Της Τίνας Μανδηλαρά
Λένε πως η μεγάλη φτώχεια πολλές φορές συναντά ανέλπιστα τον πιο ανείπωτο πλούτο, η επιβλητική ομορφιά την ασχήμια και η κλασική αφήγηση το παράδοξο.
Κάπως έτσι έτυχε να συναντήσει κάποια στιγμή και η κομψότητα το κιτς σε μια αφήγηση που δεν αφήνει τίποτα απέξω: γιατί στην περίπτωση του πολυσυζητημένου γάμου του Τζορτζ Κλούνεϊ με τη νέα μας πρέσβειρα Αμάλ τα πράγματα δεν είναι ακριβώς όπως φαίνονται στις φωτογραφίες – ούτε ο πλούτος είναι του είδους που φανταζόμαστε ότι διαπερνά τα χολιγουντιανά παραμύθια. Πίσω από τον λαμπερό ηθοποιό κρύβεται ένας μεσήλικας γαμπρός και πίσω από την πανέμορφη και ντελικάτη νέα κυρία μια σχεδόν αποστεωμένη νεαρά που δίνει ταυτόχρονα μάχη με ένα αρκετά καταπιεστικό σόι από τον Λίβανο και την πιο απαιτητική εκδοχή της διεθνούς δικηγορίας.
Ο Έλληνας συνάδελφος της Αμάλ και οι Έλληνες φίλοι
Και κάπως έτσι φτάσαμε σε λίγες μέρες να μιλάμε για την Αμάλ Αλαμουντίν των Γλυπτών και της Βενετίας, την κοπέλα που τύλιξε τον μοιραίο Τζορτζ σε μια κόλλα χαρτί, ενώ ταυτόχρονα με ένα άλλο χαρτί βρέθηκε να προασπίζεται τα ελληνικά δίκαια. Η Αμάλ σίγουρα ξέρει τι σημαίνει ανατολίτικο θυμικό, όπως αντίστοιχα καλά γνωρίζει πως η Μεσόγειος δεν αντιλαμβάνεται με τον ίδιο τρόπο τον αγγλοσαξονικό τρόπο του δικηγορείν: πίσω από τα αστραφτερά και απρόσωπα γραφεία που εδρεύουν στο Λονδίνο και αναλαμβάνουν πάσης φύσεως υποθέσεις δεν είναι να απορείς που οι Ελληνες αξιωματούχοι αναζητούν ονόματα που θα μπορούσαν να προβάλουν με τον καλύτερο τρόπο την Ελλάδα προς τα έξω. Εμείς δεν αναγνωρίζουμε, όπως οι Βρετανοί, γραφεία αλλά πρόσωπα – και ποιος καλύτερος από την κυρία Κλούνεϊ, η οποία φιγουράρει στα κορυφαία περιοδικά του κόσμου, για να προασπιστεί τα ελληνικά Γλυπτά;
Μόνο που, παρά τα φαινόμενα, η κυρία Κλούνεϊ δεν είναι ακριβώς μόνη στα διεθνή δικαστήρια και φόρα, ούτε βγαίνει ανεξάρτητη παγανιά ψάχνοντας για υποθέσεις. Τυγχάνει να δουλεύει για ένα κορυφαίο βρετανικό γραφείο, το περίφημο Doughty Street Chambers, το οποίο αναλαμβάνει υποθέσεις διεθνούς κύρους με ειδικότητα σε ανθρώπινα δικαιώματα, τα οικονομικά και τις διακρατικές αντιπαραθέσεις. Μεταξύ των πρωτοκλασάτων στελεχών ξεχωρίζει και το όνομα ενός Ελληνα, του Ανδρέα Μιχαηλίδη, ο οποίος, παρότι ειδικεύεται σε οικονομικά ζητήματα, γνωρίζει το θέμα των Γλυπτών του Παρθενώνα. Και δεν είναι ο μόνος. Είναι αρκετοί οι συνάδελφοι, γνωστοί και επιφανείς Ελληνες, φίλοι της Αμάλ Αλαμουντίν -όπως ο διευθυντής φωτογραφίας Φαίδωνας Παπαμιχαήλ- που είχαν μεσολαβήσει στο να πείσουν τη νεαρή δικηγόρο να ενταχθεί στην αποστολή που θα επιληφθεί του θέματος όχι της επιστροφής, αλλά της επανένωσης των Γλυπτών.
Τον όρο είχε εξάλλου χρησιμοποιήσει ο ίδιος ο Κλούνεϊ, κατόπιν δικής της συμβουλής, σε δήλωσή του όταν είχε σπεύσει να μας υπερασπιστεί στο ζήτημα των Ελγινείων, όπως ενίοτε τα αποκαλούν ακόμη οι «αντίδικοι». Οι Βρετανοί με επικεφαλής τον Τζον Γουτινγκέιλ είχαν απαντήσει τότε στον Αμερικανό ηθοποιό ότι δεν ήξερε τι έλεγε – γι’ αυτό και εκείνος φρόντισε να επιστρέψει διαβασμένος. Τώρα στο στόχαστρο διάφορων Μέσων έχει βρεθεί, με τη σειρά της, η σύζυγος πλέον του Κλούνεϊ, Αμάλ, καθώς από διάφορες εφημερίδες, όπως οι «Times», καταγράφεται ως αυτή που «μας έκλεψε τον πιο ποθητό εργένη του κόσμου και τώρα θέλει να μας κλέψει και τα πιο ποθητά Γλυπτά.
