για το δέρμα. Το κίνητρο: Μία αγορά με τζάκετ που δεν “κάθονται” καλά. Για να φτιάξει το δικό της στα μέτρα της, το έβρεξε παντελώς, το φόραγε υγρό, κοιμόταν με αυτό υγρό. Μετά από τέσσερις ημέρες το δέρμα είχε προσαρμοστεί τέλεια στο σώμα της.
“Μου έδωσε το επίπεδο της εμπιστοσύνης στον εαυτό μου, αυτή την εσωτερική δύναμη που με έκανε να νιώθω όμορφα. Δεν φτιάχνω πολλά πράγματα, αλλά λίγα, τα οποία ένας άνθρωπος θα αγαπήσει”, αναφέρει όσον αφορά την στρατηγική της με τους λίγους πελάτες. Η ίδια άνοιξε το AtelierSavas τον Ιανουάριο του 2015.
Είναι ένα τεράστιο πρότζεκτ. Η ίδια πηγαίνει στα σπίτια των πελατών της και κανονίζει πριβέ μετρήσεις με τους πελάτες της ανά τον κόσμο. Είτε αυτοί πρόκειται για μηχανόβιοι, jet-setters, μουσικοί. Τους μετρά. Αποφασίζουν εάν το δέρμα θα πρέπει να είναι από μοσχάρι, ή μαλλιά πόνυ, από αλιγάτορα ή από στρουθοκάμηλο. Μιλούν για το εάν το εσωτερικό πρέπει να είναι μετάξι ή βαμβάκι ή σουέντ, ή γούνα, ή για το εάν θα πρέπει να είναι μαύρο ή μπλε. Η ίδια προσφέρει ραφή και περαιτέρω λεπτομέρειες στο τζάκετ, σκετσάροντας εκείνη τη στιγμή αυτό που μπορεί να ζητήσει ο πελάτης.
Το επόμενο βήμα είναι η μέτρηση, που περιλαμβάνει περίπου 32 μετρήσεις, σε πατέντα χαρτιού, από την οποία θα φτιάξει ένα τρισδιάστατο μοντέλο για τον σχεδιασμό. Όλα αυτά είναι η πρώτη φορά από τις τρεις συνολικά που θα χρειαστεί να βρεθεί με τον πελάτη κατά τη διάρκεια της κατασκευής.
Η Yarborough λέει πως “Δίνει στον πελάτη την ευκαιρία να πει, ‘Ξέρεις τί; Θέλω άλλο κολάρο. Ή, άλλες τσέπες’. Υπάρχουν πάντα πράγματα που θέλουν να αλλάξουν. Όταν η βελόνα περάσει το δέρμα, δεν μπορείς να αναστρέψεις την τρύπα αυτή”.
Το τρικ είναι να συνδυάζονται τα δέρματα έτσι ώστε οι κηλίδες όπως τα σημάδια από φράχτες ή από σημάδεμα του κοπαδιού να μην φαίνονται, και να φαίνονται τα καλύτερα και πιο ωραία μέρη του δέρματος. Να συνδυάζονται ωραία τα χρώματα. Η Yarborough το συγκρίνει με το Tetris.
To ράψιμο, αν και ψυχικά εύκολο είναι το πιο δύσκολο φυσικό κομμάτι της κατασκευής. Η Yarborough βρίσκεται για πολλές ώρες πάνω από μηχανές, με εργαλεία. Χτυπάει, τρυπιέται, πονάει. Η όλη κατασκευή παίρνει περίπου 60 με 100 ώρες.
Και μετά έρχονται οι τελευταίες “πινελιές” όπως η λείανση ή το βάψιμο και άλλα. Όταν η Yarborough πιστεύει πως το τζάκετ δεν βελτιώνεται άλλο, τότε βάζει το σήμα του AtelierSavas, το οποίο είναι μικρό, και φτιαγμένο από χρυσό 22 καρατίων και όποτε μπορεί, το παραδίδει η ίδια.