Του Κώστα Τσαούση
Οι πελάτες τους στα βόρεια προάστια της Αθήνας που έχουν αγαπήσει τα χειροποίητα λουκάνικα τους δεν γνωρίζουν πιθανότατα το ποιος ή ποιοι βρίσκονται πίσω από την φίρμα Λάμπρος, ένα από τα νέο-χασάπικα της σύγχρονης ψηφιακής εποχής που πλασάρεται στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης ως μπουτίκ κρεάτων.
Κατά αρχήν, ας ορίσουμε τον αριθμό και στη συνέχεια, το φύλλο των εμπλεκομένων. Το πηδάλιο της διαχείρισης της φίρμας Λάμπρος – έχει την έδρα της σε ένα από τα πιο γραφικά χωριά της Εύβοιας, την Στενή, στις παρυφές του όρους Δίρφυς- δεν το έχει ένας αλλά δύο και μάλιστα, δύο νέες γυναίκες. Η 30χρονη Γεωργία Καρλατήρα και η αδελφή της, η Ευαγγελία, τέσσερα χρόνια μεγαλύτερη. Οι δύο γυναίκες – με ισχυρή οικογενειακή παράδοση καθώς είναι η 4η γενιά κρεοπωλών-μαζί με την μητέρα τους, την Γιαννούλα έχουν αφήσει πίσω τους τα κυρίαρχα κοινωνικά στερεότυπα περί ανδρικών επαγγελμάτων και έχουν πάρει στις πλάτες τους μια απαιτητική δραστηριότητα.
Οι δύο γυναίκες πριν βαδίσουν και εκείνες στους δρόμους και τα μονοπάτια της οικογενειακής παράδοσης είχαν τα δικά τους σχέδια για τη ζωή. Η Γεωργία σπούδασε Αρχαιολογία και Ιστορία της Τέχνης στο Πανεπιστήμιο της Κρήτης στο Ρέθυμνο, ενώ η Ευαγγελία επέλεξε σπουδές για Διοίκηση Υγείας και Πρόνοιας στο ΤΕΙ Αθηνών. «Τελειώνοντας τις σπουδές μας και επειδή από πολύ μικρές βοηθούσαμε τον πατέρα μας στην εργασία του, αποφασίσαμε να αναλάβουμε εμείς την επιχείρηση», μας λέει η Γεωργία, που έχει και την ευθύνη της εμπορικής διεύθυνσης.
Πολλοί –και είναι λογικό- θα σταθούν στο γεγονός ότι μια αρχαιολόγος έχει πιάσει για τα καλά το χασαπομάχαιρο και κερδίζει με αξιοπρέπεια τη ζωή της – και για εκείνη και για την οικογένεια της. Αλλά, η ουσία του πράγματος δεν βρίσκεται εκεί… Η Γεωργία και η αδελφή της, η Ευαγγελία έστησαν μόλις το 2010 – το πρώτο έτος της μνημονιακής εποχής- ένα κατάστημα λιανικής πώλησης κρεάτων αλλά και παρασκευασμάτων κρέατος σε μια περιοχή όπου το οικογενειακό όνομα και η παράδοση του μετρούσε… Αλλά, δεν έμειναν εκεί: Απευθύνθηκαν σε ένα γνωστό designer των Αθηνών, τον Γιάννη Κουρούδη και την K2 Design για να φροντίσει το branding του νέο-χασάπικου. Ασχολήθηκαν με τα νέα μέσα κοινωνικής δικτύωσης προκειμένου να κάνουν γνωστά τα προϊόντα τους και κυρίως το λουκάνικο που ήταν και παραμένει το σήμα κατατεθέν. Διεύρυναν το ακροατήριο τους πέραν των θαμώνων της Στενής και άρχισαν την κατ΄οίκον διανομή παραγγελιών στη ευβοϊκή πρωτεύουσα, την Χαλκίδα και τις γύρω περιοχές. «Κατέβηκαν» στα βόρεια προάστια της Αθήνας μέσα από την παρουσία τους σε γνωστά καταστήματα που απευθύνονται σε ένα ψαγμένο κοινό, έτοιμο να πληρώσει το χειροποίητο και το παραδοσιακό προϊόν.
Τα σχέδια τους δεν σταματούν εδώ. Εχοντας στη διάθεση τους ένα πιστοποιημένο εργαστήριο επεξεργασία κρέατος μπορούν να προετοιμάζουν το επόμενο τους βήμα, που δεν είναι άλλο από την τυποποίηση και την συσκευασία του λουκάνικου που κυκλοφορεί και διατίθεται σε τρείς διαφορετικές εκδοχές, την παραδοσιακή, με πορτοκάλι και με πράσο.
Οι δύο νέες γυναίκες μένουν στην Χαλκίδα, πηγαινοέρχονται καθημερινά στη Στενή (μια διαδρομή που θα ζήλευαν αρκετοί), μετέχουν ενεργά στη ζωή (και όχι μόνο την ψηφιακή) και παρά το γεγονός ότι βρίσκονται στη περιφέρεια σκέφτονται με ένα τρόπο που επιτάσσει η σημερινή εποχή και η αγορά που αυτή διαμορφώνει. Ετσι, οι κληρονόμοι μιας οικογενειακής παράδοσης που ξεκινά από το ορεινό χωριό Στρόπωνες στις αρχές του προηγούμενου αιώνα είναι προετοιμασμένοι και διαθέσιμοι στο απαιτητικό ταξίδι της νέας επιχειρηματικότητας, που συνδέει το τοπικό χρώμα με την παγκόσμια αντίληψη του νέου κόσμου της δικτύωσης.
Για το τέλος, κράτησα ένα ιδιαίτερο στοιχείο. Την στήριξη που παρέχουν οι δύο γυναίκες μέσα από την εταιρεία τους στο Ίδρυμα Γεωργιάδη- ένα τοπικό ίδρυμα με μεγάλο φιλανθρωπικό έργο στην Εύβοια.