Ή να τα απελευθερώσει, ανάλογα πώς το βλέπετε». Ετσι τουλάχιστον επιμένει η εφημερίδα, λαμβάνοντας υπόψη ότι το ποσοστό των Βρετανών που στηρίζουν το θέμα του επαναπατρισμού είναι πλειοψηφικό. Δεν είναι τυχαίο ότι το πρόσωπο που προΐσταται στον Παγκόσμιο Σύνδεσμο για την Επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι Βρετανός και λέγεται Ντέιβιντ Χιλ – απόδειξη ότι δεν είναι λίγοι οι Βρετανοί που θεωρούν δίκαια τα επιχειρήματα που χρόνια τώρα προβάλλει η Ελλάδα. Από τότε δηλαδή που η επιτροπή των εμπειρογνωμόνων επισκέπτεται τακτικά τη χώρα μας διοργανώνοντας παγκόσμια συνέδρια και υποστηρίζοντας με κάθε τρόπο ότι μετά και την κατασκευή του σύγχρονου Μουσείου της Ακρόπολης δεν υπάρχει πλέον κανένα ισχυρό επιχείρημα που να δικαιολογεί την εμμονή των Βρετανών να κρατούν τα Γλυπτά κλεισμένα στην ασφυκτική αίθουσα Duveen Galleries του Βρετανικού Μουσείου.
«Τα Γλυπτά οφείλουν να επιστραφούν στην Ελλάδα γιατί αυτό είναι σωστό και δίκαιο», είχε υποστηρίξει για την ακρίβεια ο διάσημος ηθοποιός με αφορμή τη συνέντευξη Τύπου μιας ταινίας που αντίστοιχα πραγματεύεται τη σπουδαιότητα της παγκόσμιας πολιτισμικής κληρονομιάς. Εκτοτε, κάθε φορά που τον ρωτάνε σχετικά δίνει το όνομα της Αμάλ ως ειδικής για το θέμα, κάτι που κατά κάποιο τρόπο «ανάγκασε» την ελληνική κυβέρνηση να την καλέσει στη χώρα μας για να αναλάβει δράση.
Υστερα από κάποιες αναβολές η Αμάλ αποδέχτηκε την πρόσκληση και έτσι καταφτάνει αύριο στη χώρα μας για μια σειρά διαδοχικών επαφών – με τον υπουργό Πολιτισμού αλλά και τον ίδιο τον πρωθυπουργό, οι οποίοι θα αναλάβουν να της «παραδώσουν τον φάκελο» και να την υποδεχθούν στο Μουσείο της Ακρόπολης. Οσο όμως κι αν το υπουργείο Πολιτισμού υποστηρίζει ότι διατηρεί εδώ και χρόνια επαφή με το γραφείο της Αλαμουντίν-Κλούνεϊ, πολλοί εύλογα αναρωτιούνται αν το μόνο που μέτρησε στην παρούσα φάση είναι η συγκυρία του πρόσφατου γάμου. Μόνο που ούτε ο γάμος ήταν όσο φαίνεται αστραφτερός, ούτε η Αμάλ έχει καμία σχέση με την αλησμόνητη Μελίνα.
Οι εντυπώσεις αντιστοιχούν προφανώς σε πυροτεχνήματα που στήνονται για τις ανάγκες των ιλουστρασιόν εξωφύλλων – και όλοι αναρωτιούνται αν αυτά φτάνουν για να στηρίξουν το βάρος ουσιαστικών πολιτικών επιχειρημάτων.
Ολα όσα έγιναν στον «ανατολίτικο» γάμο
Πάντως, για τους ενοίκους του «Aman Canal Grande» η πολυτέλεια δεν είναι αιτούμενο αλλά μέρος της καθημερινότητάς τους – αν αναλογιστεί κανείς πόσο κοστίζει ένα δίκλινο. Γι’ αυτό και το παλάτι που αναμόρφωσαν αισθητικά οι αδελφοί Παπαδόπουλοι δεν λειτουργεί ακριβώς σαν ξενοδοχείο: δεν έχει θυρωρό, αλλά ειδικό ξεναγό που αναλαμβάνει να υποδεχθεί τους ενοίκους, όπως κάνουν οι οικοδεσπότες στο δικό τους σπίτι. Οφείλει δε να τους μεταλαμπαδεύσει την εμπειρία που λέγεται «Aman Canal Grande» και να τους αποκαλύψει τη σπουδαία ιστορία που κρύβεται σε κάθε δωμάτιο.
Στο ξενοδοχείο, λοιπόν, δεν θα δεις απλούς υπαλλήλους, αλλά υψηλών προδιαγραφών μπάτλερ και ειδικά εκπαιδευμένο προσωπικό. Και είναι το τελευταίο που, αντί για χαρά, επέδειξε μάλλον έντονη δυσθυμία για τον γάμο που απέκλεισε για λίγες μέρες όχι μόνο το ίδιο, αλλά και ολόκληρη τη Βενετία. Από την άλλη, δεν είναι πολλές οι φορές στη ζωή που υποδέχεσαι έναν χολιγουντιανό γάμο -γι’ αυτό και τον φαντάζεσαι αρκετά διαφορετικό από τους υπόλοιπους- και όχι ακριβώς σαν αυτούς που συναντάς στα χωριά της πατρίδας σου. Για το προσωπικό του ξενοδοχείου, πάντως, ο γάμος της Αμάλ με τον Τζορτζ δεν διέφερε και πολύ απ’ αυτούς που βίωναν στη δική τους περιφέρεια, αφού οι μεσογειακού τύπου συνήθειες δεν εξέλιπαν ούτε εδώ.
πηγή: protothema.gr