Το ΔΝΤ έχει κατηγορηθεί πολλές φορές για την παρεμβατική του πολιτική σε εθνικές οικονομίες και τα προγράμματα λιτότητας που επιβάλλει ανά τον κόσμο, τα οποία προκαλούν κοινωνικές εκρήξεις. Ωστόσο, σύμφωνα με μια πρόσφατη μελέτη των Πανεπιστημίων Κέμπριτζ και Οξφόρδης το ΔΝΤ μπορεί να κατηγορηθεί και για κάτι ακόμα, για τον… ιό Έμπολα!
Αν και το συμπέρασμα ακούγεται λίγο τραβηγμένο, οι Βρετανοί εξηγούν με επιχειρήματα πως οδηγήθηκαν στο συγκεκριμένο συμπέρασμα.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με τους εμπειρογνώμονες του τμήματος κοινωνιολογίας του Πανεπιστημίου του Κέμπριτζ, του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και της Σχολής Υγιεινής και Τροπικής Ιατρικής του Λονδίνου, τα προγράμματα μεταρρυθμίσεων που απαιτεί το ΔΝΤ έχουν επιβραδύνει την ανάπτυξη αποτελεσματικών υπηρεσιών υγείας στη Γουινέα, τη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε, τις τρεις χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο της επιδημίας.
Η εξάπλωση του ιού έχει στοιχίσει μέσα σ’ ένα χρόνο τη ζωή σε περισσότερους από 7.370 ανθρώπους.
Σύμφωνα με τον κοινωνιολόγο του Κέμπριτζ Αλεξάντερ Κεντικελένις «μία από τις κύριες αιτίες της ταχύτητας της διάδοσης της επιδημίας ήταν η αδυναμία των συστημάτων υγείας στην περιοχή».
«Τα προγράμματα τα οποία υποστηρίζει το ΔΝΤ συνέβαλαν στα προβλήματα της έλλειψης οικονομικών πόρων και προσωπικού και στην έλλειψη προετοιμασίας των συστημάτων υγείας στις χώρες που πλήττονται από τον Έμπολα», διευκρίνισε.
Οι ερευνητές εξέτασαν τις πολιτικές που εφαρμόσθηκαν από το ΔΝΤ πριν από την επιδημία χρησιμοποιώντας δεδομένα από τα δανειακά προγράμματα που χορηγήθηκαν από το θεσμό από το 1990 ως το 2014 και ανέλυσαν τα αποτελέσματά τους στη Γουινέα, τη Λιβερία και τη Σιέρα Λεόνε.
Σύμφωνα με τους ερευνητές αυτούς, τα συστήματα υγείας εξασθένησαν από τις απαιτήσεις για οικονομικές μεταρρυθμίσεις και για μείωση των δημόσιων δαπανών και των μισθών στο δημόσιο τομέα και για αποκέντρωση των συστημάτων υγείας.
«Το 2013, ακριβώς πριν ξεσπάσει η επιδημία του Έμπολα, οι τρεις χώρες ήταν αντιμέτωπες με τις οικονομικές οδηγίες του ΔΝΤ και καμιά δεν μπόρεσε να αυξήσει τις κοινωνικές δαπάνες της παρά τις πιεστικές ανάγκες στον τομέα της υγείας», εκτιμούν ο κοινωνιολόγος του Κέμπριτζ και ο Λόρενς Κινγκ που συνυπογράφει τη μελέτη.
Ωστόσο, ένας εκπρόσωπος του ΔΝΤ έδωσε τη δική του απάντηση στις κατηγορίες αυτές λέγοντας ότι η εντολή του οργανισμού δεν περιλάμβανε ειδικά τον τομέα της υγείας και ότι είναι «εντελώς λάθος» να υποστηρίζει κανείς ότι η διάδοση του Έμπολα ήταν συνέπεια της πολιτικής του ΔΝΤ.