Η συνάντηση της Κυριακής ανάμεσα στον πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ και τον Ουκρανό πρόεδρο Βολοντίμιρ Ζελένσκι δεν είναι μια ακόμη διπλωματική επαφή. Είναι μια στιγμή καμπής. Όχι απαραίτητα για τον άμεσο τερματισμό του πολέμου, αλλά για τον τρόπο με τον οποίο η Δύση – και πρωτίστως η Ουάσιγκτον – επιλέγει να «κλειδώσει» το επόμενο στάδιο της σύγκρουσης.
Το γεγονός ότι η συνάντηση γίνεται ενώ οι μάχες συνεχίζονται, οι ρωσικές επιθέσεις με drones εντείνονται και η Ουκρανία απαντά με πλήγματα σε ρωσική ενεργειακή υποδομή, δείχνει ότι η διπλωματία δεν έρχεται ως αποτέλεσμα στρατιωτικής παύσης. Έρχεται παράλληλα με τον πόλεμο. Και αυτό από μόνο του καθορίζει το πλαίσιο.
Η αμερικανική οπτική – Διαχείριση, όχι λύση
Για την Ουάσιγκτον, το βασικό ζητούμενο δεν είναι μια «ειρηνευτική συμφωνία» με την κλασική έννοια. Είναι η διαχείριση του πολέμου σε ένα νέο επίπεδο κόστους και πολιτικής φθοράς. Ο Ντόναλντ Τραμπ, ήδη από την επιστροφή του στον Λευκό Οίκο, έχει καταστήσει σαφές ότι δεν επιθυμεί έναν ανοιχτό, απροσδιόριστης διάρκειας πόλεμο φθοράς στην Ευρώπη.
Η συνάντηση της Κυριακής εντάσσεται σε αυτή τη λογική.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει:
• ένα πλαίσιο κατάπαυσης του πυρός, έστω προσωρινό
• έναν μηχανισμό εγγυήσεων ασφαλείας που δεν θα ισοδυναμεί με άμεση ένταξη της Ουκρανίας στο ΝΑΤΟ
• και έναν τρόπο να μετακυλιστεί το μεγαλύτερο μέρος του βάρους στην Ευρωπαϊκή Ένωση
Δεν πρόκειται για αποχώρηση των ΗΠΑ από την Ουκρανία όχι ακόμη τουλάχιστον. Πρόκειται για ανακατανομή ρίσκου.
Η ουκρανική θέση – Άμυνα υπό πίεση
Ο Ζελένσκι προσέρχεται στη συνάντηση με σαφώς πιο δύσκολη αφετηρία. Στρατιωτικά, η Ουκρανία αντέχει, αλλά δεν ανατρέπει τη δυναμική. Πολιτικά, η κοινωνία παραμένει ανθεκτική, αλλά κουρασμένη. Διπλωματικά, το Κίεβο γνωρίζει ότι το παράθυρο άνευ όρων δυτικής στήριξης δεν είναι απεριόριστο.
Διαβάστε τη συνέχεια στο protothema