Η κυβέρνηση της Ισπανίας ψήφισε νόμο για την επιβολή σταθερού φόρου στις αποταμιεύσεις – το νέο διαδικτυακό νόμισμα με αντίκρισμα σε χρυσό, η αυστριακή απάτη και οι γερμανικές αντιθέσεις, στην πολιτική χρηματοοικονομικής καταστολής της ΕΚΤ
Η ψήφιση του νόμου από την Ισπανία, με τον οποίο επιβάλλεται η σταθερή φορολόγηση των καταθέσεων με έναν συντελεστή 0,03% σε ολόκληρη τη χώρα, αναδρομικά από 1.1.2014, φαίνεται με μία πρώτη ματιά ανώδυνη – ειδικά επειδή πολλές περιφέρειες το είχαν ήδη εφαρμόσει εκ των προτέρων.
Εν τούτοις, αφενός μεν τα έσοδα ύψους 340 εκ. € που προσδοκούνται (οι καταθέσεις του ιδιωτικού τομέα της Ισπανίας υπερβαίνουν το 1 τρις €), αφετέρου το γεγονός πως είναι η πρώτη χώρα της Ευρωζώνης που το επιβάλλει, εφαρμόζοντας ενδεχομένως πιλοτικά τις προτάσεις του ΔΝΤ(άρθρο), οδηγούν σε άλλα συμπεράσματα.
Πόσο μάλλον όταν ο Ισπανός πρωθυπουργός οικονομικών δεν κράτησε την ευρωπαϊκή υπόσχεση, η οποία δόθηκε μετά τη μεγάλη απάτη στην Κύπρο (άρθρο) – σύμφωνα με την οποία οι καταθέσεις κάτω των 100.000 € είναι ιερές και δεν αγγίζονται. Με δεδομένες δε τις συνεχείς αναφορές στις υψηλές καταθέσεις των Ευρωπαίων (γράφημα), τίποτα δεν αποκλείεται στο μέλλον.
Το νέο «κρυπτονόμισμα»
Περαιτέρω, ο Αμερικανός έμπορος πολυτίμων μετάλλων A. Vault εισήγαγε στην αγορά το πρώτο διαδικτυακό νόμισμα με αντίκρισμα σε χρυσό – με τεχνικό υπεύθυνο συναλλαγών την καναδική εταιρεία New Note, η οποία έχει εξειδικευθεί στη δημιουργία ανάλογων νομισμάτων.
Αν και το γεγονός αυτό δεν φαίνεται σημαντικό, το πλεονέκτημα των διαδικτυακών νομισμάτων, σύμφωνα με το οποίο δεν απαιτείται και δεν είναι δυνατή μία κεντρική οργάνωση για τις συναλλαγές, ο περιορισμένος αριθμός τους (10 εκ. μονάδες εν προκειμένω, οι οποίες θα δημιουργηθούν εντός ενός έτους – 21 εκ. μονάδες το Bitcoin), καθώς επίσης η σύνδεση του νέου νομίσματος με το χρυσό (100 γραμμάρια ανά μονάδα), τα καθιστούν επικίνδυνα για το καρτέλ του χρήματος (ανάλυση).
Εάν δε δημιουργηθούν ανάλογα διαδικτυακά νομίσματα σε όλες τις χώρες, καλυμμένα με χρυσό, σε αντίθεση με τα χωρίς αξία και αντίκρισμα χαρτονομίσματα, τότε η επίθεση εναντίον του χρηματοπιστωτικού καρτέλ θα κλιμακωθεί – αν και στο παρελθόν κατάφερε να αμυνθεί, τουλάχιστον στην περίπτωση του Bitcoin, το οποίο πολέμησε με επιτυχία στον κυβερνοχώρο, προκαλώντας τεράστιες απώλειες στους κατόχους και διαχειριστές του.
Στη χειρότερη των περιπτώσεων άλλωστε, οποιαδήποτε κυβέρνηση θελήσει να επιφέρει ένα θανατηφόρο πλήγμα σε ένα διαδικτυακό νόμισμα με αντίκρισμα σε χρυσό, μπορεί να «κατάσχει» τα αποθέματα αυτού που το διαχειρίζεται, όπως οι Η.Π.Α. τη δεκαετία του ’30 – αφού δεν είναι και δεν μπορεί να είναι άγνωστος, όπως ο «εκδότης» του Bitcoin.
Η τραπεζική απάτη της Αυστρίας
Έχοντας αναφερθεί αναλυτικά στο παρελθόν στο θέμα της «Hypo Alpe Adria» (άρθρο), σύμφωνα με νέες ανακοινώσεις η Παγκόσμια Τράπεζα έχει στην κατοχή της ομόλογα της χρεοκοπημένης αυστριακής, ύψους 150 εκ. € – από τα οποία δεν θα εισπράξει τίποτα, μετά την ψήφιση αντίστοιχου νόμου εκ μέρους της Βουλής της χώρας.
