Mέχρι το 2008 η Κατσέλης ήταν μια κερδοφόρα εταιρεία. Τότε εξαγοράστηκε επιθετικά απο τον όμιλο Δαυϊδ και η Κατσέλης συγχωνεύθηκε με την Αλλατίνη ( Άλευρα ) και την εταιρεία Πλάζα ( κατεψυγμένη Ζύμη ) και ονομάστηκε Nutriart. Για την εξαγορά, όμως, της εταιρείας απο τον όμιλο Δαϋιδ χρησιμοποιήθηκαν 50 εκατ. ευρώ ως δάνειο τα οποία πέρασαν στην νέα εταιρεία Nutriart με συνέπεια ο συνολικός δανεισμός να φθάσει τα 120 εκατ. ευρώ.
Είναι ενδεικτική, όμως, η κατάρρευση του τζίρου μεταξύ των ετών 2010-2012. Από τα 79 εκατ. ευρώ του 2010, οι πωλήσεις το 2011 συρρικνώθηκαν σε 38 εκατ. ευρώ, και το 2012 οι πωλήσεις έφθασαν τα 20,23 εκατ. ευρώ. Δηλαδή, μέσα σε τρία χρόνια η Κατσέλης έχασε το 80% των πωλήσεων της. H Κατσέλης, βεβαίως, είχε να αντιμετωπίσει, όπως όλες οι εταιρείες την κρίση, ωστόσο η απώλεια τόσο μεγάλου τζίρου μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα σημαίνει ότι, η εταιρεία δεν είχε καθόλου ούτε δομή, ούτε οργάνωση.
Μετά την περίοδο της εξαγοράς, οι πρώην εργαζόμενοι της εταιρείας κατήγγειλαν κακοδιαχείριση με προσλήψεις εργαζομένων απo τον όμιλο της Coca- Cola, έξοδα. Tελικώς, το 2013 η εταιρεία οδηγήθηκε σε πτώχευση.
Ωραίοι είναι λοιπόν οι γάμοι και οι χλιδές! Σε μια εποχή, όμως, όπως η σημερινή, και ειδικά από οικογένειες που θέλουν να θεωρούνται “παλαιόπλουτοι” επίδειξη, χλιδές και προκλήσεις θα έπρεπε να λαμβάνονται σοβαρότερα υπ’ όψιν. Αυτό το ήθος εξάλλου χαρακτηρίζει οικογένειες όπως αυτή του Παπαλεξόπουλου που κρατά τους μετόχους του Τιτάνα ικανοποιημένους επί δεκαετίες είτε κι άλλους επιχειρηματικούς ομίλους που δείχνουν σεβασμό στους μετόχους.