Τα δύο παράδοξα στοιχεία της ελληνικής κρίσης περιγράφει σε δημοσίευμά του ο Economist λέγοντας πως καταφέρνει να συνδυάσει τα στοιχεία της τραγωδίας με της φάρσας.
Την ώρα που όλοι περίμεναν οι Έλληνες να παρουσιάσουν μια νέα πρόταση στο Eurogroup, τελικά φάνηκε πως δεν είχαν κανένα σχέδιο. Στη συνέχεια αποκαλύφθηκε ότι υπεβλήθησαν εκ νέου οι προτάσεις της περασμένης εβδομάδας, αλλά σε προφορική, μορφή.
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο του κειμένου, το μεγάλο πρόβλημα στην ελληνική κρίση είναι ότι υπάρχουν παράδοξα στο κέντρο των θέσεων της κάθε πλευράς. Από την πλευρά τους οι πιστωτές δεν θέλουν να παράσχουν ελάφρυνση του ελληνικού χρέους μέχρι οι μεταρρυθμίσεις να υλοποιηθούν. Αυτό είναι εν μέρει ένα παράδειγμα που θέλουν οι Ευρωπαίοι να δώσουν, στέλνοντας τα δικά τους μηνύματα στους ψηφοφόρους τους.
Ωστόσο, όσο περισσότερο πιέζουν τους Έλληνες, τόσο πιο πιθανό είναι ότι να τους αναγκάσουν να βγουν από το ευρώ, σχολιάζει το δημοσίευμα προσθέτοντας πως και η ΕΕ ενδέχεται να αναγκαστεί να προσφέρει κάποιο είδος βοήθειας προς την Ελλάδα, αν βγει από το ευρώ, για ανθρωπιστικούς και γεωπολιτικούς λόγους. Και όσο πιο πολύ πιέζει η ΕΕ, τόσο δεν μπορεί να υπάρξει αποτέλεσμα, αυτό είναι και το πρώτο παράδοξο.
Από την ελληνική πλευρά, η χρεοκοπία θα μπορούσε να εξαλείψει το χρέος και να προσφέρει τη δυνατότητα, μέσω της υποτίμησης, για την επιστροφή στην ανάπτυξη. Αλλά αν όλα τα κέρδη από την ανταγωνιστικότητα μέσω της επιστροφής στη δραχμή μειωθούν από τον υψηλό πληθωρισμό, τότε οι Έλληνες δεν θα είναι καλύτερα. Ο κίνδυνος είναι να καταλήξει η Ελλάδα σαν την Αργεντινή, χωρίς όμως τη σόγια. Για να είναι επιτυχής η έξοδο από το ευρώ θα πρέπει να προχωρήσει η χώρα στο είδος των διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων και της δημοσιονομικής προσαρμογής που αντιστέκεται να κάνει σήμερα, αυτό είναι το δεύτερο παράδοξο, σχολιάζει ο Economist.
Την ίδια ώρα, υπάρχει μια αίσθηση ότι η Ελλάδα δεν έλαβε όλα τα οφέλη από το σχέδιο διάσωσης το 2012, το οποίο πρόσφερε ένα κούρεμα 50% για τους επενδυτές του ιδιωτικού τομέα. Αυτό δεν είναι αλήθεια. Οι επίσημοι δανειστές έδωσαν μεγάλη διάρκεια αποπληρωμής και χαμηλά επιτόκια. Επίσης, υπήρξε μια μεγάλη εξοικονόμηση τόκων ως ποσοστό του ΑΕΠ, πολύ κάτω από τα επίπεδα που βρισκόταν στο τέλος της δεκαετίας του 1990, όταν η ελληνική οικονομία τα πήγαινε σχετικά καλά, καταλήγει το δημοσίευμα.