Η «παράκληση» της Παγκόσμιας Τράπεζας να εξαιρεθεί από τη διαγραφή των χρεών της «Hypo Alpe Adria» απορρίφθηκε – με την αιτιολογία πως δεν επιτρέπεται νομικά η διαφορετική αντιμετώπιση των δανειστών της τράπεζας (ένας ισχυρισμός που χρησιμοποιήθηκε και στην περίπτωση των ιδιωτών ομολογιούχων, από την ελληνική κυβέρνηση, καταστρέφοντας, για πάντα ίσως, την εμπιστοσύνη των Πολιτών της χώρας στα ομόλογα της).
Επειδή ζημιωμένη είναι, μεταξύ άλλων, η Παγκόσμια Τράπεζα, ενώ είναι η πρώτη φορά στην Ευρώπη που ένα κράτος, το οποίο έχει τη δυνατότητα να πληρώσει, δεν αναλαμβάνει τις εγγυήσεις που έχει το ίδιο δώσει, αναμένονται με ενδιαφέρον οι εξελίξεις – οι οποίες δεν θα είναι ίσως ανώδυνες για ολόκληρο το χρηματοπιστωτικό σύστημα της Αυστρίας που νοσεί σε μεγάλο βαθμό (άρθρο).
Οι Γερμανοί καταθέτες
Τα χαμηλά βασικά επιτόκια της ΕΚΤ θεωρούνται πρόκληση από τους Γερμανούς οι οποίοι, σε αντίθεση με τους Έλληνες, για παράδειγμα, επιλέγουν παραδοσιακά τις καταθέσεις για λόγους αποταμίευσης, αντί για τα ακίνητα.
Αναφέρονται λοιπόν σε «ληστρικά μέτρα» χρηματοοικονομικής καταστολής (financial repression) – αφού χάνεται η αξία των χρημάτων, λόγω του συνδυασμού των μηδενικών επιτοκίων, με την αύξηση της ποσότητας χρήματος και τον πληθωρισμό, μέσω του οποίου μειώνονται σταδιακά τα χρέη, εις βάρος των αποταμιευτών.
Ενδεχομένως λοιπόν αυτός είναι ο λόγος, για τον οποίο περιορίζονται οι καταθέσεις των Γερμανών, ξανά από το 2008 – όπως φαίνεται από το γράφημα που ακολουθεί.
Το γεγονός αυτό επιδρά φυσικά αρνητικά στις επενδύσεις, ενώ θέτει σε σοβαρό κίνδυνο τα προγράμματα συνταξιοδότησης – με τους καταθέτες να λαμβάνουν πια επιτόκια της τάξης του 0,04% έως 1,4% από τις γερμανικές τράπεζες (για τις καταθέσεις τριετούς διάρκειας, τα επιτόκια κυμαίνονται μεταξύ 0,25% και 2,1% – ανάλογα με το ύψος του ποσού).
Περαιτέρω, η χρηματική περιουσία των νοικοκυριών στη Γερμανία έχει αυξηθεί στα 4.939 δις € – εκ των οποίων το 41% αφορά μετρητά χρήματα και καταθέσεις στις τράπεζες (2.025 δις €), τα οποία δεν τοποθετούνται παραδοσιακά σε μετοχές, λόγω του ρίσκου που ενέχουν.
Στο γράφημα που ακολουθεί, φαίνεται στα αριστερά η διαχρονική εξέλιξη των καταθέσεων των Γερμανών, στη μέση το είδος των τοποθετήσεων τους (το 41% σε μετρητά, το 29% σε ασφάλειες, το 9% σε επενδυτικά αξιόγραφα, το 6% για συντάξεις, το 5% σε μετοχές, το 5% σε σταθερές καταθέσεις και το 5% σε διάφορα), ενώ στα δεξιά τα συνολικά περιουσιακά τους στοιχεία, ύψους 11,347 τρις € – με πράσινο τα χρηματικά, με ανοιχτό καφέ τα οικόπεδα και με κίτρινο τα διάφορα πάγια στοιχεία του «ενεργητικού» τους.
Συνεχίζοντας, η κατάσταση στη Γερμανία, η οποία διακρινόταν μέχρι πρόσφατα από μία σχετικά ισορροπημένη αναδιανομή εισοδημάτων, έχει διαφοροποιηθεί σημαντικά – αφού τεκμηριώθηκε από μία μελέτη πως οι πλούσιοι είναι περισσότερο πλούσιοι, από ότι πιστευόταν.
Ειδικότερα, το πλουσιότερο 5% των ανθρώπων της χώρας, κατέχει περισσότερο από το 50% των συνολικών περιουσιακών στοιχείων της – γεγονός που αποδεικνύει πως έχουν αυξηθεί σημαντικά οι κοινωνικές ανισότητες και στη Γερμανία, όπως συμβαίνει σε όλες εκείνες τις χώρες που έχει επικρατήσει ο νεοφιλελευθερισμός.