Είναι η ποδοσφαιριστής με τις περισσότερες συμμετοχές με την Εθνική Αγγλίας, ωστόσο στο παρελθόν η επιτυχία και το χρήμα ήταν γι’ αυτή ένα άπιαστο όνειρο. Η Φάρα Ουίλιαμς είναι μια από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους του είδους “δεν έχω τίποτα και καταφέρνω να αποκτήσω τα πάντα”.
Στην αρχή της καριέρας της ως αμυντικού χαφ, έζησε άστεγη για επτά χρόνια και αυτή την αλήθεια ελάχιστοι άνθρωποι τη γνώριζαν, μέχρι που η ίδια αποφάσισε να μιλήσει δημοσίως, μέσω συνέντευξή της τον περασμένο Μάιο στο BBC.
Τώρα, ενόψει και του αγώνα της Κυριακής που θα είναι ο 136ος γι’ αυτήν με τη φανέλα της Λίβερπουλ, μίλησε για τη δύσκολη περίοδο της ζωής της στη βρετανική Guardian.
Η γνωστή αθλήτρια είναι παίκτρια και της Εθνικής Ομάδας Γυναικών της Αγγλίας και χρειάζεται άλλα δέκα γκολ για να γίνει η πρώτη σκόρερ της Εθνικής Αγγλίας.
Κάποτε όμως, η “βασίλισσα Φάρα” όπως την αποκαλούν στην πατρίδα της, έμενε στον δρόμο, κοιμόταν σε ξενώνες και κρατούσε την προσωπική της ζωή κρυφή.
Η Ουίλιαμς ζούσε με τη μητέρα της και τα τρία αδέλφια της. “Με στήριζε όσο περισσότερο μπορούσε, αλλά δυσκολευόμασταν ακόμα και να αγοράσουμε τα αθλητικά μου παπούτσια”, λέει.
Για ένα διάστημα έζησε με τους παππούδες της, καθώς αντιμετώπιζε προβλήματα με τον πατέρα και τον πατριό της. Την απόφαση να ζήσει στον δρόμο έλαβε όταν η μητέρα της κάλεσε την θεία της Ουίλιαμς να ζήσει μαζί τους. Και το έκανε για τα επόμενα εννέα χρόνια.
“Η θεία μου και εγώ συγκρουστήκαμε. Εκείνη μου φώναξε να φύγω. Εγώ είπα: ‘Αυτό θα το κάνω’. Ήμουν 17 και πίστεψα ότι θα ήμουν εντάξει. Αλλά δεν συνειδητοποιείς πόσο μεγάλο βήμα είναι. Ήταν ισχυρό πλήγμα. Αλλά ντρεπόμουν να το πω σε κάποιον και δεν ήθελα να γυρίσω πίσω. Θα το θεωρούσα αδυναμία και θα με έκανε να σκεφτώ ότι νίκησαν” αναφέρει η Ουίλιαμς, η οποία ωστόσο σήμερα μιλά με τα καλύτερα λόγια για τη μητέρα της, με την οποία οι σχέσεις έχουν αποκατασταθεί.
“Όσο περνάει ο καιρός συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι μικρή. Δεν έχεις πολύ χρόνο εδώ. Ήθελα να είμαι ξανά μαζί της. Δεν έχουμε μιλήσει ποτέ για όσα συνέβησαν, αλλά για μένα το σημαντικό είναι ότι η μαμά μου είναι ηρωίδα στην ανατροφή μου”.
Η ίδια λέει ότι το πιο δύσκολο πράγμα που είχε να αντιμετωπίσει όσο ζούσε άστεγη ήταν το γεγονός ότι ο κόσμος την έκρινε, χωρίς να γνωρίζει την ιστορία της.
“Όταν ζούσα σε ξενώνες, δεν είχα επαφή με τους ανθρώπους. Έμενα μόνη μου. Σίγουρα έβαζα εμπόδια. Δεν χαμογελούσα ποτέ. Μάλλον φοβόμουν πολύ. Και όταν ύψωνα αυτόν τον “τοίχο”, προσποιόμουν ότι είναι πολύ δύσκολο να κλάψω. Το βλέπω αυτό όταν προπονώ άστεγα κορίτσια σήμερα. Υψώνουν τον ίδιο τοίχο, αλλά το σημαντικό είναι να τους συμπεριφέρεσαι σαν φυσιολογικούς ανθρώπους -να μην τους υποτιμάς”, ε’ιπε στη Guardian.
“Eγώ ήμουν τυχερή γιατί είχα το ποδόσφαιρο. Πολλά άστεγα κορίτσια δεν έχουν αυτή την ελπίδα. Σκέφτονται: ‘Εάν είναι η ημέρα που παίρνω το επίδομα, θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα για να αγοράσουμε ναρκωτικά και αλκοόλ για να περάσουμε τη μέρα. Εάν είναι η σειρά σου να πάρεις το επίδομα αύριο θα χρησιμοποιήσουμε τα χρήματα για να αγοράσουμε ότι έχουμε ανάγκη τότε’. Πρόκειται για έναν φαύλο κύκλο”, ανέφερε.
Αυτό που έσωσε την ίδια, όπως εξομολογείται, ήταν η ελπίδα και η φιλοδοξία.”Δεν απελπίστηκα ποτέ”, λέει. “Το ποδόσφαιρο δεν με άφησε. Είχα την πεποίθηση ότι ήμουν καλή σε κάτι. Αυτό είναι κάτι απίστευτο όταν αισθάνεσαι ότι δεν έχεις τίποτε άλλο Και τα περισσότερα κορίτσια δεν έχουν τίποτα”.
Δείτε το βίντεο από το BBC
