Οι οικογένειες των ασθενών επιβαρύνονται το τελευταίο χρονικό διάστημα με δυσβάσταχτες συμμετοχές στο κόστος της φαρμακευτικής αγωγής, όπως επισημαίνεται με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Alzheimer, όπως έχει οριστεί η 21η Σεπτεμβρίου. Παράλληλα, η λειτουργία των Κέντρων Ημέρας συνεχώς υποβαθμίζεται και οι ασθενείς και οι φροντιστές τους εγκαταλείπονται στην τύχη τους, καταγγέλλει η «Δράση για την Ψυχική Υγεία».
Όπως αναφέρει χαρακτηριστικά η πρόεδρος της Δράσης Κλινική Ψυχολόγος και Ψυχοθεραπεύτρια Δρ. Ιλια Θεοτοκά «το τελευταίο χρονικό διάστημα είναι πολύ μεγάλη η επιβάρυνση της οικογένειας και των φροντιστών των ασθενών με νόσο Alzheimer, οι οποίοι έχει διαπιστωθεί ότι εμφανίζουν και εκείνοι ψυχολογικές διαταραχές, όπως, άγχος, κατάθλιψη και επιβάρυνση της σωματικής τους υγείας.»
Στη χώρα μας υπολογίζεται ότι οι ασθενείς με τη νόσο είναι περίπου 200.000. Τα βασικά συμπτώματα της νόσου είναι οι γνωστικές διαταραχές (διαταραχές της πρόσφατης μνήμης ,της προσοχής, της συγκέντρωσης, επανάληψη των ίδιων ερωτήσεων, δυσκολία ανεύρεσης αντικειμένων, ανικανότητα ευκρινούς έκφρασης (ψάχνει να βρει τις κατάλληλες λέξεις), οι ψυχολογικές διαταραχές (κατάθλιψη, άγχος, ευερεθιστότητα κλπ), και οι διαταραχές της λειτουργικότητας (δραστηριότητες της καθημερινής ζωής).
«Η οικογένεια δεν θα πρέπει να είναι μόνο συνεργάτης της ιατρικής ομάδας που ασχολείται με τον ασθενή, αλλά αποτελεί και η ίδια «ασθενή» ή «πελάτη», που χρειάζεται θεραπευτική παρέμβαση και περίθαλψη» σημειώνει η κ. Θεοτοκά. Προσθέτει ότι «η παροχή φροντίδας στον ανοϊκό ασθενή έχει επιπτώσεις για το φροντιστή σε διάφορους τομείς, όπως η οικονομική, η οικογενειακή, επαγγελματική και κοινωνική ζωή, η ψυχική υγεία (κατάθλιψη, αγχώδεις διαταραχές) και η σωματική υγεία (οσφυαλγία κ.α.).
Ο φροντιστής έχει περιορισμένη κοινωνική στήριξη, ενώ αντιμετωπίζει πολλές φορές την απομόνωση και την οικονομική δυσχέρεια.
Παρότι δεν μπορεί να θεραπευθεί ο ασθενής, μπορούν να χρησιμοποιηθούν αποτελεσματικές θεραπευτικές τεχνικές, φαρμακευτικές και μη φαρμακευτικές με στόχο την καθυστέρηση της εξέλιξης της νόσου.»
Ο βασικός στόχος όλων όσων εμπλεκόμαστε στη διάγνωση και θεραπεία αυτών των ασθενών, τονίζει η κ. Θεοτοκά, «είναι η διατήρηση της λειτουργικής ικανότητας, της ανεξαρτησίας του ατόμου (όσο αυτό είναι δυνατό) και της αίσθησης της αξιοπρέπειας. Σήμερα, στόχος της ΔΡΑΣΗΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΨΥΧΙΚΗ ΥΓΕΙΑ είναι η καταγραφή των προβλημάτων και η διαμόρφωση πρωτοβουλιών που αποσκοπούν στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, τόσο των ασθενών όσο και των ανθρώπων που τους φροντίζουν.»