Είναι η πρώτη φορά που γαλλικό μέσο ενημέρωσης παραδέχεται πως μια από τις πλέον εμβληματικές μορφές της Γαλλίας του 20ου αιώνα ήταν συνεργάτιδα των Ναζί. Πρόκειται για την πανίσχυρη σχεδιάστρια μόδας του περασμένου αιώνα, Coco Chanel, που, σύμφωνα με το ντοκιμαντέρ “L’Ombre d’un Doute” (η Σκιά μιας Αμφιβολίας) που προβλήθηκε στη γαλλική τηλεόραση France 3, υπήρξε κατάσκοπος των Ναζί.
Στο ντοκιμαντέρ ο ιστορικός Franck Ferrand διατείνεται πως ανακάλυψε αρχεία που βρίσκονταν κρυμμένα στο Υπουργείο Άμυνας της Γαλλίας, τα οποία αποδεικνύουν πως η Coco για δεκαετίες, δούλευε απευθείας με την ‘Abwehr’, τη γερμανική Στρατιωτική Υπηρεσία Πληροφοριών κατά την διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Οι σχέσεις της Chanel με υψηλούς αξιωματούχους των Ναζί, όπως τον αξιωματούχο της Γκεστάπο, Hans Gunther von Dincklage, ήταν γνωστές αλλά είναι η πρώτη φορά που ένα γαλλικό μέσο “παραδέχεται” τη δράση της ως κατασκόπου.
H Coco και ο Δούκας του Westminster το 1924
Με τον κωδικό F-7124 και ψευδώνυμο “Westminster” λόγω της σχέσης της με τον Δούκα του Westminster, η Coco Chanel, χρησιμοποιώντας την επιρροή που είχε στους κατακτητές επιχείρησε να διεκδικήσει εκ νέου τη σειρά αρωμάτων Chanel no. 5 που το 1924 είχε πουλήσει από την εβραϊκή οικογένεια των Wertheimer, προσπάθεια που ωστόσο απέτυχε αφού η οικογένεια είχε ήδη πουλήσει τη σειρά σε μια άλλη επιχείρηση που δεν ανήκε σε Εβραίους. Οι νόμοι των Γερμανών απαγόρευαν στους Εβραίους να είναι ιδιοκτήτες επιχειρήσεων. Πάντως οι έξυπνοι Wertheimer ανέκτησαν την ιδιοκτησία μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η ιστορία της Gabrielle ή Coco Chanel ξεκίνησε το 1940 μετά τη συντριβή του γαλλικού στρατού, όταν η σχεδιάστρια επέστρεψε στο Παρίσι και εγκαταστάθηκε στο ξενοδοχείο Ritz που λειτουργούσε σαν αρχηγείο της γερμανικής πολεμικής αεροπορίας, Luftwaffe, στη Γαλλία. Σύντομα ξεκίνησε μια σχέση με τον αξιωματούχο Hans Gunther von Dincklage και αξιοποιήθηκε από την γερμανική υπηρεσία χάρη στις υψηλές γνωριμίες της. Το 1943 ταξίδεψε στη Μαδρίτη για να συναντήσει τον Winston Churchill και να προσπαθήσει να του αλλάξει γνώμη σχετικά με την ανακωχή που επιχειρούταν τότε. Μάλιστα, ο ιστορικός Henry Gidel επεσήμανε πως ο Churchill αρνήθηκε την προσφορά της Chanel λέγοντας ότι η σχεδιάστρια “επέδειξε απίστευτη μεγαλομανία και αφέλεια πιστεύοντας ότι μπορεί να του αλλάξει γνώμη”.
Το ντοκιμαντέρ,αντικείμενο του οποίου ήταν να εξερευνήσει τις προκλήσεις και τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν κατά τη διάρκεια του πολέμου γνωστές προσωπικότητες της εποχής, υποστηρίζει ότι οι αξιωματούχοι της μεταπολεμικής Γαλλίας αφαίρεσαν τα αρχεία των Γάλλων προσωπικοτήτων που είχαν σχέσεις με τους Γερμανούς και επινόησαν ψεύτικες διασυνδέσεις τους με την Γαλλική Αντίσταση προκειμένου να ανασχηματίσουν τη φήμη της χώρας. Πέρα από τις αποδείξεις ότι “η Chanel είχε καλές σχέσεις με τους Γερμανούς”, το ντοκιμαντέρ ασχολήθηκε και με κάποιες ενδείξεις για άλλους διάσημους Γάλλους της εποχής, καλλιτέχνες όπως η Edith Piaf, ο Maurice Chevalier και ο συγγραφέας και θεατρικός σκηνοθέτης Sacha Guitry, οι οποίοι τέθηκαν υπό αμφισβήτηση καθώς οι καριέρες τους άνθισαν κατά τη διάρκεια του πολέμου. Ταυτόχρονα, άλλες προσωπικότητες όπως η Josephine Baker και ο ηθοποιός Jean Gabin επαινέθηκαν για τον πατριωτισμό τους και την προθυμία τους να υποστηρίξουν την εξόριστη κυβέρνηση “Free French” του Charles de Gaulle και τον αγώνα κατά των Ναζί.