Η Ελλάδα είναι μία από τις χώρες που κέρδισαν περισσότερο από την πολιτική των πολύ χαμηλών επιτοκίων που ακολουθεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα τα τελευταία χρόνια, και η οποία γίνεται ακόμα επιθετικότερη επί των ημερών του Mario Draghi.
Σύμφωνα με μελέτη της Allianz, ενώ ο κάθε Γερμανός έχει χάσει 281 ευρώ τα τελευταία πέντε χρόνια, εξαιτίας των πολύ χαμηλών επιτοκίων καταθέσεων, ο μέσος Έλληνας έχει κερδίσει σχεδόν 1.200 ευρώ στο ίδιο διάστημα, αφού το όφελος από τα χαμηλότερα επιτόκια δανείων αντισταθμίζει και με το παραπάνω τις όποιες απώλειες εισοδήματος από τους τόκους των καταθέσεων.
Η μελέτη διαπιστώνει ότι οι Γερμανοί έχουν χάσει συνολικά 23 δισ. ευρώ από το 2010 εξαιτίας των χαμηλών επιτοκίων, την ώρα που τέσσερις χώρες της περιφέρειας (Ελλάδα, Ισπανία, Ιρλανδία και Πορτογαλία) έχουν κερδίσει 87 δισ. ευρώ. Έτσι η περιφέρεια (με εξαίρεση την Ιταλία, όπου τα επίπεδα των χρεών μεταξύ των νοικοκυριών διαπιστώνονται χαμηλά) αποδεικνύεται ο μεγαλύτερος κερδισμένος της πολιτικής των χαμηλών επιτοκίων.
Υπενθυμίζεται ότι ο Mario Draghi προχώρησε πρόσφατα στη μείωση του βασικού επιτοκίου του ευρώ στο 0,05% και έχει δεσμευτεί να διατηρήσει το κόστος χρήματος σε χαμηλά επίπεδα για αρκετό καιρό.
Κατά τα άλλα, τα στοιχεία της Allianz δείχνουν πως ενώ τα ελληνικά νοικοκυριά είδαν την αξία των χρηματοοικονομικών περιουσιακών στοιχείων τους να αυξάνεται κατά 12% μέσα στο 2013 (κυρίως εξαιτίας της δυναμικής ανάκαμψης του χρηματιστηρίου της Αθήνας), εντούτοις, απέχουν ακόμα πολύ από το να καλύψουν το χαμένο έδαφος που άφησε πίσω της η κρίση. Μάλιστα, οι Έλληνες, μαζί με τους Ισπανούς, είναι οι μοναδικοί ανάμεσα στους Δυτικοευρωπαίους που δεν έχουν δει την αξία των περιουσιακών στοιχείων τους να επιστρέφει στα προ κρίσης επίπεδα. Συγκεκριμένα, κάθε Έλληνας εμφανίζεται να έχει χάσει 4.200 ευρώ από τα χρηματοοικονομικά περιουσιακά στοιχεία του, σε σχέση με το 2007.
Η μελέτη της Allianz διαπίστωσε ότι η κρίση έκανε την ελληνική οικονομία -όπως και τις υπόλοιπες που επλήγησαν περισσότερο- πιο ελιτίστικη, αφού οδήγησε στη γιγάντωση του πλούτου των πιο εύπορων νοικοκυριών, με εκείνα της μεσαίας τάξης να πληρώνουν σε μεγαλύτερο βαθμό την κρίση.