Το πεπερασμένο των δυνάμεων που διαθέτει η ανθρώπινη κοινότητα σήμερα απέναντι στις φυσικές καταστροφές ανέδειξε, με θανάσιμα οδυνηρό τρόπο, το κύμα των πυρκαγιών που σαρώνει την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη. Κατ’ αρχάς, το όριο της αυτοπροστασίας, ακόμη και ανθρώπων που εξ επαγγέλματος ή εν πάση περιπτώσει συνειδητά καταπιάνονται με την αντιμετώπιση πυρκαγιών, υπογράμμισε η τραγική απώλεια εν ώρα καθήκοντος των τριών πυροσβεστών στο Ρέθυμνο και το Γύθειο. Ο εποχικός Παντελής Διαμαντάκης, ο 5ετούς υποχρέωσης Εμμανουήλ Στρατηδάκης και ο ανθυποπυραγός Κωνσταντίνος Λαιμοδέτης χάθηκαν προσπαθώντας να σώσουν ζωές άλλων, περιουσίες, το ίδιο το φυσικό περιβάλλον που αποτελεί πάντα το πρώτο θύμα κάθε πυρκαγιάς.
Την ίδια στιγμή, όμως, πεπερασμένες αποδείχθηκαν και οι υπάρχουσες τεχνικές δυνατότητες των πυροσβεστικών δυνάμεων – και δη πανευρωπαϊκά. Τα πυροσβεστικά αεροσκάφη και τα ελικόπτερα αδυνατούν να επιχειρήσουν όταν οι άνεμοι αγγίζουν τα 12 μποφόρ, με ριπές ταχύτητας 120 χλμ./ώρα και πλέον, οι οποίες αποσταθεροποιούν επικίνδυνα κάθε εναέριο μέσο.
Αλλά ακόμη και τα πλωτά διασωστικά χρειάστηκε να παλέψουν με κύματα πρωτοφανούς μεγέθους και ισχύος προκειμένου να προσεγγίσουν τους εγκλωβισμένους από την πυρκαγιά στη νότια ακτογραμμή της Κρήτης. Εκεί όπου, συνήθως, το φυσικό ανάγλυφο της περιοχής δημιουργεί υπήνεμα σημεία. Είναι όμως ακριβώς αυτό το «συνήθως» που έχει παρέλθει ανεπιστρεπτί: η κλιματική κρίση είναι ο προφανής αυτουργός μιας τεράστιας μεταβολής στην ένταση των πυρκαγιών και των καταστροφών που αυτές προκαλούν.
Διαβάστε περισσότερα στο protothema.gr